The Letters 9

WRITER:Unbroken

Unbroken's Blog:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/
Dhenxo's Blog:http://angbuhaynidhenxo.blogspot.com/



Ang pagkakapareho ng mga pangalan at pangyayari ay pawang conincidental lamang.





September 17 2009,

Mabilis lumipad ang mga buwan. Napabayaan ko na din ang journal ko dahil sa trabaho. September na at natapos na din ang bday ko. Naging medyo abala ako sa trabaho. May bagong pasok sa barkada namin nila Allyna na si Rovi. Nagstart si Rovi nang June. Naging masyado akong busy nung mga nakaraang mga buwan. Nakakafrustrate.

Wala pa din namang pinagbago. Ganoon pa din ang buhay ko. Bahay,trabaho konting gimik. Kahit papaano ay nabawasan na ang paggimik ko sa Malate na halos weekly dati. Di ko alam kung bakit pero masasabi ko na ang barkadahan namin sa office ay isa sa mga dahilan kung bakit ako nagiging mas matino. Syempre.kahit wala syang sinabi o pinagbawal sakin,si George pa rin ang isa sa mga dahilan kung bakit ako nagbabago. Gusto ko,kahit papaano ay makita nya ako bilang isang responsableng tao. Ayokong isipin nya na wasted ako. Tingin ko di nya yun magugustuhan.

George. Si George na naman. Lagi namang si George eh. Nangungulit pa din naman si Hubby sakin pero ayoko na talaga. Wala na akong maramdaman eh. Alangan namang pilitin ko. Always remember not to stay whenever you find yourself unhappy,and that's what I did. Masaya naman ako sa nagiging takbo ng buhay ko as of the moment,with my friends around and George,undefined,with me.

Gumising ako ng maaga para sa araw na ito. Excited akong makita ang mga workmates ko. Ewan ko ba,the moment I opened my eyes,positivity seemed to run deep in me. I feel so positive today. I just hope na maging okay lahat sa akin. I hope all is well.

After pressing the clothes I usually wear,naramdaman ko ang aking phone na nagvavibrate sa aking bulsa. I instantly picked it and was a bit surpised to see that George was actually calling me.

“Hello”

“Chris nasaan ka?” sagot nito sa kabilang linya.

“Nasa bahay bakit?”

“Bakit di ka sumabay samin papalabas ng building? Ha?”

“Ang tagal nyo eh. Inaantok na ako.”

“Baka naman may katagpo ka?” may halo ng sarkasmo sa kanyang tono.

Napahinto ako sa sinabi ni George. I sensed something. Is he getting jealous?

“Ha? Sino naman katagpo ko ha?”

“Aba! Ewan ko sayo!” pagalit nitong sabi.

“Ano problema George? Nahihilo ako kagabi at ang tagal nyo pang bumaba. Kaya nauna na ako. Sorry kung di man lang ako nakapagpaalam.”

Natahimik si George sa kabilang linya.

“Ganoon ba?” halata ang pagaalala sa boses nito.

“Kamusta na pakiramdam mo?” dagdag pa nito.

Napangiti ako sa inaasal nya. Kahit papaano ay concern sya sakin.

“Okay na ako. Antok lang siguro yun.” sagot ko.

“Good.”

“Yep.”

“Ingat ka. See you later sa work.”

“Bye.”

“Bye.”

The line got disconnected.

* * *

Nakangiti kong tinapos ang pagpaplantsa.

Oh George. Nakakainis ka paminsan-minsan. Ang sarcastic mo sa akin pero kahit na ganun ka,sa t'wing magkakasakit ako,kahit nagsusungit ka,alam kong nagwoworry ka. Alam ko at nararamdaman ko na concerned ka sakin.

Ano na nga ba tayo George? Ano ba ako sa'yo? Kasi alam ko sa sa sarili ko kung ano ka sakin eh. I know na mahal kita. I really do love you. I knew it. Eh ikaw? After all the sarcasm you've shown and somewhat the concern you've let me feel? Ano ba talaga ako sa'yo? Do you need to clarify this? Do I have to clarify this? Rather,do we have to clarify this?

Buntong-hininga.

Naiinitan ako. Dapat na kong maligo.

I took a shower. The bathroom was a bit spacious para sa isang kwarto. Okay naman at tiles ang sahig maging ang mga pader nito. May isang life-sized mirror din na nakadikit sa pader. Nakakatuwa kasi you would be able to see your own body while giving yourself a bath. It was just wonderful. Habang nagsasabon ako,di ko maiwasang mapatingin sa katawan ko sa salamin.

Medyo nanibago ako sa nakita ko.

Am I actually losing weight?

Kita ko na ang collar bone ko. Di to maganda. Bakit ako nangangayat? Kain naman ako ng kain ah. Ang weird ng katawan ko.

Why do I have rashes sa may chest ko?

Saan na naman ako naallergy? Ano ba to.

After having a quick shower, I got myself dressed. Typical office boy get-up. Had my hair fixed. Went down. Hailed a cab.

* * *

“Chris kain na tayo.”

“Sure.”

Bumaba tayo at kumain sa isa sa mga fastfood sa ibaba ng building. Same set-up,magkatapat tayo sa upuan. Kumakain ng mga paborito nating pagkain. Iba nga lang ngayon dahil nakakabingi ang katahimikan natin. Nakakapanibago lang. May mali ba?

“Chris.”

“Bakit George?”

“Wala na kami ni Joy.”

Nagitla ako sa narinig.

“Ahhh.” tangi kong nasabi.

I saw how you sighed. Malalim. I know that you're really having a tough time.

“I know you're in deep sadness. If you feel like talking about it sa grupo sabihin mo lang. Makikinig naman kami.” sabi ko.

I was a bit confused sa inasal ko. Bakit kailangan pang sa grupo nya iopen? Bakit di nalang sakin? Oo nga? Bakit sinuggest ko pa na sa grupo nya na iopen? Kung tutuusin chance ko na yun para makausap sya about that eh. I think I've wasted my chance. Ayoko na naman bawiin baka sabihin nya eh inconsistent ako sa mga sinasabi ko. Di naman siguro tama yun,isa pa may pride ako. Ano ba yan.

“Salamat Chris.”

“No worries.”

I gave you a reassuring look that I would always be here for you. You stared at me as if you wanted to say something. Nagtitigan tayo. I just realized how handsome you are. I don't know,you may not be the man some people think of as handsome but to my heart you carry the key.

“Chris.”

Napapitlag ako sa pagkagulat.

I saw you smiled upon seeing that look on my face. I tried to bring my composure back as fast as I could.

“Oh?”

“Salamat sa lahat.”

“Ha?”

“Thanks for always being there for me. Paano ba ako makakabawi?”

“Wala yun George. Kaibigan mo ko.”

Kaibigan? Naitanong ko sa sarili ko.

“Oo nga Chris. Salamat.”

I smiled. Natapos na nating kainin lahat ng orders at naisipan na nating umakyat sa building.

We waited for the lift. We got in at tayong dalawa lang ang tao. I kept my distance,mga ilang tambling din ang layo ko sa'yo.

“Chris?”

“Oh?”

“Bakit ang layo mo? Tara nga rito.” pagaya mo sakin.

Walang salisalita ay agad mo akong hinatak papalapit sayo. Tinago ko ang pamumula ng aking mukha. Nanahimik ako,bigla mo kong inakbayan. Nakakagulat.

“Bakit natahimik ka?” tanong mo sakin.

“Ha?”

“Nanahimik ka Chris. Haaay. Ayoko na magmahal. Lagi nalang akong nasasaktan.”

“Di mo naman kailangang masaktan. Nandito lang naman ako,ayaw mo lang sakin.” nagulat ako at nasabi ko yun sayo.

Tumingin ka sakin,trying to weigh kung nagsisinungaling ba ako or hindi. Hinigpitan mo ang akbay mo sakin. Lalong gumulo ang nararamdaman ko para sayo. Hindi ko alam kung naging masaya ka ba sa narinig mo or what? Di mo man lang iconfirm kung masaya ka sa akin o hindi. Ano ba talaga?

Lalo mong hinigpitan ang akbay mo sakin.

“Chris? Ano yung sinabi mo? Pakiulit?”

“Wala George. Wala.”

“Gusto mo ba ko Chris?”

“Ha?”

At bumukas ang elevator. Sinagip ako ng elevator sa kapahamakan. Nagmadali akong bumalik sa station ko. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko, Nagpapawis ako pero di ko alam kung bakit,ngayon ko lang napagtanto na umamin na pala ako sa'yo. Narinig mo ito pero umarte ka at nagbingibingihan. Di ko na alam kung paano ako aarte sa twing magkasama tayo.

Nakaramdam ako ng pagkailang sa nangyari kanina. Dapat nga maging okay na ako dahil nasabi ko na rin sa'yo na gusto kita. Pero bakit ganun? Nahihiya na akong tumingin at makipagusap sayo? I saw you looking at me,natetense ako. Di ko alam kung bakit.

“Chris? Bakit ganyan ka? What's wrong?” tanong mo sakin.

“Ha? Wala naman George. Di lang maganda pakiramdam ko.” pagpapalusot ko.

“Chris. Di mo naman kailangang magpalusot eh. Narinig ko. Gusto ko lang marinig ulit.”

“Ha?” I said,natameme.

“Chris,let's talk after shift. Let's have coffee.”

“Ha? George kkaa..siii..”

“I won't take no for an answer.”

Then you turned away.

Wala akong choice kundi sumama mamaya. I don't know if this is what I really want. I wanted to blame my stupid mouth for admitting that I do like you. Di ko alam kung bakit,bahala na nga mamaya.

Till next time,
Chris.

The Letters 7

WRITER:Unbroken/Rovi

Unbroken's Blog:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/
Dhenxo's Blog:http://angbuhaynidhenxo.blogspot.com/



Ang pagkakapareho ng mga pangalan at pangyayari ay parang conincidental lamang.









March 20, 2009

Journal,

Madaling araw na pero di pa din ako makatulog.Di ko malaman kung anong nangyayari. I feel better dahil nakapagpahinga ako at naalagaan naman ako nung nurse sa clinic. Masaya din ako dahil kahit papaano bumaba ang lagnat ko at di na ako masyado nagchichill unlike kanina nang pumasok ako sa office. Nakita ko ang aking sarili sa salamin,mukha akong may sakit pero di pa rin naalis ang nakaplaster na ngisi sa aking mga labi.

“Bakla. Oh bakit pumasok ka pa kanina sa office? Eh may lagnat ka na nga?” sabi ni Kevin na aking officemate/roommate

“Bebegirl. Kailangan eh,alam mo naman na kailangan kong pumasok at magagalit ang mga Koreano pag absent ako.” sabi ko.

“Sabagay. Pero how are you feeling na ba bakla?” tanong ni Kevin sa akin.

“Medyo okay na naman ako. Nakapagpahinga na ako sa clinic kanina.” sabi ko sa kanya.

“Malanjutay ka. Kaya ka lang masaya kasi balita ko si George ang nagdala sayo sa clinic.” pangaasar nito sa akin.

I really couldn't help but to giggle nang marinig ko ang sinabi ni Kevin. Di ko alam pero parang may kuryenteng dumidila sa katawan ko sa twing maririnig ko ang pangalang George. Di ko maiwasang di kiligin at obvious na obvious sa akin. Nakakahiya.

“Bakla nagbablush ka oh!” pangaasar ni Kevin.

“Bebegirl hindi ah! Ang OA mo!” depensa ko

“Ayan oh! Icheck mo sa salamin!” Agad nitong dinampot ang pink na kwadradong salamin at itinapat sa mukha ko.

“Ayan! Namumula ka!” sabi pa nito.

“Ha? Hindi ah! Grabe ka!” sabat ko.

“Eh ano yan? Namumula oh? Nagmaxipeel ka?”

Tawanan.

“Oo na. Dinala ako ni George sa clinic. Masaya ka na?” sabi ko

“Kaloka ka. Namanchi! Kaso bakla may pechay si George no. Paano ka? Number two ka ganun?” sunod-sunod na tanong nito.

“Bakit kami ba? Di naman ah.” sabi ko.

“Di nga kayo,pero mukhang nagugustuhan mo na sya.” seryosong sabi nito.

“Ang OA mo talaga bebegirl! Ang OA ha? Wala pa ngang one week yung tao sa office magugustuhan ko na agad? Grabe ka!” sagot ko.

“Bakla,sa basketball ko nga,in 2 minutes nananalo pa ang dehado. Sa loob pa kaya ng ilang araw na nabigyan kayo ng pagkakataong magmoment? Wag mo akong echusin. Bakla na ako. Wag mo na akong baklain. Echusera ka.” sabi nito

Natahimik ako sa narinig. Di ko alam kung anong isasagot ko. Habang sinasabi ni Kevin yung linya na yun,nangingiti ako. Kaso nung bigla nyang inispluk na may pechay o may jowa si George ay parang nasira ang moment. Parang biglang gumuho yung magandang mga bagay na naiisip ko para samin. Oo nga pala,may GF nga pala si George at nagpapakatino na sya. Pero kung ganoon bakit ba napakafriendly nya sakin? Ano bang gusto nya? Di ko din sya maintindihan. Magpapakita ng sweetness,pero di ko maintindihan kung para saan? Bakit? Am I spreading myself too thin? Masyado bang obvious na I have this something para sa kanya? Teka? May something ba ako para sa kanya? OMG.

“Bakla. Natulala ka na dyan. Di mo na ako sinagot. K. Thanks. Bye. Goodnyt.” sabi ni Kevin sabay talon sa kama at talukbong ng kumot.

Agad akong umupo sa gilid ng kama namin ni Kevin.

“Bebegirl,bakit ganun sya sakin?” nagtataka kong tanong sa kanya.

“Wala na. Tulog na ako. Goodnyt. Zzzzzz.” pabirong sabi nito.

“Gaga ka talaga! Dali na mamaya ka na matulog, Dali na!” pangungulit ko.

“Kiki naman nito oh. Anong problema? Dedede ka?”

“Gaga! Bakit ganun sakin si George?” tanong ko dito.

“Ewan ko. Di naman kami close no.”

“Sa tingin mo nga?” tanong ko.

“Di ako makatingin.”

“Sa palagay mo?” sabi ko.

“Di ako mapalagay.” pangdadaot nito.

“Taena naman bebegirl eh.” sabi ko.

“Hahaha! See? Eh di interested ka din sa kanya. Inarte ka pa dyan kanina.”

“Oo na fine! Fine! Fine! I kras him na.” sagot kong namumula.

“You kras him? Does he kras you ba?” sabi nito.

“Ewan.” clueless kong sagot.

“Ayan ka na naman Criselda ha? Kiki mo. Pag nasaktan ka na naman sakin ka na naman iiyak. Basta di dapat laging puso. Ginawa ang utak para gamitin,wala pa kong nakitang utak na pangdisplay. Gamitin mo utak mo this time,para di mangalawang.” sagot nito.

“Bebegirl naman eh.”

“Ayyy ang kikay mo ha? Para kang bata dyan. Kiki mo.” sabi pa nito.

“Sige pagiisipan ko. Matulog ka na nga.” sabi ko.

“K, Thanks. Bye. Nyt.”

Ilang segundo pa ay nakita kong naghihilik at tumutulo na ang laway ni Kevin. Bakla kung bakla magpayo,pero he makes sense naman. Sana nga ay maisip ko kung ano ba talagang nararamdaman ko kay George. Sana nga maging tama ang desisyon ko. Sana maging maganda din ang kahinatnan nito. Sana lang.

* * *

Maaga akong nagising bukas. Wala na si Kevin sa room,siguro ay pumunta na sa kanyang part-time job. Naginat-inat ako at bumangon sa kama. Iniligpit ko muna ang aking pinaghigaan at ibinukas ang bintana para pumasok ang hangin sa kwarto. Nilaplap ng sinag ng araw ang aking maputlang balat. Maganda ang buhay,masaya ang buhay. Nakakaramdam ako na magiging okay ang araw na to. Sana nga.

Naligo,nagbihis,nagayos ng buhok. I'm off to work.

Lord,sana naman di ko makita si George at yung GF nya na magkasama. Please?

I took a cab going to work and wala pang 20 minutes ay nasa office na ako. People have been asking how I was and all that. I feel okay na naman kahit papaano. May hinahanap ako sa office,wala pa sya. Napansin ni Allyna na ilang stations lang ang layo sakin na parang may hinahanap ako,she went near me and said:

“Si George ba? Di ata makakapasok kasi may problema daw na inaayos.” sagot nito.

“Really? Sana maging okay na naman.” sabi ko,trying not to sound concerned

“Bakit Ati? Bakit mo hinahanap si George?” tanong nito sa akin.

“Wala lang.” sagot ko

“Echusera. Bakit nga?”

“Wala lang. Gusto ko lang sanang magpasalamat.” sabi ko sabay bitiw ng isang malalim na buntong hininga.

“Ayyy ang sweet. Sana maging close kayo para maging masaya tayong friends.” sabi nito sabay balik sa kanyang station.

Isang minuto nalang at maguumpisa na ang mga klase ng mga teachers nang nagulat akong dumating si George. Humahangos at pawis na pawis. Halatang tumakbo para di malate sa work. Teka? Akala ko ba di sya makakapasok at may problema? Bakit nandito sya? Anyhow,di ko na naman business yun para pakialaman ko pa.

Umupo sya sa station nya at agad na inopen ang computer. He looked so serious at parang nakakatakot magstart ng conversation. Nakita nyang nakatingin ako sa kanya at tumingin ito sa akin na parang galit na ewan. Nakaramdam ako ng takot.

“Ahhh.” nausal ko.

Tinaas nya ang kanyang kilay bilang sagot sa aking sinabi.

“George salamat kahapon.” I managed to say atleast.

Ngumiti lang ito at nagpahid ng pawis na kanina pa tumutulo sa kanyang noo.

“George,is everything okay? I heard na problemado ka daw sabi ni Allyna? Maybe I could help.” sabi ko,di ko alam kung paano o bakit ko nasabi.

“No. Thanks.” matipid na sagot nito.

“Ahh okay.” I said,dumbfounded.

* * *

Naging ganoon ang set-up namin ni George. I tried to make a conversation pero parang di sya interesado sa akin. He's a totally different guy now. Kahapon ang sarcastic nya pero dinala ako sa clinic at kahit papaano'y inalagaan. Pero ngayon,I can't read what's on his mind. Nakakabingi yung silence nya. Di to maganda.

6PM na. Dinner break ko na. Saan ba masarap kumain?

I packed my things and left my station clean. I'll be back in an hour. Papaalis na ako nang biglang hatakin ni George ang kamay ko.

“Saan ka pupunta?” tanong nito.

“Ha? Bakit?” nagulat at natakot kong tanong.

“Wala lang. Sorry kanina ha? Medyo iritado ako kasi ang init sa labas. Tapos muntik pa akong malate.” paliwanag nito.

“Ahh Okay. I understand.” sabi ko sabay ngiti.

“Ang cute ng ngiti mo.” sabi nito withoout batting an eyelash.

“Ha?” sabi ko na natulala at kinilig.

“Wala sabi ko san ka pupunta?” sabi nito at binitawan ang kamay ko.

“Ahhh dinner time. Kakain ako sa baba.” sabi ko.

“Ahh nice.”

Then there's an awkard silence.

Binitawan ni George ang kamay ko at nakita kong inayos ang kanyang work station. Kinuha din nito ang bag nya at muling humarap sa akin.

“Tara?” tanong nito.

“Ha? Saan?” tanong ko.

“Dinner.”

At muli nyang hinatak ang kamay ko papalabas ng opisina.

Till next time,
Chris.

The Letters 5

WRITER:Unbroken/Rovi

Unbroken's Blog:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/
Dhenxo's Blog:http://angbuhaynidhenxo.blogspot.com/



Ang pagkakapareho ng mga pangalan at pangyayari ay parang conincidental lamang.






March 18,2009

Ang lamig. I feel so cold. Tama ba naman kasing magpaulan nung uwian. Pakiramdam ko magkakasakit ako. Di to maganda.


I laid to bed and tried to rest. Ang bigat talaga ng pakiramdam ko. Di na to mganda,maybe dapat akong umabsent bukas. Kahit na di maganda ang pakiramdam ko at parang aapuyin na ako sa lagnat,masaya pa rin ako. Bakit? Kasi nakita ko ang concern sakin ni George kanina.


* * *


Kaninang hapon..


Kitang-kita ko ang pagpupuyos ng kamao ni George. Nagtataka ako kung bakit umupo sya sa kanan ko,dapat sa kaliwa sya at di sya dapat mangagaw ng pwesto. I looked at him for a second,tumama ang mata nya sa akin at nabanaag ko ang galit dito. Di ko alam kung sakin ba sya galit or may pinagdadaanan sya. Ilang beses kong narinig ang pagdadabog nya sa station pero di ko naman pinansin. The Hell I care.


* * *


“Bakla! 11:30 na! Out na!” sigaw ni Allyna na isa sa mga kaclose ko na sa office.


Si Allyna ang matatawag nating babaeng bakla. Babae,pero bakla kung bumanat. May kaliitan at may kaputlaan ang kanyang kulay pero wala kang mapipintas sa ugali. Winner sa kabaitan at tunay na kaibigan. Yung nga lang mahaba lang talaga ang kanyang baba.


“Yes. Uuwi na ako. I mean tayo.” sagot ko rito.


“Oo te. Gora pandora na tayo.” masiglang sabi nito.


“Yes.”


Nagbadge-out na kami at sumakay na ng elevator. Kung minamalas ka nga naman,kasabay ko sa elevator ang mayabang at masungit na si George. Buti nalang at iilan lang kami sa elevator kaya di siksikan at makakapagcartwheel ka pa sa loob. Kasabay rin namin si Allyna.


“George,san ka nga pala umuuwi?” tanong ni Allyna kay George.


“San Mateo.” sagot nito sabay ngiti kay Allyna.


Nagtama ang aming mga paningin at kaagad syang umiwas,sabay kuyom ng mga kamao at nagpakawala ng isang hininga.


“Okay ka lang George?” tanong ni Allyna.


“Yep. Okay naman ako. Medyo iritado lang.” sagot nito.


Nakaramdam ako ng kakaiba dun sa “medyo iritado lang” na sagot nito. Pakiramdam ko ako ang pinatatamaan. Nakakainis. Bakit ba ako nagkakaganito?


Napansin ni Allyna ang pagtahimik ko. Tumingin ito sa akin at nagwika.


“Te? Anong problema? Meron ka din ba ngayon? Para kang si George.” sabi nito sa akin.


“Gaga. Wala. Kakatapos ko lang nung isang araw,ang lakas nga nga tagas eh.” pagbibiro ko.


Nakita kong ngumiti si George sa nasabi ko. Tumingin ako dito,nakita nya na nakatingin ako at bigla nyang tinanggal ang ngiting nakaplaster sa kanyang mga labi. Naconfirm ko na,sa akin nga naiinis si George. Di ko sya masisi dahil mali rin naman ang ginawa kong pagsara ng elevator sa kanya. Pero masisi ko ba ang sarili ko na nainis ako sa nakita ko? Di ko alam kung ano bang nararamdaman ko. Nagseselos ata ako. Putangina.


“George,kilala mo na ba yan si Chris?” tanong ni Allyna.


“Bakla yan.” pabirong dagdag nito.


“Yep. Kateam ko sya,nakilala ko na sya.” malamig na sagot ni George.


“Chris,te? Ikaw? Kilala mo na ba yang si George? Bakla din yan.” sabi ni Allyna.


Bakla din si George? Pero bakit may GF? Bisexual? Silahis na nagbabagong buhay na?


“Oo. Kilala ko na. Pinakilala na ni TL Mary sa amin.” sabi ko sabay gawad ng isang ngiting plastik.


At bumukas na ang elevator. Parang batang nakawala ang mga nasa loob. Agad na nagsitakbuhan papalabas ng building. Napahinto lang nang makitang malakas ang buhos ng ulan.


“Ayy bakla. Umuulan,magbagong buhay ka na daw para huminto ang ulan.” sabi ni Allyna.


“So ano? Kakain na ko ng pekpek? Ganun?” sagot ko.


“Why not! Tignan mo si George! Nagpapakatino na!” sabi nito sabay bato ng tingin kay George.


“Oo naman. Mahal na mahal ko si Joy.” sabi nito sabay ngiti ng nakakaloko.


“Ikaw na ang may pechay!” sabi ni Allyna.


Tumawa kami. Ilang segundo pa ay di pa din matinag ang ulan. Nagaalangan na ako kung paano ako uuwi dahil wala akong payong. Bumeso na si Allyna at ang kanyang nobyong si Patrich.


“Te,una na kami ha? Sabay ka na kaya. Wala ka bang payong?” tanong nito.


“Wala eh. Sige na mauna na kayo. Kaya ko to.” sagot ko.


“Sure ka ha?” sabi nito sabay hawi ng bangs.


“Oo naman.” sagot ko.


“Eh ikaw George. May payong ka ba?”


“Wala eh. Sige mauna na kayo.” sabi nito kay Allyna.


Ano ba yan? Bakit pareho pa kaming walang payong? Nakakainis. So maiiwan kaming dalawa dito sa lobby sa pagaantay sa paghupa ng ulan? Ganun na yun? Parang ayoko. Di ko gusto. Bahala nga.


“Sige George at Chris. Mauuna na kami ha? Magsabay nalang kayong dalawa pauwi.” sabat ni Allyna.


Tumango kami in unison. Then there's an awkward silence. Wala pa ding nagsasalita sa aming dalawa. At wala din akong planong mauna. Manigas sya. Nanatiling walang kakibo-kibo si George. Patuloy ang paglakas ng ulan,galit na galit ang langit. Parang natatakot na ako umuwi.


Parang istatwang nakatayo si George sa lobby. Tumingin ako sa kanya pero di sya nakatingin. Dahan-dahang akong lumabas ng building kahit na malakas ang ulan. Tumakbo ako habang patuloy na nakikipaglaban ang aking katawan sa malalaki at malamig na patak ng ulan. Ilang segundo pa ay basang-basa na ako. Nagaantay ako ng taxi pero walang dumadating. Hindi na to maganda.


“Putangina naman Chris oh! Gago ka ba? Bakit ka naliligo sa ulan?” sigaw ni George sabay takbo papalapit sa akin kasama ang kanyang payong.


Tumingin lang ako sa kanya. Tumabi na ito sa akin at pinayungan ako sa gitna ng malakas na ulan.


“Akala ko ba wala kang payong?” tanong ko.


“Pinauna ko lang sila Allyna.” sagot nito.


“Bakit ka nagpapaulan?” naiinis na sabi pa nito.


“Bakit ka ba naiinis?” tanong kong nanginginig.


“Wala!” sigaw nito sakin.


“Fine.” sabi ko sabay irap.


Di ko maintindihan kung bakit parang kinikilig ako sa nangyayari. Pamura-mura pa sya pero alam ko naman na concerned sya akin. Di nya pa aminin. Nanatili kaming nakatayo sa gitna ng kalsada habang nagaantay ako ng taxi. I felt his left hand touch my shoulder. It felt great.


“Ayan na. Basang-basa ka na Chris! Ang tigas tigas kasi ng ulo mo!” sigaw nito sa akin.


Tumingin lang ako sa kanya. Nanginginig ang aking panga.


“Ihahatid na kita sa inyo!” sabi nitong pagalit.


“Kaya kong umuwi. Salamat.” sabi kong mahina.


“Hindi ihahatid nga kita!”pagtutol nito.


May dumaan na taxi at agad kong pinara.


“Salamat sa pagpayong George.” sabi ko.


At nagmadali akong sumakay ng taxi.


“Manong,kapitolyo.”


Till next time,
Chris

The Letters 3

WRITER:UNBROKEN/ROVI

Unbroken's Blog:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/
Dhenxo's Blog:http://angbuhaynidhenxo.blogspot.com/



Ang pagkakapareho ng mga pangalan at pangyayari ay parang conincidental lamang.








March 17,2009


George was okay. I mean yeah,he's not really my type cause I'm really into mainstream cute guys but there's really something in him na captivating. It seems na I really don't have the courage to keep my eyes and my mind off of him. Okay. This is not so right.


I grabbed a stick of Marlboro Lights,kinuha ang lighter sa maliit na tukador na pinapatungan ng lampshade. Hindi ko pa sinindihan ang yosi,I took a deep breath,pressed the lighter on until that little green flame came out. Masarap palang magyosi habang nakahiga ka sa kama.


Hindi to maganda,I swear. The moment I saw him,I knew it was different. And I don't know why I blushed nung pinakilala si George sa akin. I need to fight this feeling. Hindi pwede. Ayoko na masaktan,di na din pwede to. Mas masaya ang set-up kung saan ako naroroon.


Hithit. Buga. Hithit. Buga.


I tried clearing my cloudy mind when my phone rang.


I looked at the number. Unfortunately,it was unregistered.


“Hello?” sagot kong may malaking pagtataka.


“Hubby?” sabi ng lalaki sa kabilang linya.


“Oh bakit?” mababatid mo ang pagkairita sa aking tono.


“Am sorry please? Di ko na ulit gagawin yun. Para mo na namang awa.” pagsusumamo nito.


“Shut the fuck up.” matigas kong sagot.


“Sorry. I'll make it up to you. Kita tayo tonight. Please? Babawi ako sayo.” sabi nito.


“Di na natin kailangan magkita. Nakita ko ang dapat kong makita,nalaman ko ang dapat kong malaman. Tapos na tayo. Ayoko na.”


At nireject ko ang tawag.


Sumasakit lang ang ulo ko. Di masyadong maganda,sinabayan pa ni Carl na recent ex boyfriend ko. Ayoko na. Matutulog nalang ako with my heart aching and with it wondering how George was.


George na naman.



* * *



Okay. Same thing,the usual thing na nangyayari. Everytime na gigising ako ay napapagod ako ng husto. Nakakaloka lang. Bakit kaya ang hirap gumising? Mahirap din naman matulog? Ano bang problema ko? Don't tell me iniisip ako ni George? Ang ganda ko naman ata masyado nun. Isa pa di ko alam kung straight yun.


The first thing na lagi kong ginagawa paggising ko:Hanapin ang cellphone. I tried to look for my phone. Luckiliy,I was able to see it under my pink pillow. I've got 3 messages from different people.


1 from my TL saying:


“Don't be late today Teacher Chris. Take Care.”


Wow. Ang sweet ni TL kahit may pagkanerd.


1 from Carl saying:


“Hubby,sorry please? Would you give me another chance?”


and the last one from Ate Joy saying:


“Bakla! Kasabay ko si George kagabi. Same way kami ng inuuwian. Mabait naman sya,gusto nya ngang makipagclose sayo.”


Hindi ko alam pero napangiti ako nang mabasa ko ang message ni Ate Joy sa akin. Para bang may kilig na dumaloy sa akin. Ewan ko ba. Bakit naman nya ako gusto maging close? Bakit naman kaya? Dahil ba maganda ako? Chos!


Feeling inspired,nawala yung mood na tinatamad akong pumasok. Mabilis akong naghanda ng makakain at nagawa ko pang maghumm. Para na naman akong nakatira ng Dora Rat Killer. Di to maganda.



* * *



1pm na at nakagayak na ako papunta ng trabaho. 2pm ang call-time pero since malapit lang ako sa office,kaya din naman kahit 1pm ako umalis. I was the usual me,polo na nakapaloob,slacks at pointed shoes. Syempre standard feature ko na ang salamin ko since may problema ako sa mata.


Bumaba na ako ng bahay. Ilang minuto lang nakapara na ako ng taxi.


“Manong,sa may Pacific Center tayo.”


“Sige po Sir.”


Maayos naman ang pagpapatakbo ni Manong ng taxi. Wala pang 10 minutes ay malapit na ako sa building. Natanaw ko si George na naglalakad sa may intersection. Since nakared pa ang stop light,kita ko ang babaeng kahawak nito ng kamay. Mahaba ang buhok nya,may kaputian. Di ko nakita ng malinaw ang mukha nya pero alam kong kahawak nya ng kamay si George. Di ko alam kung anong nararamdaman ko. Pero hindi maganda,nakaramdam ako ng inis sa nakita ko.


Nasa tapat na ko ng building. Nakita ko si George na huminto sa may Rufo's sa baba ng aming building kasama ang babae. Pinagmasdan ko sila,mayamaya pa,ginawaran ni George ng halik ang babae sa labi nito. Di ko na kaya ang mga nakita ko,nagmadali akong pumasok sa lobby ng building.


Ilang segundo pa,nakita ko si George na nagmamadali sa pagpasok sa building. Since wala pa ang elevator ay nakita kong malapit na sya sa akin.


“Hi Chris!” sabi nitong nakangiti sa akin.


I remained silent. Tumitig lang ako at bigla ko ring binawi ito.


“Chris! Bakit mo ko inirapan?” sabi nito sa akin.


Di ko pa din sya pinansin. Ilang metro na lang ang distansya namin ng biglang bumukas ang elevator. Agad akong sumakay at isinara ito. Not allowing George to enter. Narating ko ang 20th floor ng matiwasay.


Pero I must admit na tinoyo ako. Di to maganda.


Bakit ganito ang nararamdaman ko? Do I feel jealous? Kung oo,bakit?


Till next time,
Chris