Musmos [3]

by Jeffrey Paloma

Hindi ko na natapos pa ang aking pagsabi ng aking palusot na kumain ako ng calamares. Alam ni Camille na maliban sa isda, tahong, at talaba ay allergic ako sa lahat ng seafood. Alam din niyang kahit bawal ay kumakain pa rin ako. Masarap ang bawal diba? Ngunit nakita siguro niya ang mga kagat ni Alex.

Musmos [2]

by: Jeffrey Paloma

Hinila niya pataas ng dahan dahan ang kanyang suot na sandong puti gamit ang kanyang kanang kamay habang ang kanyang kaliwa ay hininimas ang aking buhok mula sa noo pataas sa aking bunbunan sabay haplos sa aking kaliwang pisngi. Habang ginagawa niya ito ay patuloy ang pagpasok ng dila niya sa aking bibig.

The Letters 9

WRITER:Unbroken

Unbroken's Blog:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/
Dhenxo's Blog:http://angbuhaynidhenxo.blogspot.com/



Ang pagkakapareho ng mga pangalan at pangyayari ay pawang conincidental lamang.





September 17 2009,

Mabilis lumipad ang mga buwan. Napabayaan ko na din ang journal ko dahil sa trabaho. September na at natapos na din ang bday ko. Naging medyo abala ako sa trabaho. May bagong pasok sa barkada namin nila Allyna na si Rovi. Nagstart si Rovi nang June. Naging masyado akong busy nung mga nakaraang mga buwan. Nakakafrustrate.

Wala pa din namang pinagbago. Ganoon pa din ang buhay ko. Bahay,trabaho konting gimik. Kahit papaano ay nabawasan na ang paggimik ko sa Malate na halos weekly dati. Di ko alam kung bakit pero masasabi ko na ang barkadahan namin sa office ay isa sa mga dahilan kung bakit ako nagiging mas matino. Syempre.kahit wala syang sinabi o pinagbawal sakin,si George pa rin ang isa sa mga dahilan kung bakit ako nagbabago. Gusto ko,kahit papaano ay makita nya ako bilang isang responsableng tao. Ayokong isipin nya na wasted ako. Tingin ko di nya yun magugustuhan.

George. Si George na naman. Lagi namang si George eh. Nangungulit pa din naman si Hubby sakin pero ayoko na talaga. Wala na akong maramdaman eh. Alangan namang pilitin ko. Always remember not to stay whenever you find yourself unhappy,and that's what I did. Masaya naman ako sa nagiging takbo ng buhay ko as of the moment,with my friends around and George,undefined,with me.

Gumising ako ng maaga para sa araw na ito. Excited akong makita ang mga workmates ko. Ewan ko ba,the moment I opened my eyes,positivity seemed to run deep in me. I feel so positive today. I just hope na maging okay lahat sa akin. I hope all is well.

After pressing the clothes I usually wear,naramdaman ko ang aking phone na nagvavibrate sa aking bulsa. I instantly picked it and was a bit surpised to see that George was actually calling me.

“Hello”

“Chris nasaan ka?” sagot nito sa kabilang linya.

“Nasa bahay bakit?”

“Bakit di ka sumabay samin papalabas ng building? Ha?”

“Ang tagal nyo eh. Inaantok na ako.”

“Baka naman may katagpo ka?” may halo ng sarkasmo sa kanyang tono.

Napahinto ako sa sinabi ni George. I sensed something. Is he getting jealous?

“Ha? Sino naman katagpo ko ha?”

“Aba! Ewan ko sayo!” pagalit nitong sabi.

“Ano problema George? Nahihilo ako kagabi at ang tagal nyo pang bumaba. Kaya nauna na ako. Sorry kung di man lang ako nakapagpaalam.”

Natahimik si George sa kabilang linya.

“Ganoon ba?” halata ang pagaalala sa boses nito.

“Kamusta na pakiramdam mo?” dagdag pa nito.

Napangiti ako sa inaasal nya. Kahit papaano ay concern sya sakin.

“Okay na ako. Antok lang siguro yun.” sagot ko.

“Good.”

“Yep.”

“Ingat ka. See you later sa work.”

“Bye.”

“Bye.”

The line got disconnected.

* * *

Nakangiti kong tinapos ang pagpaplantsa.

Oh George. Nakakainis ka paminsan-minsan. Ang sarcastic mo sa akin pero kahit na ganun ka,sa t'wing magkakasakit ako,kahit nagsusungit ka,alam kong nagwoworry ka. Alam ko at nararamdaman ko na concerned ka sakin.

Ano na nga ba tayo George? Ano ba ako sa'yo? Kasi alam ko sa sa sarili ko kung ano ka sakin eh. I know na mahal kita. I really do love you. I knew it. Eh ikaw? After all the sarcasm you've shown and somewhat the concern you've let me feel? Ano ba talaga ako sa'yo? Do you need to clarify this? Do I have to clarify this? Rather,do we have to clarify this?

Buntong-hininga.

Naiinitan ako. Dapat na kong maligo.

I took a shower. The bathroom was a bit spacious para sa isang kwarto. Okay naman at tiles ang sahig maging ang mga pader nito. May isang life-sized mirror din na nakadikit sa pader. Nakakatuwa kasi you would be able to see your own body while giving yourself a bath. It was just wonderful. Habang nagsasabon ako,di ko maiwasang mapatingin sa katawan ko sa salamin.

Medyo nanibago ako sa nakita ko.

Am I actually losing weight?

Kita ko na ang collar bone ko. Di to maganda. Bakit ako nangangayat? Kain naman ako ng kain ah. Ang weird ng katawan ko.

Why do I have rashes sa may chest ko?

Saan na naman ako naallergy? Ano ba to.

After having a quick shower, I got myself dressed. Typical office boy get-up. Had my hair fixed. Went down. Hailed a cab.

* * *

“Chris kain na tayo.”

“Sure.”

Bumaba tayo at kumain sa isa sa mga fastfood sa ibaba ng building. Same set-up,magkatapat tayo sa upuan. Kumakain ng mga paborito nating pagkain. Iba nga lang ngayon dahil nakakabingi ang katahimikan natin. Nakakapanibago lang. May mali ba?

“Chris.”

“Bakit George?”

“Wala na kami ni Joy.”

Nagitla ako sa narinig.

“Ahhh.” tangi kong nasabi.

I saw how you sighed. Malalim. I know that you're really having a tough time.

“I know you're in deep sadness. If you feel like talking about it sa grupo sabihin mo lang. Makikinig naman kami.” sabi ko.

I was a bit confused sa inasal ko. Bakit kailangan pang sa grupo nya iopen? Bakit di nalang sakin? Oo nga? Bakit sinuggest ko pa na sa grupo nya na iopen? Kung tutuusin chance ko na yun para makausap sya about that eh. I think I've wasted my chance. Ayoko na naman bawiin baka sabihin nya eh inconsistent ako sa mga sinasabi ko. Di naman siguro tama yun,isa pa may pride ako. Ano ba yan.

“Salamat Chris.”

“No worries.”

I gave you a reassuring look that I would always be here for you. You stared at me as if you wanted to say something. Nagtitigan tayo. I just realized how handsome you are. I don't know,you may not be the man some people think of as handsome but to my heart you carry the key.

“Chris.”

Napapitlag ako sa pagkagulat.

I saw you smiled upon seeing that look on my face. I tried to bring my composure back as fast as I could.

“Oh?”

“Salamat sa lahat.”

“Ha?”

“Thanks for always being there for me. Paano ba ako makakabawi?”

“Wala yun George. Kaibigan mo ko.”

Kaibigan? Naitanong ko sa sarili ko.

“Oo nga Chris. Salamat.”

I smiled. Natapos na nating kainin lahat ng orders at naisipan na nating umakyat sa building.

We waited for the lift. We got in at tayong dalawa lang ang tao. I kept my distance,mga ilang tambling din ang layo ko sa'yo.

“Chris?”

“Oh?”

“Bakit ang layo mo? Tara nga rito.” pagaya mo sakin.

Walang salisalita ay agad mo akong hinatak papalapit sayo. Tinago ko ang pamumula ng aking mukha. Nanahimik ako,bigla mo kong inakbayan. Nakakagulat.

“Bakit natahimik ka?” tanong mo sakin.

“Ha?”

“Nanahimik ka Chris. Haaay. Ayoko na magmahal. Lagi nalang akong nasasaktan.”

“Di mo naman kailangang masaktan. Nandito lang naman ako,ayaw mo lang sakin.” nagulat ako at nasabi ko yun sayo.

Tumingin ka sakin,trying to weigh kung nagsisinungaling ba ako or hindi. Hinigpitan mo ang akbay mo sakin. Lalong gumulo ang nararamdaman ko para sayo. Hindi ko alam kung naging masaya ka ba sa narinig mo or what? Di mo man lang iconfirm kung masaya ka sa akin o hindi. Ano ba talaga?

Lalo mong hinigpitan ang akbay mo sakin.

“Chris? Ano yung sinabi mo? Pakiulit?”

“Wala George. Wala.”

“Gusto mo ba ko Chris?”

“Ha?”

At bumukas ang elevator. Sinagip ako ng elevator sa kapahamakan. Nagmadali akong bumalik sa station ko. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko, Nagpapawis ako pero di ko alam kung bakit,ngayon ko lang napagtanto na umamin na pala ako sa'yo. Narinig mo ito pero umarte ka at nagbingibingihan. Di ko na alam kung paano ako aarte sa twing magkasama tayo.

Nakaramdam ako ng pagkailang sa nangyari kanina. Dapat nga maging okay na ako dahil nasabi ko na rin sa'yo na gusto kita. Pero bakit ganun? Nahihiya na akong tumingin at makipagusap sayo? I saw you looking at me,natetense ako. Di ko alam kung bakit.

“Chris? Bakit ganyan ka? What's wrong?” tanong mo sakin.

“Ha? Wala naman George. Di lang maganda pakiramdam ko.” pagpapalusot ko.

“Chris. Di mo naman kailangang magpalusot eh. Narinig ko. Gusto ko lang marinig ulit.”

“Ha?” I said,natameme.

“Chris,let's talk after shift. Let's have coffee.”

“Ha? George kkaa..siii..”

“I won't take no for an answer.”

Then you turned away.

Wala akong choice kundi sumama mamaya. I don't know if this is what I really want. I wanted to blame my stupid mouth for admitting that I do like you. Di ko alam kung bakit,bahala na nga mamaya.

Till next time,
Chris.

Musmos [1]

by: Jeffrey Paloma

Hindi ako palalabas ng bahay. Madalas akong nasa loob ng kwarto ko naglalaro ng computer. Lahat ng klase ng posisyon sa pagupo habang naglalaro ng computer for more than 12 hours a day if not less than that nagawa ko na. Gustong gusto kong gumalaw sa mundong nilikha sa kabila ng telebisyon kung saan marami aong kaibigan at ako ang bida. Mapabakasyon or may pasok sa school mas madalas akong nasa bahay at computer lang ang kaharap ko kung hindi naman assignment or project and inaatupag ko.

Memoirs of a Gay-Sha: Chapter 1

By: Ace

CHAPTER ONE

My first day at high school.

I have completely no idea why my mom transferred me here, at a private all boys school. Don Bosco.

The entrance was a tall white gate with a little side way where the guard stood. I only came here twice. To take the entrance exam and to get enrolled. I didn't wander around too much. I had things to do.

I headed to the quadrangle or something that doubled as a basket ball court.

Some random guy was holding a sign, showing the year and section I was assigned to. I just lined up, not caring who was in front of me or who was at the back. It was shaded by the building at the back, they must have positioned it away from the sun it wasn't hot early in the morning, but I could just imagine it at noon.

Here come the boyscouts.

"Ang mamatay nang dahil sayo..."

"Panatang makabayan, blah blah blah"

Morning prayers soon followed. More time wasting rituals that could have been spent sleeping. Which in my opinion, is more productive. Why do they have to start school so early just so that we could attend all these formalities. Traditions that remind us of a past no longer relevant to the present. A waste of time in my opinion.

Then a welcoming program was set for first year students. As if I needed any welcome, I felt right at home at this jungle of gnarled old trees and basketball courts.

The constant drone from priests and teachers made me sleepy. All serving the same purpose of welcoming us to our new spiritually guided education. Bullcrap. I couldn't fight my conciousness slowly slipping away from the monotone drone of a priest telling us jokes when he suspected half of his audience was falling of their seats.

Seriously, how creative can boys get? There were dancers, who were fast and furious. Some obviously gay guys doing some sort of artistic rendition of a song which usually is presented during buwan ng wika. It was a dramatic dance that looked so lousy and it wasn't a bit artistic. Someone sang as well everyone went silent for the duration of his powerful rendition of a song about unrequited love, hopeless romantic. It had emotion, control and passion.

But to me It felt awkward, as if an all boys school could relate.

My ass was hurting from sitting on a white plastic monobloc. Is this some sort of mental torture? In between monotone speeches and introductions of teachers and faculty, my mind was drifting. I was still on my seat, without talking to my seatmates. I'm generally the apathetic type. I don't care as long as it doesn't affect me. I've been cold and distant since I was young.

"RINNNNNGGGGGGGGGGG" WTF ! The first day of class and they have fire drills? What kind of school does that. I looked around returning from my half sleep. With my powers of observation I realized.

"No dumb ass its recess."

I wasn't even familiar with the whole campus and didn't even introduce myself, not that I want to.

What the heck is happening. Everyone's standing up going all over the place picking out which of the three canteens will serve the least crappy food. To be likable you don't have to be the best option. I didn't even get to talk to the classmate beside me. Not that I had any slight interest at small talk. All I remembered was that he had a bright yellow bag. I tried to follow that color knowing that person will lead me to my damn room. Did I say tried? Because he was just as lost as I was. Crap.

I asked a hobbling old guy who seemed like a teacher. "Excuse me, but might you happen to know where 1-A is at?" I asked.

"Fourth floor second room from the left to the staircase." Was his quick reply.

I didn't even say thank you. Well that's just me. The coldhearted, introvert. Who has no manners as well.

I followed his direction and walked in huge strides.

As I arrived, I noticed that the guy with the yellow bag was already lined up outside of the room. (he has nothing to do with the story by the way, sorry if you had crazy ass presumptions)

We were not allowed to go inside the room not unless our class adviser arrived.

I was standing still by the corridor, leaning on a ledge that overlooked the courtyard. I looked

at my classmates talking like long lost friends who got reunited by a short summer.

They must have been from the same elementary class.

Couldn't help but notice. "Why is everyone in my class cute or charming? Am I the only new guy here? Seems like everyone is close." Or maybe it was because I had this foreboding aura of silence and coldness. I made it obvious earlier that I do not want to talk.

I was just standing there looking at my new classmates feeling like some sort of superior being watching over mortals living their normal boring lives. I'm definitely smug and full of pride. Because I think I'm the universe's greatest gift to mankind. My very presence in this world is enough to give it peace and stop global warming. Yeah I've got tons of pride at my back. I'm way all over my head. If I knew what love was, I'd have definitely fallen all over me.

I heard heels slowly walking towards us from somewhere close to the staircase.

Here comes our teacher a woman in her late twenties. Short and slim, with sharp black eyes and jet black hair the look on her face was formal and business like, no extra make up except for clearly red lips.

"FORM YOUR LINES PROPERLY! and arrange yourselves according to height and form three rows before I let you enter." She was ordering us around. I was somewhere in the middle because I wasn't that tall yet. She looked at us with her hawk like eyes. She looked at every row, as if measuring the lines with lasers, to make sure we were freaking straight.

I thought "I have a teacher with an OCD" this school year is definitely going to suck. She just made that official.

We were permitted inside and allowed to sit on chairs with tables in front. I mindlessly went to the back part of the room to the last seat close to the corner with windows at my left. My favorite vantage point, where I can see all these beings interact with each other. All the while, amused at how their daily lives are so mundane. I was lost in my deep thoughts and I did not notice there was someone sitting beside me. He was the tallest guy in the class. He was drop dead gorgeous. Obviously part of the basketball team, since the only thing he carried was a bag where his blue jersey protruded out of it.

Does he even carry paper at all? Did he come here to study or just to play?

I surveyed his actions and his overall impression "He looked so lonely and his eyes are just begging to cry any minute." Though he was cute tall and hunky. His head was down, always silent. He was like part of the background, just as I was. I'm sure he had his elementary years here. Otherwise his uniform would have looked as new as mine. Which by the way isn't the usual polo. We wore white shirts tinged with blue folds at the neck and at the arm holes. With our schools logo at the upper left and we had navy blue pants paired with any kind of sneaker you'd like to wear. We had a pretty much casual get up. This school was all about simplicity I would guess. This guy beside me was the embodiment of that. Not making a sound, making casual smiles at the familiar classmates he must have had during elementary. Still he seemed lonely, I don't know him that well but from the looks of it. He is extremely shy, looking like a wallflower, frail and meek, but you just can't shake of the fact that he is the tallest guy in the room with the best body build clear under the fitting white shirt.

I was surprised when he raised his head and was about to say something. He was staring at me which I could feel from my peripheral vision, but I did not look at him directly. I had no interest in human interaction, other than using them as my test subjects. I noticed his mouth forming, as if trying to tell me something. When I turned to my side to look at him, his face drained of color and he resumed his usual position. Staring at the floor.

"Is the floor really much more better to look at than me?"

I thought, "This guy will be a perfect test subject, someone I can study to validate my thoughts on human interaction and the lack of it."

So I continued to stare at him with my eyebrows raised. He must have noticed, since from looking at the floor he now stared at the opposite window. He looked like he had a permanent stiff neck. I was secretly amused with this person. But the introvert that I am, I kept that to myself. I never said a word to him.

"Everyone, settle down. ONE! TWO!." Looks like everyone knows this woman's attitude. She just counted one and everyone was silent. They must be familiar with her teaching style. Brutal. She had the reputation of an old maid. The strict type. Like a woman who had a never ending period. Unpredictable, moody and "brutal". I had to say it twice. It will be justified with her later actions.

"From now on, this will be your permanent section until you graduate." Was her fist imperial decree. Yes, she acted like an emperor.

"What the? I don't even!?" Was all I could mutter in my head. Really odd. I always thought that sections were shuffled every year so that everyone would know each other. This wasn't as I expected.

"Look at the bright side. All the more for me to really know these guinea pigs I was grouped with. I can still live with it." My dark side quipped.

"I will be assigning your seats and it will be changed every grading period."

This was her next imperial decree. Don't worry you'll be hearing more of her decrees as well as her capital punishments. Plus, her imperial majesty will also show you how royalty will act like. Not the humble ones that you hear in fairy tales. The types that have complete disregard for human life. She's that terrible. Maybe I should have called her "der Fuhrer."

I could just imagine how my student life will be under her unrelenting "spiritual guidance."

Reminds me of how former priests taught during the spanish period. Discipline and punishment.

"Great!, first hand experience on spanish period colonial education..." My future looked bleak under her.

She called us up randomly.

"Azure Vanderhan, new student?" I just nodded in acknowledgement.

"Introduce yourself" All I could think of was.. wtf. This is why I hate first days of class. Why do I have to introduce myself every damn time. You don't need to know me.

So I stood up awkwardly hinting my annoyance at this sort of ritual. Scratching my hair and hiding my other hand behind my back acting like a child who had no idea what to do.

I began.

"In lieu of the more commonplace sobriquet allow me to describe to you, the character of my dramatis persona, In view a humble vaudevillian veteran cast vicariously as both victim and villain by the vicissitudes of fate..." Yeah my intro is sounds so smartass. Deal with it.(I copied it somewhere)

That's not how my self-introduction went. Let me revise it to the real version.

"My name is Azure Vanderhan, please refer to me by my last name." (Hey guys, we're not that close for all of you to refer to me by my nickname.) "I like to read(a lot), I'm friendly(ehem?), outgoing(really?), I might not talk much to you (because I don't really give a damn), but I will always be here to listen to whatever you have to say (as i try to give zero shit at what you're saying). Please treat me kindly (as sure as I will treat all of you coldly). Thank you."

I would like to divulge as little information as possible about myself. I am not at liberty to be so open to the public. If I told you know who I worked for, I'd have to kill you.

Kidding.

All other side characters did their own versions of introductions. I didn't pay attention to any of them. I was too busy admiring the ceiling, white and spotless with two rotating fans circulating the humid air. The cieling was less boring than all those self-introductions about their hobbies and interests...

So the queen was already ordering the subjects around assigning seats out of whim and her royal majesty now pointed me to a seat at the other end of the room, at the back, now closer to the door. She let people sit wherever the heck she wanted them to. Then she called up my new test subject "Dantalian, sit beside Vanderhan" I was silently pleased. Did I just feel excitement? I don't know. Hard to tell. I Don't care anyway.

All he muttered was "Yes, ma'am."

He stood up, he looked slightly flushed, but still with his head down. He sat right next to me without taking his eyes off the floor.

So I continued surveying this unusually contradictory guy. Imagine a really huge and tall hunk, with features I couldn't notice too much, aside from fine black hair that had hints of red shine under the sun. That keeps on staring at the floor, doesn't even talk too much. His only reply to the other people in the room was either a quick nod or a shy smile.

Her royal highness continued to pester us about classroom regulations. She has a copy of the laws posted on a board right by the door. So we don't forget them every time we enter and exit her kingdom. While I was trying hard to pay attention to what this woman had to say. I couldn't help but notice that someone was staring at me. Him again, Dantalian.

Since he was seated right next to me, It would just take a quick glance for me to catch his stare. Which I did, but this time he didn't look at the floor as usual. He opened his mouth.

Which showed perfectly even and white teeth. Which drew me to stare at his thin red lips. As I tried to focus at the features of his face. his eyes drew me. Those deep hazel brown eyes were hypnotic and calming but at the same time. It still looked sad.

"Derhan? Right? I think I've met you before..." I snapped out of my delusions.

"I'm sorry Dantalian, but I'm not really familiar with you and if ever we've met before then I would know, I have very few friends. If ever I knew you by any chance, then we weren't close since I do not remember." While I was busy explaining to him.

"BAAAAM", something had hit my head...

To be continued...

Minahal ni Bestfriend (part 7)

            Sa mga naghintay po at sa mga patuloy na sumusuporta sa Minahal ni Bestfriend, maraming maraming salamat po sa inyo.

            Labis po akong nagpapasalamat kayla Kuya Mike, Mama Dalisay, kay Jayfinpa, russ, MArc, ace.vince.raven (BUNSO!!! : p ), o_0mack^2, marclestermanila, wastedpup, Mars, at sa mga Anonymous na nagbibigay ng supporta at commento sa aking mumunting storya.


            STILL, COMMENTS AND VIOLENT REACTIONS ARE HIGHLY APPRECIATED!! :))


            Enjoy!! :))))




-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

           Pagkatapos ng klase ay nagmamadali akong umalis at agad na nagtungo sa bahay nila Art. Habang nasa jeep ako patungo kaila Art ay di ko maiwasan ang pagkabog ng aking dibdib dahil sa matiniding kaba. Hindi din kasi mawaglit ang sinabi sakin sa telepono, “Hijo, can you come over after school? Di ko din kasi alam pano sasabihin sayo. Ayaw ko rin sana sa telepono lang. Thank you hijo.”. SHIT!! Anu bay an?! Sa twing maaalala ko ang sinabi ni tita sa fon e mas lalo akong kinakabahan. Napaparanoid ako. Baka ano na nangyari kay Art. Susko po. Wag naman sana……..

Pagkarating ko kaila Art ay agad akong nag doorbell at pinapasok naman ako ng kanilang kasambahay. Pagpasok sa loob ay ramdam ko pa rin ang aura ng kalungkutan na bumabalot sa buong bahay. Ibang iba talaga ngayong wala na si Tito Lance. Nang makapasok ay pinaupo ako ni Tita Marissa. Andun din ang dalawang kapatid ni Art. Pinaupo nila ako. Lumingon lingon ako sa palagid. Mas lalo akong kinabahan. Hindi ko napansin si Art. Bat wala si Art?! Asan sya?!

            Andun pa rin ako at naghihintay sa sasabihin nila. Di naman maiwasan ang pagpapawis ko ng malamig. Pati ang mga palad ko, basa na ng pawis ng dahil sa kaba. Nakatitig lamang ako sakanila at naghihintay na magsalita sila. At sa wakas, nagsalita na rin si Tita Marissa.

            “Hijo, Thank you for coming. Hindi na ako mapakali dito at talagang nababahala na kaming lahat.”

            “It’s ok tita. What seems to be the problem here? Bat nyo po ako pinatawag?”, kinakabahan kong tinanong.

 “Actually hijo, Art has been in his room for 4 days now. Halos di na sya kumakain. At hindi naglalabas ng kwarto. Pwede mo ba sya kausapin? Alam ko makikinig yun sayo. Or atleast subukan mo. Naging napakalaki ng pagbabago ni Art simula ng mawala ang kaniyang ama. Hindi naman namin malaman ang gagawin para kumbinsihin sya. Tulungan mo naman kami.”, malungkot na sabi ni Tita Marissa.

            Medyo gumaan naman ang pakiramdam ko at nawala ang kaba ng malaman kong nasa taas lang pala ng kwarto si Art.  Medyo naka hinga hinga na rin ako ng mas maluwag. Nasa taas lang pala sya. Kala ko naman. Whew! Thank you Lord! Tumango naman ako kay Tita na tanda ng pang sang ayon. Hindi ko man alam kung ano ang sasabihin ko saknya pag pasok dun ay naglakas loob naman ako na pumunta na sa kwarto nya. Papasok na sana ako ng kwarto ng biglang may humablot sakin.

            “Kuya, ikaw pala. Nagulat naman ako sayo. Makahila ka naman.”, sabi ko kay kuya George. Katabi din nya si Albert.

            “Jerry, I know you can help him. Please, nagmamakaawa kami sayo. Nalulungkot kami na nagkakaganyan ang kapatid namin. Alam din namin na spesyal ka sa kapatid namin. I don’t know if you get it but……. Basta, please talk to him.” Nagmamakaawang sinabi ni kuya George sakin. Tumango lamang ako bilang pagsang ayon kahit di masyado macomprehend ng utak ko ung sinabi nyang, “I don’t know if you get it”. Ano ba ibig sabihin nun?!

            “Eh teka Kuya, di ko nga alam sasabihin ko ee..”

            “Please Jerry.  Hindi na rin kasi naming alam ang gagawin. Subukan mo naman.”

            “Ocge kuya. Susubukan ko ha. Pero di ko masisigurado kung ano matutulong ko.”

            At ayun na nga, pag pasok ko ng kwarto ay nakita ko ang bote bote ng alak na naka kalat. Medyo masang sang na rin ang amoy sa loob. Nakakalat din ang mga damit sa sahig. Pati yung mga nasa loob ng cabinet ay naka kalat na rin sa sahig. Akala mo’y dinaanan ng bagyo. Nakita ko din na nakahiga lang si Art. At kahit pa nakita ako ay di ito gumalaw o nagsalita. Nung una ay niligpit ko muna ang lahat ng kalat at inayos muna ang kanyang silid. Nilabas ang mga basyo ng alak, nagwalis, tinupi ang mga nakakalat na damit, at pinulot ang mga bubog na nabasag na salamin. Pagkatapos makapag linis ay umupo na ko sa tabi nya. Nakatihaya sya at ako naman ay nakaupo sa gilid patalikod sakanya.

            “Kamusta ka na Art?” sambit ko sakanya in a relaxed way kahit ang totoo, sobrang kinakabahan ako dahil di ko alam ang gagawin at sasabihin. Ngunit nanahimik lang sya. Dedma. Tulala. Di man lan sya nag hi sa akin. Dun, napagpasyahan ko na humiga sa tabi nya. Ngunit wala pa rin syang reaksyon. Tumagilid ako paharap sakanya atkinakalabit kalabit sya at nagpapapansin. Kaso dedma din. Wala pa rin syang imik. Nagpasya nalang akong yakapin sya at sa nakita ko ay di ko maiwasan maawa sakanya dahil halatang namayat ito at ang haggard ng ichura. Ang dirty na din nya tingnan dahil medyo nagdry ang mukha dahil halatang walang ligo. At tumubo na rin ang balbas at bigote nito. Pilit ko pa rin syang kinakausap at tinatanong kung ano bang problema, or kung ano ba maitutulong ko, bat di pa sya kumakain. Pero lahat ng tanong ko, dinedma nya. Pero naging matyaga lang ako. Maya maya pa’y kinulit ko pa rin sya, at nagulat ako ng bigla syang sumigaw.

            “Can you just leave me alone?! Get out!!”, pasigaw nyang sinabi. At aba! Sa wakas! Pinansin ako! Kaso nu bay an! Sinigawan naman ako! Hmpft. Pero nagtyaga pa rin ako.

            “Art, alam mong di ko magagawa yan. Andito ko para tumulong. Pinatawag ako ng mommy mo kasi di ka daw lumalabas ng kwarto at di kumakain.”, mahinahon kong tugon.

            “Help me? Do you even know what I feel? Gusto mo makatulong? Be in my shoes!!”

            “I may not know what youre feeling exactly, pero andito ko para damayan ka. And yes, kung pwede ko lang kunin yang nararamdaman mo, you know I would. Siguro masakit nga talaga mawalan ng minamahal, pero you still have your Mom and sila Kuya diba?”

            “Jerry, don’t act as if you know everything. Akala mo ganun kadali?! Nawalan ako Jerry!”, pasigaw nyang sinabi. Medyo umaakyat ang dugo ko pero I tried to stay calm pa rin.

            “Art, kaya ba tinataboy mo na kaming lahat. May mga tao pa sa paligid mo. Don’t push them away.”, mahinahon ko pa ring tugon.

            “Could you just leave me alone?!”, matigas nya pa ring sinabi.

            “Pero Art, how could I leave you like this?”

            “Di ka ba nakakaintindi?! I SAID LEAVE - ME – A-L-ON-E!!!”

            “Art, do you think masaya si Tito Lance kung nagkakaganyan ka..? Hmm, I know na gugustuhin ng dad mo na maging strong ka ngay..”, pero bigla nya kong cinut.

            “CMON JERRY!! DON’T YOU DARE TELL ME WHAT MY DAD WOULD FEEL ABOUT THIS!! YOU DON’T KNOW HIM MUCH!! WALA KANG ALAM!! KAYA PWEDE BA, IWAN MO KO!!”

            At dun na nga, umakyat ng tuluyan ang dugo ko sa utak. Kumulo na ang dugo ko sa inis kaya binitawan ko sakanya ang mga salitang….

            “Ok! If you want me out of your life as well, then let’s have it your way! Kahit nagmumukha na kong tanga kakabuntot sayo at pag iintindi sayo, balewala rin lang naman pala sayo! Gusto kitang tulungan Art, pero kung pati ako, is ipush mo away, wala na ko magagawa. Yes! Di ko ganun kakilala si Tito Lance, pero I’m damn sure this is not what he wants for you! Katulad ng sabi mo, he reminded you of of how much he loves your family. And yet, ikaw ang sumisira nun! If you really love your family, magcooperate ka! Share your pain with them, sabay sabay nyo pagdaanan yan! Hindi yung nagsosolo ka dito. Alam mo, If you want me out, then consider me out of your life!”, galit kong tugon ko saknya. Tumayo na ako at akmang aalis na sana akong aalis ng mapatigil sa pinto at tumalikod. Di ko na napigil ang hindi umiyak. Masyado na rin akong naging emotional dahil sa galit at sama ng loob na nararamdaman ko. Hindi ko na napigilan ang sarili ko na maglabas ng sama ng loob.

            “Taena naman! Ako hindi ko na rin alam kung ano pa bang pakisama ang gusto nyong gawin ko para sainyo! Sinubukan ko maging taong gusto nyo para sa inyo! Kahit pa mga maliliit na bagay iniintindi ko! Hindi ako nagkulang sa inyo bilang kaibigan! Pero kayo nalang ba iintindihin ko?! Punong puno na ko sa mga kaartehan nyo! Nampucha naman! Ano pa ba gusto nyo?! Ngayon, kung di nyo makita lahat ng ginagawa ko para sainyo, kalimutan nyo nalang ang lahat. Nakakapagod kayo!! Puro nalang KAYO!! KAYO!! KAYO!! Pano naman AKO!!”, yan ang mga katagang iniwan ko bago ako tuluyang lumabas at umuwi samin.

            Lumabas ako ng kwarto, mukha namang nahalata na nila kuya at tita ang nangyari sa loob dahil medyo napalakas ang sigawan kaya malamang, rinig kami sa labas. Tumungo nalang ako kay Tita at kaila Kuya upang humingi ng pasensya dahil hindi rin ako nakatulong. Agad agad din akong lumabas kahit pa naluluha pa rin ako.

            Hindi ko alam kung tama ba ang ginawa ko. O kung tama ba ang mga sinabi ko. Alam kong dapat e mas hinabaan ko pa ang pasensya dahil yun ang pinaka kailangan ni Art ngayon. Kaso nadala na rin ako, kasi hello, may sarili din akong stress sa katawan. Pero sinusubukan ko pagsabay sabayin lahat para sakanila. Pero ayun, binabalewala pa rin nila.

            Nasa daan ako at samut saring alaala ang biglang parang nagflashback sakin. Simula nung unang araw ko sa school. Mga masasayang alala ko na kasama ko sila, at pati ung mga maliliit na tampuhan na namagitan. Pagkauwi ko ng bahay ay hindi ko na maiwasan at mapigilan ibagsak ang kanina pang namumuong luha sa mata ko. Sobrang bigat sa pakiramdam dahil dalawang kaibigan ko na ang nawala sa akin. Una si Philip, ngayon naman ay si Art.

            Nang din a makatiis ay tinawagan ko si Jenny at sinabi na magkita kami sa bahay ngayon na. As in dapat, NGAYON NA! Hindi ko ugali ang maging demanding kaya nabigla ito at pinuntahan ako agad.

            Pagkadating ni Jenny sa bahay ay kasama nito sila Ben at Leah. Kinwento ko na ang lahat ng nangyari. Kailangan mailabas ko tong nararamdaman ko kungdi baka mabaliw na ko. Tahimik naman silang nakinig. Hanggang sa nagsalita si Jenny.

            “Jer, don’t worry. Naiintindihan namin. You tried your best. Hindi ko rin masabi kung tama ba o mali ang ginawa mo, pero atleast diba, nasabi nyo na yung mga gusto nyo sabihin.”

            “Ano bang gagawin ko? Ako na lang ba ang iintindi lagi?”

            Wala ding masabi sila Jenny sakin. Nakinig na lamang sila sa bawat daing ko.

            Naging napakasakit para sakin yung mga panahong yun. Kundi lamang sana kaila Ben, Leah, at Jenny ay baka nasiraan na ko ng bait. Sobra akong nalungkot dahil hinahanap ko na sila Philip at Art. Namimis ko na ung naghihintay sakin sa babaan ko ng jeep, yung babati sakin sa umaga pagpasok na pagpasok ko sa classroom, ang napaka consistent na maligalig at energetic na bati sakin ng “Good Morning!”,  ung mangungulit sakin pag upo ko palang, at yung kasabay ko umuwi at kung minsan pa’y kumakain sa walang katapusang mcdo. Naging matamlay ako at nawalan ng gana. At mas masakit pa ay pag nadadaanan ko si Philip, gustong gusto ko sya makausap at makasama uli. Mis na mis ko na sya. Pero sa twing makikita nya kong nakatingin sakanya at akmang lalapit ay halatang halata na iiwas sya sakin. Gusto ko man sya habulin, ay ano bang lugar ko para gawin yun? Nasasaktan na ko ng sobra. Bakit ba ganto nararamdaman ko? Naguguluhan na ko.

            Isang linggo na ang lumilipas ngunit wala pa ring pagbabago. Mag isa pa rin akong pumapasok at umuuwi. Nadedepress na ko. Gustuhin ko man ayusin ang mga nangyayari pero tila sinuko na rin nila ko.

            Pagkatapos ng rehearsal sa Glee Club ay agad kong tiningnan ang cellphone ko para tingnan kung nagtxt na ba sakin si Philip. “Shit! Lobat!”, nsabi ko sa sarili. Lagi pa din kasi ako nagbabakasakali na baka magtext sakin si Philip. Pero ayan lobat! Lalo tuloy ako di mapakali. Habang sa training ay di ko mawaglit sa isip ko silang dalawa. Pero di ko na talaga matiis, dali dali akong tumakbo palabas ng room at pumunta sa lugar kng san nagttraining si Philip. Habang palapit ako ng palapit ay unti unti gumagaan ang loob ko kahit pa kinakabahan ako dahil di ko alam kung ano nga ba ang mangyayari. Pero bahala na! Atleast malalaman ko na at di ako isip ng isip.

            “Philip, hintayin mo lang ako! Kailangan maayos na to!”, paulit ulit kong sinasabi sa sarili hanggang sa nakarating na nga ako sa pinagttrainingan nila. Sakto naman na andun pa sila at patapos pa lamang. Dali dali akong umupo sa gilid at ngumiti. Kahit pa kinakabahan ay makikipagayos na ko. Kahit ano pa ang nangyari, magsosorry ako saknya, magka ayos lang kami. Pilit kong pinipicture sa utak ko ang magiging eksena. Kung ano bang sasabihin ko, dapat lahat maayos, walang mintis..

            Natapos na nga ang training nila. Agad ko syang hinanap at ng makita syang palapit na sa gate ay pinuntahan ko sya.

            “Mcdo?”, nakangiti kong sinabi sakanya.

            -Dedma-

            “Kain tayo.”, nakangiti ko paring sinabi.

            “Busog pa ko, sa bahay na ko kakain”

            “Sige na, namimis ko na kumain sa Mcdo ee”

            “Edi kumain ka mag isa mo”

            “Boring kumain mag isa! Tsaka namimis na kita!”

            “Ayaw ko nga! Pagod ako, gusto ko na umuwi.”

           

Medyo nalungkot ako. Hindi kasi ito ang reaksyon na ineexpect ko. Usually kasi, pag naglambing na ko ng ganito or nangulit na ko, magkakaayos na rin kami agad. Ngunit dedma nya ko. Hmp. Pero sabi ko sa sarili na di ako susuko. Gusto ko na talaga kaming magka ayos.

           

“Ganun ba, hhmmm, cge, sabay na lang tayo umuwi”, pinilit ko ngumiti.

            “Bakit ba ang kulit mo! At pwede ba wag mo na ko kulitin! Kung gusto mo kumain, kumain ka mag isa mo! Kung gusto mo umuwi, edi umuwi ka mag isa mo! Tangina! Storbo!”

            “Ito naman, namimis ko lang ung pagkakaibigan natin. Nakikipag ayos na nga ko. Sorry na! Please, tapusin na natin tong away na to. Kain tayo, dali, Libre ko.”

            “Ang kulit mo din talaga noh! Diba sinabi ko na sayo na umalis ka na! Ayaw ko ngang kumain! Bingi ka ba o tanga?!”

           

Nung narinig ko yun ay di ko na rin ako nakapagpigil.

           

“Taena naman! Ano bang problema mo sakin?! Ano bang ginawa ko sayo para iwasan mo ko?! Kung meron man, sabihin mo ng harap harapan!”

“Taena mo rin! Magsama kayo ni Art! Mga bakla! Tang ina mo bakla ka! At ano bang paki alam mo sakin?! Namimis mo ko?! Ano to?! Nababakla ka na rin sakin?! Akala mo kung sino ka!”

“Ano bang pinagsasabi mo? Pwede ba hayaan mo muna ko magsalita?”

“Hindi ako intersado sa sasabihin mo! Umalis ka na!”

“Philip, alam mo hindi ko na talaga maintindihan mga kinikilos mo! Palagi ko na lang ba iintindihin ang mga kilos mo?! Ako pano ako?”

“Wala akong pakialam sa nararamdaman mo! Lalo na nararamdaman ng tulad mong isang bakla!!”

“Alam mo, napaka selfish mo! Pag ikaw tong may problema, kahit ano pa yan, iniintindi ko! Pag nagkakaron ka ng kasalanan sakin, iniintindi ko pa rin!! Bat di mo man lang ako kayang pakinggan?”

Mas nagalit sya sa sinabi ko kaya lumapit sakin at sinabi sakin sa mukha ko..

“EH SINO KA BA SA INAAKALA MO PARA PAKINGGAN KO?!”

Natigilan ako sa sinabi nya. Para kong binuhusan ng malamig na tubig. Para kong biglang nanliit sa mga narinig ko. Namanhid ang buong katawan ko. Gusto kong magalit pero tila may bomba na sumabog sakin. Para akong naparalisa. Hindi ko magawang kumilos o magsalita. Kitang kita ko sa mga mata nya ang pagkalisik nito at basang basa ang galit sa pagkakatitig nya. Unti unti kong naramdaman na namumuo na ang mga luha sa mata ko. “Wag kang babagsak, tiisin mo. Matapang ka.”, pilit kong sinisigaw sa utak ko. Pero nabigo ako at dumaloy na nga ang luha sa mga mata ko. Nakita ko na nakita nya ng tumulo ang mga luha ko kaya bumaling na ang tingin nya sa akin at naglakad. Napatigil na lang sya ng bigla lumabas sa bibig ko ang mga salitang….

“Akala ko kasi kaibigan ako. Pasensya na. Salamat sa lahat”

 Unti unti na syang lumakad palayo. Napansin kong lumingon sya sakin pero wala na ko naging iba pang reaksyon. Naglakad na din ako palayo ng may luha sa mata. Masyado na kong nashock at nalungkot, hindi ko na alam ang dapat na maging reaksyon sa eksenang yun. Malungkot, masakit at nakapangliliit, yun na lang ang natatandaan ko.

Nasa byahe na ko pauwi at tulala pa rin ako. Paulit ulit na bumabalik sa utak ko ang eksenang nangyari kanina lang. Pinigil kong di umiyak dahil baka ano isipin ng mga katabi ko sa jeep. Pero minsan ay may nakakatakas pa ring luha sa mga mata ko. Alam kong matinding iyakan nanaman to paguwi ko pa sa bahay.

Malapit na ko sa bahay at isang tricycle na lang ang sasakyan ko pero pinili ko na lang ang maglakad. Gusto ko sana paguwi ay mapagod na ko at makatulog agad. Ayoko na umiyak. Ayoko na mamoroblema ng dahil lang sakanila. Lintik naman oo!

Sa paglalakad ko ay parang ang layo layo ng bahay ko. Kahit pa malapit lang talaga ito, pakiramdam ko ay napakalayo ko. Hindi ko maalis sa isip ang mga sinabi sakin ni Philip. Tang ina, ano pa ba gusto nila? Ginagawa ko ang part ko bilang kaibigan, tapos sasabihan ako ng kung sino ba ako sa inaakala ko? Napakasakit. Gusto ko magalit, pero di ko na magawa. Mas lalo akong nalulubog.

Nang malapit na ko sa aming bahay ay may napansin akong lalakeng nakaupo sa tapat ng aming gate. Nakasandal to sa gate at nakahiga ang ulo sa mga kamay at tila may hinihintay. Nang makalapit pa ko ay bigla syang tumingin sa akin na sya namang kinabigla ko.

“Art……?”

(Itutuloy....)

"Memoirs of a Gay-sha"

Mula sa isang baguhang manunulat na tiyak na inyong pakaaabangan...

Ipinagmamalaki kong ipakilala sa inyo si...

Crinard Ace

at ang kanyang unang nobelang

Memoirs of Gay-sha...

If nothing changes whether one laughs or cries, then in this lifetime I shall refuse to cry.

Lying on the roof. Not caring.

Under the vast emptiness of space...

The uncountable stars...

Thinking.

Remembering.

Reminiscing.

Regretting.

Laughing.

Is life really worth living?

There is no purpose, there is no grand design. 

Everything is by accident. 

We are a product of a series of fortunate and/or unfortunate events. 

We are shaped by circumstance. 

We are here by chance.

Everything is meaningless in the face of this impermanent world. Nothing lasts, everything will come to pass. To invest time, emotion and yourself into something will give it value. Giving importance to anything that this passing world has will inevitably lead to regret. In this life, do not give value to anything so when you lose it. You lose nothing.

A coward or maybe realistic, that how I live my life. I don't like risks. There is no meaning in gaining temporary happiness. When you lose it, it will only be replaced by emptiness. To lose nothing, possess nothing. 

We were programmed to want more, I wasn't ambitious. I'm just a glitch in that system, another accident. 

Here I am sitting down and thinking. Thinking too deeply, enough to rival the vastness of space. My whirlwind of a life, swept me. I'm dazed inside this blizzard of emotions. Cold. I have no idea where to start. Where I am, where I want to go. Who I want to be and who I will become. Lost. I don't know whether to pick up the pieces and start again. Or leave them be and start another chapter of my life. 

Thinking "Why am I looking at these pictures again." I can't help it, but be drawn to the memories of my past. To the most intimate moments that I've shared with this one stupid idiot that I tried to give my all. To this one stupid idiot that I loved to no end. Still sighing and breathing, reminiscing at all those memories we've made. 

Enough of that, I'm gonna do what I have to do. After all, we shouldn't take life too seriously. We're never going to get out of it alive anyway. I have to move on, to the next life that is. If ever there is heaven, hell or just the black emptiness of eternity that will welcome my demise. I'd prefer the black emptiness. Its exactly what I am right now. A black hole. A former remnant of a star that used to shine, now devoid of life and vitality. Completely spent and empty. 

But before that happens I have to leave something behind, before my transformation. I have to leave a mark. Like a supernova blasting its energy through space. I have to let the galaxy know that for brief while, I existed. That my existence served a purpose and that purpose was to love. To know what it is, to experience it in all its glory and downfall. To be loved. To be  hurt more than you were ever loved. To bear pain more than a heart can contain. Yet be thankful for the experience.

Musmos - Prologue

by: Jeffrey Paloma
email: jeffrey.paloma@gmail.com

Prologue

Si Jeremy Alvarez ay may kaibigang matalik na tinuring siyang nakababatang kapatid na lalake na nagngangalang Dexter Chua ngunit kahit minsan ay hindi pa niya ito nakikita. Matagal niyang inasam ang pagkakataong sila'y magkita ngunit nanatiling hanggang sa pagiging textmates lang ang kanilang pagkakaibigan at kapatirang turingan.

Sa kanyang pagnanasang makilalang personal ang kanyang misteryosong kaibigan ay kinailangan niya rin pagdaanan ang lahat ng hirap ng buhay at ang katotohanan sa kanyang sarili na hindi niya unang akalain.

Tunghayan kung ano ang pagdaraanan ng isang adik sa paglalaro ng computer at kung paano niya tatanggapin ang mga bagay sa kanyang buhay.

Minahal ni Bestfriend (part 6)

           Sa mga taong naghihintay po sa story na ito, ako po ay lubos na nagpapasalamat. Salamat din po sa mga taong nagbibigay ng opinyon nila tungkol sa aking ginawang story. Natutuwa po ako talaga.. :))

           Sana patuloy nyo pong suportahan ung story at patuloy na magbigay ng opinyon. Sa mga comments nyo din po kasi ako nakakahanap ng inspirasyon para mas pagbutihin ko po ang pagsusulat.. :))

           Enjoy!!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

“So, you must be Mr. Jerry Cruz.. I’ve heard so much about you..”

            Isang boses ang narinig ko ng papunta na sana ako sa kusina upang tumulong sa pagluluto. Paglingon ko ay nakita ko ang isang gwapong lalake. Maganda ang hubog ng katawan, body beautiful talaga. Mejo light brown din ang buhok, mahaba ang pilik mata, browneyes! Manipis ang labi, maputi at ang kinis! Halatang may lahi! Pero teka, sino ba tong lalakeng na to na biglang umappear out of nowhere. Sang lupalop ba to ng lupa nanggaling? At tsaka bat nya ko kilala?! Ano ang pinagsasabi nyang Ive heardso much about you?! Pamilyar ang mukha nya pero di ko lubos maisip san ko sya nakita. Napansin ko nlng na biglang lumapit si Art sakanya at umakbay dito. Mas lalo naman ako napanganga sa pagtataka. Sino nga ba tong lulukil na to?!

            “Jerry, meet my older brother, si Kuya George.”, sabay abot ng kamay ng kuya nya sakin.

            Ayun! Kaya pala he looks family! E kuya naman pla ihh!! Kaya pala he looks familiar dahil sa photo frame sa main sala nila Art. Shunga din ihh! Pero agad naman ako nagpakilala at nakipag kamay. Ang lambot ng kamay nya ha. Pero firm ko tong kinamayan at sinabi, “Jerry nalang po”.

            “I know, mom and dad has told me so much about you. I’m glad I finally met you”, sabi ng kuya nya.

            “Nice meeting you too. Thanks.” Magpapaalam na sana ko ngunit dumating naman ang isa pang lalaki, kamukha din to nila Kuya George at Art kaya malamang kapatid din ito ni Art, si George. “Hey there” nakangiting sabi sakin nito.

            “Hi, Im Jerry. You must be Albert, Art’s little brother?”

            “Yeah, It’s such a pleasure to meet you. Kuya Art told me youre good in cooking, yeah?” Sabay tingin kay Art. Ngiti lamang ang ginanti nito.

            “Well not really. But since I live alone I had to learn how to do things on my own.” Simpleng tugon ko dito.

            “Great! We’ll have some of ur dish later. But first, lemme help you with the cooking.” Masigasig na salita nito. Manang mana kay Art, isang taon lang ang tanda ni Art pero halatang parehas silang isip bata. Agad na kami nagtungo sa kusina at tumulong sya sa paghihiwa ng mga kailangan ko.

            “I heard you and kuya are tight!”, sabi ni George.

            “Yeah, we’ve been friends since my first day in high school. He’s a great guy.”

            Isang ngiti lang ang tinugon nito sakin.

            Magdadalawang linggo nang ganto ang aking set up. Pagkatapos ng mga kailangan kong gawin sa school ay agad akong dumidirecho kaila Art. Minsan ay nakakasabay ko si Philip pero nawalan ako ng time ng mga panahong yun saknya dahil mas inuna ko ang lamay ni Tito Lance. Alam ko din naman na maiintindihan nya ito.

            Huling gabi na ng lamay ng ama ni Art, kaya naman ramdam ko na ang pagod dahil sa dalawang linggong puyat sa pagtulong sa lamay.

            Pagtapos ng lahat ng kailangan gawin ay umakyat na kami ni Art at pinaliwanag sakanya ang lessons na namiss nya dahil hindi pa sya nakakapasok sa school uli. Nasa kalagitnaan ako ng pageexplain ng bigla syang yumakap sakin.

            “Tol, maraming salamat sa pagdamay at pagtulog mo sakin. Hinding hindi ko makakalimutan to. Makakabawi rin ako sayo.”, mangiyak ngiyak na sinabi nya sakin. Alam kong di nya gaano ma absorb ang tinuturo ko sknya kaya nagpasya ako na matulog na kami. Halata rin sakanya ang pagod dahil dalawang linggo din itong hindi kumakain at nagpapahinga ng tama. Kitang kita ditto ang pagbagsak ng katawan. Kahit naman sino sigurong mamatayan, ay ganto ang magiging kalagayan. Kaya napagpasyahan ko na magpahinga na muna kami. Nahiga na kaming dalawa. Nakatihaya ako at sya naman ay nakagilid paharap sakin. Tanging ilaw lang sa labas ng kwarto na lumulusot sa ilalim ng pinto nya ang source ng ilaw sa loob kaya madilim. Maya maya pa’y muli nanamang umiyak si Art. Malamang, naalala nanaman ang kanyang ama. Alam kong mahirap ito para saknya dahil hanggang bukas nalang nya makikita ang kanyang ama.

            “Je.. Jerry.. p..pwede mo ba kong yakapin?”, nagmamakaawa nyang sinabi sakin. “Oo naman” at dun nga’y kinuha ko ang ulo nya at pinahiga ko sya sa braso ko habang ang isang kamay ko ay nakayapakap saknya. Sya naman ay nakatagilid at nakadantay ang isang paa sakin at isang kamay naman ay nakapatong sa aking dibdib. Hinayaan ko syang umiyak buong gabi at wala akong balak patahanin sya. Alam kong mahirap ang pinagdadaanan nya. Hinayaan ko lang syang umiyak at hinahaplos haplos ang kanyang likod at pinaparamdam ko saknya na di sya nagiisa. Ramdamko sa pagkakayakap nya sakin ang bawat hinagpis nya. Sa aking pagkakahiga ay di ko naman din maiwasan na di mapaluha. Nakakadala ang kaniyang pag iyak at meron na rin akong emotional attachments para sa pamilya ni Art.

            Nakallipas ang ilan pang mga minute at nasa ganoon kaming posisyon ng biglang may nagbukas ng pintuan at binuksan ang ilaw. Dahil sa medyo matagal na kami nakahiga sa dilim, ay mejo nasilaw ako sa biglaang liwanag. Nang naka adjust na ko uli ay nakita ko si Philip na nakatayo at halata sa mukha ang pagkagulat sa nakita. Nang bigla itong magsalita.

            “Dinalhan kita ng tubig. Checheck ko sana kung okay ka. Pero mukhang ok ka naman dyan.” Sabay lapag ng tubig sa table na nasa tabi ko. Magpapasalamat sana ako ngunit agad agad naman itong lumabas ng kwarto. Gusto ko sana syang sundan ngunit nakatulog na sa kakaiyak si Art at nakayakap pa rin ito sakin. Hindi ko nalamang pinansin at saka nalang magpapaliwanag. Bago pa matulog ay inayos ko ang pagkakayap sakin ni Art at niyakap sya at binulong sakanya. “Wag ka magalala, andito lang ako..”

            Araw na ng cremation ng Daddy ni Art at lahat ay nakasakay na sa sasakyan papunta sa huling pagdadausan ng last service. Nang nagsimula ang mass ay isa isa namang nagsalita ang ina at mga anak ni Tito Lance. Lahat ay tahimik at karamihan ay umiiyak. Dun ko nalaman na marami palang natulungan ang pamilya nila Art. Dumating din kasi ang pamilya ng mga natulungan nito upang ihatid sya sa kanyang huling hantungan. Nang si Art na ang magsasalita, lahat ay nanahimik dahil alam ng lahat na sobrang dikit nito sa kaniyang ama. Kaya gusto nila lahat marinig ang sasabihin nito.

            “Today, im not just going to lose a dad. But rather, a bestfriend. He has been my refuge and source of strength. He has been there to here me out in almost anything. Even my first heartache, he was there to give me support and made me feel whole again. My dad has been a big inspiration in my life and always will. Today, im not going to tell you about how good he was to me. For I know, most of you have an idea of what kind of man he was. Instead, I wanna share you some things you probably didn’t know about my dad. I would miss how he would neatly place his papers beside his plate before breakfast, how we would watch family movies and cry about its touching parts. The way he laughs as if he was going to have an heart attack, no one laughs like my dad used to. The times when I had my tantrums and he would go to my room talk to me man-to-man. And what I would miss the most is how my dad would kiss my mom before leaving for work. It always reminded me of how he loved us, his family. It wouldn’t be easy for me to move on and carry this throughout without the support of my family and friends. Truly, I am thankful indeed. To my mom, I know this also wouldn’t be easy for you, but I want you to know that we, your children,will carry our dad’s name with pride and dignity. To my siblings, though distance has set us apart, I truly feel how much you guys loved our dad. We would talk about you guys every now and then. I hope that we will continue to do the good works that dad has started. And to you, thank you for being there for me, for making me feel I am not alone and never will be alone. We are glad to have you in the family.”

            Naiyak ako sa sinabi nyang yun. Kahit mga simpleng bagay lang ang sinabi nya, pero totoo, hindi nya na uli mararanasan yun. Wala na si Tito Lance. Na touch din ako dahil he thanked me during his speech. Pagbabang pagbaba nya ay nilapitan nya ko at yumakap. Ginantihan ko naman ng yakap at umiyak na rin. Naging napaka emotional at depressing nung araw nay un para sa amin. Kahit ako man ay di alam kung pano sya icocomfort. Ngunit sa isipan ko’y napagdesisyunan kong tutuparin ang pinangako sa pamilya ni Art. Sa pagdala sa huling hantungan ni Tito Lance ay naghandog ako ng awitin pamamaalam. Request na rin kasi ito ni Tita Marissa. Kinanta ko ang kantang, “What Matters Most”

            Halos di ko makanta ng buo dahil kahit ako ay naiiyak  na talaga. Ramdam na ramdam ko na ang pamumuo ng mga luha ko sa aking mga mata. At minsan pa’y may mga nakakatakas na luha. Ngunit pinilit kong hindi umiyak at pinagbutihan ang pagkanta.

            Nang dinala na si Tito Lance ay nandun kaming lahat. Lahat ay nagiiyakan at nagbibigay ng kanya kanyang huling mensahe kay Tito Lance. Miski ako ay nagpaalam din sakanya. Nagpasalamat ako sa kabutihang ipinakita nya sa akin. Kahit ako ay umiiyak na din. Naramdaman ko naman ang mahigpit na paghawak sa kamay sakin ni Art, at hindi naman ako pumalag. Kahit medyo masakit na dahil buong pwersa ang pagkakahawak nya sa kamay ko ay hinayaan ko lang sya. Habang nakatalikod sya ay hinahaplos ko ng isang kamay ang likod nya at isa namanay nakahawak pa rin. Halos magwala sa iyak si Art, at wala akong magawa, hinayaan ko lamang ito dahilkahit mismo ako ay di ko maimagine ang sakit na nararamdaman nya.

            Kasalukuyang cinecremate si Tito Lance, at kami lahat ay nasa parang hall at naghihintay. Maya maya pa ay nagserve muna kami ng lunch sa mga bisita. Bigla kong naisip si Philip kaya hinanap ko ito. Nakita kong katabi nya sila Jenny, kaya kumuha ako ng isa pang set ng packed lunch para saknya dahil nakita ko ito na di kumakain.

            Nang makalapit kay Philip ay di ako pinansin nito, Nagtataka naman ako dahil hindi naman sya ganito. Usually ay pag nakikita ko nito ay babatiin ako nito.Ngunit ngayon ay ni hindi man lang nya ko tiningnan. Nang tanungin ko naman sya kung galit ba sya o may problema ba ay iling lamang ang ganti nya sa akin.

            “Dun ka nalang kay Art. Mas kailangan ka nya.”, nagulat akong sinabi nito. Halatang cold ang pagkakasabi nya. Bigla kong naaalala ang pagwawalk out nya nung makita nya ko kinagabihan na nakayakap sakin ni Art.

            “Philip, is this about what you saw last night? Wala yun, I was just trying to..”, ngunit cinut nya ako.

            “You know what, it doesn’t matter what I saw. Besides, I don’t care. Pwede, just leave me alone for now?!”, matigas na sabi nito.

            Aba, halos umakyat ang lahat ng puyat kong dugo! Nagpintig talaga ang mga tenga ko sa narinig at naisip na sobrang selfish naman nitong taong to! Ano bang problema nya?! Pero dahil sa sobrang inis ko, nagsalita ako at nagwalk out. Iniwan ko sakanya ang mga katagang,

            “Just so you know Philip, not everything is about you.”, sabay tuloy sa pagwawalk out. Napatulala naman ang mga kaibigan naming nakasaksi sa mga pangyayari. Pero dedma! Mas nangibabaw ang inis at galit ko! Punyeta! How insensitive can he be?! Di ko akalaing ganto sya.Pambihira! I have so much to think about rather than his tantrums.

            At yun na nga, simula noong araw nay un ay din a kami nagusap.

            Balik eskwela na uli. Maging si Art ay pumasok na muli. Ngunit bakas na bakas pa rin sa mukha nito ang pagkalungkot at tamlay. At syempre, kaming mga bestfriend nya ay nakiramay para sakanya at inintindi sya kahit pa naging medyo moody na sya at nawala na ang pagka masiyahin. Inintindi namin na di madali ang bumawi mula sa ganung kalungkutan.

            Hindi lang ito ang nagbago. Magkagalit parin kami ni Philip. Hindi na kami naguusap or txt man lang. Hindi na rin nya ko hinihintay sa babaan ko ng jeep at di na rin kami sabay umuwi. Hindi ko alam kung bakit pero sa ginawa nyang yun ay labis akong nasasaktan. Pero nagmatigas ako. “Tang ina! Sino ba sya?!”, sabay simangot sa sarili. Hindi na rin nakatiis sila Ben at Jenny kaya nagpasya akong kausapin ni Jenny.

            “Hoy Jerry, ano bang eksena nyong dalawa ni Philip?”

            “Jenny, alam mo naman siguro ang nangyari, imposibleng hindi sabihin sayo ni Philip ang nangyari. I don’t even know know kng ano sinabi nya sayo, pero I simply don’t care anymore..”

            “E gaga ka pla e, kaya nga ko nagtatanong dba? Edi, wala akong alam, may sinasabi man sya pero pache pache lang. Kulang ang info. Kaya nga tinatanong kita.”

            “Hmm, ok, it all started nung nakita kami ni Philip sa kwarto ni Art.....”

             Natahimik ako. Hindi ko alam pano ko ipapaliwanag at ikkwento..

            “Oh, tapos? Baka gusto mo ituloy?! Nampucha naman kayo magkwento oh!”

            “I was giving comfort kay Art. Umiiyak sya noon at…. At nakayap sya sakin. Niyakap ko din sya dahil alam kong masakit sa kalooban nya ang nangyari.”

            "Oh tapos..?"

            "Anong oh tapos ka dyan, yun lang.."

            “YUN LANG?! Sus! I was right all along! Hahaha!”

            “Right with what?”

            “Ah, basta! Pero susme naman! Shunga talaga nun! Ang selfish nya ha, di man lang ba nya naisip na nategi ang fadir ni Art?! Nakakaloka! O sya, ako ng bahala sa gulong ito. Ewan ko sa inyo! Bwahahaha! CONFIRMED!!!”

            Makalipas ang ilang linggo, medyo nasanay na ko na hindi na kami magkasama ni Philip. Hindi na rin kasi sya sumasabay sakin sa lunch. Hindi na rin kami sabay pumasok at umuwi. Hindi na rin ako tumawag o nagtext pa. At ang pinagka abalahan ko nalang ay ang pilit na pagiintindi kay Art. Ngunit dumating ang isang araw na di nanaman nagpapasok si Art. Tinetext at tinatawagan ko ito ngunit di naman ito nagrereply. Pati ako apektado na sa mga nangyayari.

            Sa pang apat na araw na di pumapasok si Art, ay nakatanggap ako ng tawag sa aking cellphone. Si Tita Marissa, ang mommy ni Art.. Kinakabahan akong sinagot ito pero sinagot ko na rin..

            “Hello Tita…..?”

            “Jerry, anak.. si Art…”