Terrified 4

NOTE:Bagong chapter na po ito at di na Re-run. Salamat po sa mga magcocomment. :)
Author:Rovi/Unbroken
FB:Iheytmahex632@gmail.com
BLOG:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/
Please follow my blog.

Comments are highly appreciated. :)











Ramdam ko ang tulis nitong dilang gumagalugad sa aking tainga. Nanghina ako, Gusto kong sumigaw pero walang boses na lumalabas sa aking bibig. Ibayong kiliti ang dala non. Naramdaman ko ang pagtigas ng aking laman dala na rin ng mamasa-masang pagdila sa aking tainga.

“Ahhhh.”

“Ahhhh.”

“Ahhhh.”

Bumalik ako sa realidad. Hindi ito tama. Agad akong pumiglas sa pagkakahawak nya sa aking mga kamay. Agad kong binuksan ang ilaw at nakita ang aking amain. Kitang-kita ang kalungkutan sa kanyang mga mata. Rumehistro ang galit sa aking ekpresyon.

“Please Jared? Miss na miss na kita. Mula naging busy ka sa trabaho di mo na ako pinapansin.”

“Tito Victor shut up!”

“Jared please? Isa lang. Tapos titigil na ako.”

“Leave my room Tito Victor!”

“Please Jared?”

“I said leave!” napataas ang boses ko.

Kita ko ang despair sa kanyang mukha. Galit ako. Galit ako dahil na rin sa mga narinig kong ginawa nya sa aking nakababatang kapatid. Naramdaman ko ang pagsarado ng aking mga kamao. Tiim bagang akong tumalikod sa kanya. Naramdaman ko ang kanyang presensyang papalapit sa akin.

“Di mo ba ko naiintindihan Victor? I said leave me alone!”

“Jared,please? Di mo na ba talaga ko gusto?”

The question caught me off-guard. Lumingon ako at nakita syang umiiyak. Nanlambot ako nang makita ko syang lumuluha pero di ko pa rin talaga maalis sa isip ko. Akala ko ako lang ang ginalaw nya. Hindi pala,totoo pala talaga lahat ng sinabi ni Mikey dati na minomolestya sya ni Victor. Pareho kaming natikman nitong hayop na to,ang kaibahan lang ay umulit-ulit sya sa akin. Inabuso nya ang kabataan ko hanggang sa maging bahagi na ng sarili ko ang pakikipagtalik sa kapwa lalaki. Siguro nga ay masasabi ko na dahil sa kanya ay naging bakla ako kahit na may fiancee na ako. Naapektuhan nya ang aking pagkatao,siguro kung di nya ko ginalaw dati,normal ako ngayon at di nasasaktan. Sana ay masaya akong iniisip ang bukas namin ni Kath ng walang kung anumang bumabagabag sa aking konsensya.

Ako ay napaluha.

* * *

Naalala ko dati kung paano ito unang nangyari. Maulan noong mga araw na iyon. Umalis si Mikey at si Mommy para maggrocery,naiwan kami nin Victor sa bahay. I remember na naglalaro ako ng Play Station ng mga panahon na yun,Marvel Vs.Capcom pa nga eh. Lumapit sakin si Victor.

“Jared ano yang nilalaro mo?”

“Marvel VS. Capcom po.”

“Pasali naman ako.”

Kahit na ayoko,nakaramdaman ako ng obligasyon na pasalihin sya sa laro dahil sya ang bumili ng Play Station. Tumango ako. Naging okay naman ang laro naman. Parang naging magtatay kami for a moment. Hindi ko alam pero parang nung naglalaro kami nung game na yung ay naging close kaming dalawa. Nagkekwentuhan kaming dalawa habang naglalaro at nagaasaran sa twing may matatalo. I was 7 years old then.

Natapos na kaming maglaro at nakaramdam ako ng pagod. Nagpaalam akong hihiga muna sa kwarto at nagsabi syang gusto nya ring sumama. Dahil nga medyo nakapalagayan ko sya ng loob sa paglalaro ng game,pumayag ako. Humiga ako sa kama,sumunod sya at nilock nya ang pinto. Nagkwentuhan pa kami ng kung ano-ano at napansin kong may kakaiba sa mga tanong nya.

“Naku Jared,7 years old ka na diba?”

“Opo. Bakit?”

“Eh di ibig sabihin malaki na yang putotoy mo?” sabi nitong nakangisi.

“Ha? Ewan!” nahihiya kong sabi

“Sus! Ipakita mo nga sa tito kung malaki nga?” pangaasar nito.

“Ehhhh. Bakit ko ipapakita sayo? Ayoko nga!” pagtanggi ko.

“Sus! Lalaki ka ba? Ang mga lalaki nagpapakitaan!” sabi nito

Tumingin ako sa kanya at nasilayan ko ang pantay-pantay na ngipin.

“Ganoon ba yun?” may pagtataka kong tanong.

“Oo naman. Ganoon yun. Sa school ba di nyo ginagawa ng mga kaklase nyo yan?”

Napaisip ako. May mga kaklase akong nagpapakitaan ng pototoy. Siguro normal lang. Nakaramdam ako ng pagkalito. Nalilito ako.

“Ahhh..”

“Ano Jared?”

“Meron naman po.”

“Oh? Kitam! Sabi ko sayo dapat nagpapakitaan ang mga lalaki. Tignan mo nalang yung mga kaklase mo? Nagpapakitaan sila. Malamang nagpapalakihan yun nga mga ari nila.” sabi pa nito.

“Ganun ba yun tito?”

“Oo Jared ganun yun.”

“Talaga?”

“Oo nga. Tara Jared. Tignan mo tong kay Tito.”

Nagulat ako sa narinig. Natameme ako. Agad nyang binaba ang kanyang suot na Jersey shorts. Nanlaki ang mata ko. Nakita ko yung kanya na nakaumbok sa brief. Bakit ganoon kalaki yun? Ang taba-taba. Ganun din kaya yung sakin pag lumaki ako? Wow. Ang laki nung kay Tito Victor.

“Oh? Natahimik ka Jared?”

“Wala po.” nahihiya kong sabi.

“Malaki ba yung kay Tito?” tanong nito na parang naiiba ang tono.

“Opo.” maiksi at nahihiya kong tugon

“Oh,yung sayo naman Jared. Tara tignan natin.”

Hindi na ako nakapalag ng hawakan nya ako. Agad nyang pinasok ang kamay nya sa loob ng shorts ko. Mabilis nyang naigala ang kamay nya sa akin dahil na rin maluwag ang shorts ko. Naramdaman kong ginagalaw nya ang kamay nya sa loob ko. Hindi ko sya tinitignan dahil nahihiya ako at the same time natatakot. Naging iba ang pakiramdam ko sa ginagawa ni Tito sa akin,nararamdam ko ang pagtaas at pagbaba ng kamay nya sa ari ko,may ibang kiliti ang dala noon sakin,hindi ko maipaliwanag.

“Masarap ba Jared?”

“Opo Tito.”

Patuloy sya sa ginagawa nyang iyon ng bigla syang lumapit sa aking tainga. Naramdaman ko nalang ang dila nya na ginagalaw ang aking tainga. Nakaramdam ako ng kakaiba,parang di tama. Pero wala akong lakas ng loob na magsalita dahil natatakot ako. Huminga ako ng malalim at nagsalita.

“Tito ano pong ginagawa mo?” nangangatal kong tanong

“Wala to Jared. Gagawin mo din to sa iba pag lumaki ka na.”

“Tito tama na po.”

Ngunit di sya tumigil. Patuloy sya sa ginawa nya at di na ako nakalaban.

Ilang segundo pa,kinuha nya ang kamay ko at hinimas-himas sa kanyang alaga. Matigas na yun at mas lumaki pa kesa kanina. Nakaramdam ako lalo ng takot. Patuloy sya sa pagdila sa tainga ko habang ang kanyang kamay ay nagaassist sa akin sa paghimas sa kanyang matigas na ari.

Humiga sya sa kama at tinigil nya ang pagdila sa aking tainga. Nilabas nya ang kanyang alaga sa kanyang putting brief. Ang laki laki nito. Parang kasing laki ng pencil case ko at ang bilog ng sobra. Para ding mushroom yung ulo. Nakita ko rin yung buhok sa ibabaw ng kanyang ari. Napalunok ako ng di sinasadya.

“Malaki ba ang kay Tito,Jared?”

“Opo tito.” nangangatal kong sagot.

“Hawakan mo Jared.”

“Po? Ayoko po Tito.”

“Dali na.”

“Ayoko po Tito. Magagalit po si Mama at si Jesus.”

“Hindi naman nila nakikita eh. Wag mo sabihin sa mama mo para di tayo pagalitan ha? Ikaw din papaluin ka nun Jared. Gusto mo ba yun?”

“Hindi po Tito.”

“Dali na Jared. Hawakan mo na.”

“Di po ako marunong Tito.”

Tumingin sya sa akin. Nakikiusap ang mga mata nito. Sa hindi maipaliwanag na dahilan,hinawakan ko ang kanyang ari.

“Jared. Kung paano yung ginawa ko sa titi mo. Ganun din ang gagawin mo sa akin ha?”

“Opo tito.”

Sinunod ko ang sinabi nya. Gaya ng ginawa nya sa akin,nagtaas baba ang kamay ko sa ari nya. Nakita ko kung paano nagbago ang expression ng kanyang mukha. Napapapikit sya at napapadila sya sa kanyang labi.

“Ohhh.”

Patuloy ako sa aking ginagawa. Nararamdaman ko ang pagsabay ng balakang ni Tito sa tuwing bababa ang kamay ko sa puno ng kanyang titi. Mas nagiging malakas ang ungol nya. Mas naging mabilis ang kanyang balakang. Ramdam ko din ang paninigas ng kanyang mga muscles.

“Ohh.”

“Ohh.”

“Jared lamasin mo din ang bayag ko please anak.”

Para akong alila na sumusunod lang sa sabihin ng amo. Habang nagtataas baba ang kanang kamay ko sa kabuuan nya,gumagalaw naman ang aking kaliwa para sa kanyang mga itlog. Mas naging maingay si Tito Victor. Nakita ko rin ang paglaki lalo ng mushroom ng kanyang pototoy. Natakot ako.

“Ohh. Ayan naa.. Ahh. Jared. Ohh..”

Natataranta ako sa nangyayari.

Ilang segundo pa ay may pumulandit ng mainit at puting katas na nanggaling sa ari ni Tito. Tumalsik ang iba sa aking kamay,karamihan ng maputing likidong iyon ay tumalsik sa dibdib at tummy ni Tito. Malakas pa rin ang paghingal ni Tito at kita sa mukha nya ang pagod. Nakakatakot. Baka may mali akong nagawa kay Tito kaya sya nagkakaganyan. At ano yung puting tumalsik? At bakit malagkit ito?

“Jared. Wag kang maingay kay Mama sa ginawa natin ha?”

“Opo Tito.”

At nagulat ako ng ginawaran nya ako ng halik sa labi.


Naulit ng naulit yung ganoon. Nasanay na rin ako. Pero alam kong di maganda at may mali.

* * *

“Victor tigilan mo na ako!”

“Jared please? Kahit isa lang!”

“Sinira mo ang buhay ko! Sinira mo ang buhay ko!”

“Jared naman!”

Agad kong kinuha ang bakal ng shower curtain. Hinawakan ito at umakmang papaluin si Victor.

“Lumapit ka at ipapalo ko to sayo.”

“Jared please naman oh? Parang awa mo na? Please?

Dahan-dahang lumapit si Victor sa akin. Agad kong hinataw ang bakal sa kanya.



ITUTULOY...

Isang Gabi Sa Piling Mo

"Bakla, kamusta ka na?!"

Iyan ang maingay na bati sa kanya ng mga barkada niya na medyo matagal-tagal na rin niyang hindi nakakasalamuha. Hindi naman sa galing siya sa abroad or sa malayong probinsya. Actually, nasa bahay lang siya. Busy sa pagtitipa ng kanyang mga manuscripts. Isa siyang romance-writer. At siya si Melvin.

"Okay lang naman. Medyo busy lang sa pagkuracha ng mga nobela ko. Alam mo naman si Madir, kailangan laging napapa-inom ng gamot. Hay!" maarte niyang sagot with matching exaggeration pa.

"Hoy Bakla! Huwag mo akong artehan ngayon. Hindi mo moment to. Akin ang gabing ito." mataray na sambit ng bumati sa kanya kanina. Ang birthday celebrant para sa gabing iyon. Si Roviva.

"Oo naman teh. Sayong-sayo ang gabing ito. Pati na ang mga menchu." nakatawang sabi niya sabay nguso sa mga lalaking bisita rin sa gabing iyon.

In fairness sa hitad. Puro gwapo ang nagkalat na kalalakihan sa loob ng malawak na bakuran nito. Kung susumahin ang bilang ng mga bakla at lalaki sa gabing iyon ay hindi nagkakalayo ang bilang. Maaari pang pumantay sa 1:1 ang ratio kung magpipilian ng kapareha ang mga imbitadong tukling.

"Kumain ka na ba?" tanong ni Roviva.

"Ay malamang. Birthday to di ba? So dito ako dapat lumafang kung birthday ito."

"Ang dami mong sinasabi bakla. O Zsa-Zsa Padilla, punta ka na doon sa kusina. Help yourself. Ang dami kong bisita. Nangangarag na ako." maarteng taboy nito sa kanya.

"Oo na loka. Happy Birthday nga pala." Nakipag-beso siya rito sabay suksok ng ilang daanin sa pantalon nito.

"Anong emote yun loka?" painosenteng tanong nito.

"Konting ambag. Baka ma-short ka loka. At least may pang-reserba ka."

"Hay naku Melvin. Hindi sa nagmamalaki ako." lumapit ito para bumulong. "Pero mas importante ang gamot ng nanay mo. Itabi mo na lang. Keri ko pa naman teh. Baklang ito."

Na-touch siya sa sinabi nito. Nakahiyaan niya lang na pumunta talaga doon ng walang dalang kahit ano kaya yun ang naisip niya. Masasabing si Roviva ang pinaka-malapit sa kanya dahil ito lang ang baklang barkada niya sa lugar nila.

"Salamat friend." nahihiya niyang sabi.

"Wala yun loka. Kumain ka na." taboy nito sa kanya ulit patungo sa kusina.

Dahil alam na niya ang pasikot-sikot sa bahay nito ay madali niyang natunton ang kusina. Alam niyang ang mga handa nito ay naka-segregate na. May para sa pulutan lang at merong para sa mga bisitang katulad niya.

Hindi siya kumuha sa nakahain. Doon siya sa may refrigerator sumandok ng paborito niyang salad. Ang totoo ay kumain na siya sa bahay. Kaya ang kukunin niyang mga ulam ay ibabalot na lang niya sa plastik. Sure naman na okay lang iyon sa celebrant.

Pinapapak na niya ang salad sa lamesa ng may pumasok na lalaking awtomatikong nakapagpanganga sa kanya. Literal na natigil siya sa pagsubo ng salad. Paano ay napaka-gwapo ng lalaki. Naka-itim itong t-shirt at hapit na pantalong maong na may sa katagalan siguro ng paggamit ay pudpod na ang sa bandang tuhod.

Ang complexion nito ay moreno, pero hindi masyadong sunog ang balat. Pantay ang kutis dahil hindi maitim ang mga siko nito at batok. May maliit na tattoo pa nga ito sa braso na isang anghel.

Mukha itong rock-star. Ano nga ulit ang madalas niyang gamiting description sa mga ganitong porma? Ah, rugged. Hinanap pa niya ang mga salitang aangkop para dito sa talaan ng kanyang mga salita sa isip at natagpuan niyang tinutukoy ito sa mga katagang "devastatingly handsome."

"Baka gusto mong huminga muna?"

Napakurap-kurap siya ng marinig ang boses nito. Pati ang boses nito, napaka-masculine. Buong-buo at mukhang kinakausap siya. Ha? Oo ikaw! (Kailangan pa bang pati author ng istoryang ito eh sabihan ka? Tse!")

"Ha?"

"Sabi ko, huminga ka naman." nakangiti nitong sabi sa kanya.

"Ahm... excuse me." aniya sa kawalan ng masabi.

Bigla niyang dinampot ang baso ng juice na tinimpla pa niya para sa sarili kanina kasama ang pobreng salad niya at nagmamadaling lumabas ng kusina. Hindi na niya pinansin ang pagtawag nito sa kanya. Dire-diretso siya sa lamesa nila Roviva na kinatutumpukan din ng ilan sa mga barkada nila.

"Sandali! Hintay!"

Natigil sa ere ang kamay ni Mark sa ginawang pandededma sa kanya ng bading na inabutan niyang kumakain mag-isa sa kusina ng pinsan niyang si Roberto or Roviva sa mga malalapit na kaibigan nito.

Alam niyang bading iyong lalaki dahil halos literal na maglaway ito sa kakisigan niya. Naaliw siya sa paraan ng pagtitig nito sa kanya. Oo at may kahalong konting malisya pero mas parang nakakita ito ng aparisyon sa pagkakatitig sa kanya.

Sa trabaho niya bilang callboy. Alam na niya ang mga ganung tingin. Mga tingin na interesado sa kanyang angking kagwapuhan. Mukha nga raw siyang artista at papasa na siya bilang matinee idol pero tinatawanan lang niya iyon.

Ayaw niya ng gulo ng showbiz. Saka hindi siya marunong umarte o kumanta. Ang alam lang niya ay ang gumiling sa saliw ng malalanding musika para pag-initin ang katawan ng mga matatakaw sa sex na bading at matrona.

Kung tutuusin, halos sa mga matrona lang siya sumasama. Sa mga bading kasi medyo ilag siya. At least yung mga matrona, kahit anong mangyari, babae pa rin iyon. Pero pumapatol rin naman siya sa mga bading. Basta lang huwag yung sobrang tanda na. Ganun din kasi ang patakaran niya sa mga matrona. Bilang pinakasikat ng Adonis ngayon, isang gaybar, ay sinisiguro niya sa management na hindi siya malalaspag. Kumbaga, dapat, tinatakaw ng tinatakaw ng alindog niya ang mga customer. Parte na rin ng marketing strategy na siya mismo ang naglakad sa malibog na mamasan nila. Konting himas at pasalat lang dito ay ayos na ang buto-buto.

Hindi siya kailanman natikman nito bagaman ilang ulit na nitong nahawakan ang sa kanya. Tinatakot niya kasing aalis na siya oras na pagbigyan niya ito. Tapos ang maliligayang araw nito sa pagkita sa kanya.

Naiiling na lang siyang kumuha ng salad at tinungo ang iniwang tumpukan ng mga kasamahan niyang callboy din. Inikot niya ang paningin at natagpuang saktong umiwas ng tingin sa kanya ang hinahanap. Napangiti siya.

Pa-demure pa ang hitad. Sa loob-loob niya.

Gusto rin naman. Dagdag pa niya.

Naputol ang pag-iisip niya ng marinig niya ang malakas na hiyawan sa lamesa ng bading na umiwas sa kanya.

Come to think of it Mark. First time yun ah. Naaaliw na sabi niya sa isip. First-time nga na may baklang nangdedma sa kapogihan niya.

Ma-testing nga kung tunay.

Lumipat siya ng pwesto. At para hindi halata na nakikinig siya ay dinadaldal niya ng kaunti ang kasamahan na medyo may tama na at bebot na ang tingin sa baklang naka-angkla dito. Halos mag-necking na ang mga ito sa harap niya. Napansin iyon ng pinsan niya.

"Hoy! Bakla ka! I-pwesto mo na yan sa inyo. Huwag dito at naka-reserba sa pinsan ko ang kwarto sabay tingin sa panig niya. Nakakuha siya ng pagkakataon.

"Insan."

"O bakit Mark?" baling nito sa kanya.

"May favor sana ako eh."

"Hay naku Mark. Huwag ako, mag-pinsan tayo. Pero kung mapilit ka, mamaya, hintayin mo ako." malanding birong-totoo nito.

Actually, napagbigyan na niya ito dati. Yun nga lang mga bata pa sila nun. Kinse lang siya at ito ay disi-siete. Bente-dos na siya ngayon.

"O sige. Pero pakilala mo muna ako sa mga kaibigan mo." pakikisakay niya sa panglalandi nito.

"Hmp! If I know, my kursunada kang jowain dito no? Sabagay, mga madatung ang nasa lamesang ito. Ay pwera lang kay Melvin. Choz!" sabay turo nito sa bading na target niyang kilalanin na Melvin pala ang pangalan. Napayuko ito sa kataklesahan ni Roviva.

"Hoy friend. Joke lang yun." sabay lapit nito sa kaibigang ininsulto ng bahagya.

"O-okay lang. Wala naman talaga akong panama sa kadatungan ninyo." nakangiwing sabi nito. Pilit na ngiti yata at hindi ngiti.

"Ah ganun ba?" sabi ni Mark sa pinsan.

"Huwag mong pansinin ang emote namin. Ganun talaga ang mga bakla kapag nag-okrayan." defensive ang tono ng pinsan niya. Alam kasi nito na kung may pinaka-aayawan siya sa mundo ay yung mga nang-aapi. Sa kahit na anong paraan. Kahit pa biro yun.

"Oo nga. Okay lang kami." kiming sagot ni Melvin.

Pinakilala na siya sa mga nasa lamesa at ang lahat ay halos gustong kainin siya ng buo pero habang nakikipag-kamay sa mga iyon ay nakatutok siya kay Melvin na nakayuko naman.

"Anong problema ng isang ito? Bakit ako tinititigan? Nagalit ba siya sa pangde-dedma ko?" lito at sunod-sunod na tanong ni Melvin sa sarili.

Nawala na ang bahagyang panliliit niya sa sarili sa di sinasadyang kataklesahan ni Roviva. He was sure that his friend meant otherwise. Tactless lang talaga ito minsan.

"Pinsan ko mga bakla. Si Mark. Dakota yan!" sabi nito sabay hagikgik.

Nanlaki ang mata niya sa narinig. Mukhang may ibig ipahiwatig ang kaibigan sa pahayag. Disimulado siyang nag-angat ng tingin para malaman kung ano ang reaksiyon ni Mark. Blangko ang mukha nito. Mukhang dedma lang sa pag-aanunsiyo ng "kadakilaan" nito sa harap ng maraming tao.

Napalunok siya ng matagpuan na nakatingin rin pala ito sa kanya. Masyado siyang pre-occupied ng mga eksena sa utak niya at hindi niya napansin na tinititigan pala siya nito.

"Teka lang! Bakit ganyan ka makatingin kay Melvin? Magkakilala ba kayo?" eskandalosong tanong ni Roviva.

Napatingin siya dito sa nagtatakang ekspresyon. Anong pinagsasasabi nitong baklang ito?

Sasagot sana siya ng magsalita si Mark. "Oo. Magkakilala kami."

Napainom siya ng red horse na nasa katabi niya. Hindi siya iinom sana pero parang biglang nanuyo ang lalamunan niya sa kalokohan nito. Magkakilala daw sila? Kailan pa? Haller!

"Aber at saan kayo nagkakilala ni Melvin?" diskumpiyadong tanong pa ni Roviva sa pinsan.

Tama yan friend! Ibuking mo ang talipandas na sinungaling na yan.

"Sa kainan." sagot ni Mark.

Napadampot na naman siya ng baso ng red horse sa tabi. This time inisang lagok niya kahit kalahati pa iyon. Bigla siyang nauhaw at ng tingnan niya ito ay nakangiti itong tila naghahamon. Parang gustong pasubalian niya ang sinasabi nitong kalokohan.

Never! Baliw kang lalaki ka. Mag-isa ka diyan!

Sa inis at pagkailang ay tumayo siya at nagpaalam na.

"Hep! Hep! Bakit ka aalis? Ini-interrogate pa namina ng pinsan ni Roviva. Diyan ka lang. Bagong balita ito. Hindi ka nga naglalalabas yun pala may nakikilala kang macho at gwapong hombre. Di yata patas yan!" si Charity na siang barkada nila.

"Oo nga naman." segunda pa ni Chuchi. Barkada rin nila.

"Koyek!" si Yarell. Common friend nila ni Roviva. Hindi ka-close. Hindi rin kaaway. Neutral lang kumbaga.

"Ang kagandahan ko na naman ang napag-tripan niyo." sumusukong sabi niya at naupong muli.

"So saan kainan ito?" si Roviva ulit.

"Diyan lang." nakangising sagot ni Mark. Pa-misteryo effect pa. Kaya tuloy curious na curious ang ma hitad.

"Saan nga insan?" pangungulit ng celebrant.

"Hay naku Roviva. Diyan lang sa kusina mo. Mukhang nakakita ng pagti-tripan ang pinsan mo!" naiinis na sabi niya saka tinapunan ng matalim na tingin ang lalaki.

Ginantihan lang siya nito ng pamatay nitong ngiti at parang napansin pa nga niya ang pagdaan ng kinang sa mata nito na para bang sa sinabi niya ay may nagawa siyang mabuti at makakatulong iyon sa bansang Pilipinas o di kaya ay sa buong mundo.

Weird! sabi niya sa isip.

"Aalis na ako friend." paalam niya kay Roviva at sa iba pa. Mabilis siyang tumungo sa gate at hindi na hinintay ang sagot ng mga ito. Naiinis na kasi siya talaga at baka mapalo lang niya ng bote ang sira-ulong pinsan ni Roviva.

"Anong nangyari doon? Bakit napikon?" takang tanong ni Mark sa pinsan.

Nagsisimula na siyang maaliw dito ng husto at hinangaan na nga ito ng direkta siyang ibuko sa mga kausap ay bigla naman itong sumibat ng alis.

"Paano ay baliw ka. I-playtime ba ang friend ko?" inis na sabi ni Roviva.

"Sandali at susundan ko." paalam niya sa pinsan at hinabol si Melvin.

"Hoy teka! Huwag mo ng guluhin iyon." tangkang pagpigil nito sa kanya na medyo narinig na lang niya.

Medyo malayo na sa kanya si Melvin ng maabutan niya ito. Tiningnan lang siya ng masama nito saka ipiniksi ang braso.

"Sandali Melvin."

"Hindi tayo close kaya huwag mo akong tawagin sa pangalan ko." galit na sabi nito. Binilisan ang lakad.

"O sige, sweetheart na lang." pang-aasar niya. Namula ito.

"Sweetheart mong mukha mo."

"Eh ayaw mong tawagin kita sa pangalan mo eh. Which is which ba?"

Tumigil ito. Tiningnan siya mula ulo hanggang paa. Nag-pose pa siya ala-Mr. Pogi ng huminto ang mata nito sa mukha niya. Nalukot naman ang mukha nito sa ginawa niya.

"Tantanan mo ako Mark."

"Mike Enriquez ikaw ba yan?"

Lumiko sila sa isang kalye. "Sweetheart naman eh." pangungulit pa niya. Kitang-kita pa niya ang pamumula ulit nito.

"Uy! Nag-blush. Feel niyang tawagin ko siyang sweetheart." tinusok niya pa ito ng marahan sa tagiliran.

"Heh! Tumigil ka!" napapa-igtad na sabi nito.

"Uy! Crush mo ako no? Kaya di ka makatingin sa akin kanina."

"Kapal mo Mark."

"Tingnan mo ito. Ako di kita tinatawag sa pangalan mo kasi sabi mo di tayo close. Tapos ikaw kung makatawag ka, wagas! Ibang klase ka rin, man!" sabi niya sabay tapik sa braso nito.

"Heh! Tigilan..."

"Uy ang sweet naman!" naputol ang sasabihin sana nito.

"Pasali naman sa lambingan niyo." sabi ng isa sa tatlong humarang sa kanila.

Pinagmasdan niya ang mukha ng mga ito. Mga amoy naka-rugby. Mukhang mapagti-tripan din sila ngayon ah. Naisip niyang laruin ang mga ito habang itinatago sa likod niya sa Melvin na biglang namutla sa takot.

"Mga pare! Mukhang high na high tayo ah. May masisinghot pa ba?" pambobola niya sa mga ito.

"Wala na pare. Kaya nga kukunin sana namin ang pera niyo eh." sabay labas ng isa ng balisong. Inumang nito iyon sa kanila habang ang dalawa ay tubo ang hawak.

"Mark..."

"Huwag kang mag-alala. Kaya natin sila. Marunong ka bang lumaban?" pabulong niyang sabi habang umaatras silang bahagya.

"Oo naman. Kaya lang may gamit." sagot ni Melvin sa nangingig pang tono.

"Walang problema doon. Sabog ang mga iyan. Mas matino utak natin. Biglain natin ng laban." bulong ulit niya.

"Sure ka?"

"Oo."

Iyon lang at biglang sinipa ni Mark ang may hawak ng balisong habang siya naman ay iniwasan ang paghampas ng isang rugby-boy at hinawakan ang braso nito sabay tuhod dito. Umaringking ito sa sakit. Nakita niya ang dalawang rugby-boy ay pinagtutulungan si Mark kaya lumapit siya at winasiwas ang tubo dahilan para matakot ang dalawa at magtakbuhan palayo.

Nakita niyang may daplis sa braso si Mark mula sa patalim. Natatarantang nilapitan niya ito.

"Oh my God. May sugat ka. Linisin natin yan sa bahay." hindi na nag-iisip na sabi niya.

"Saan ba ang bahay mo?"

"Diyan lang sa kabilang kanto." tarantang sagot niya.

Habang daan ay iniinspeksiyon niya ang sugat. Mukhang mababaw naman kaya tinakpan niya iyon ng malinis na panyong nasa bulsa.

"Sayang naman." nahihiyang sabi nito.

"Huwag mo ng initindihan iyan. Panyo lang iyan."

Nang makarating sa bahay ay pinaupo muna niya ito sa sofa. Nadaanan niya ang kwarto ng ina at sandali itong tsinek kung tulog na ito. Nang masigurong tulog pa ay saka siya dumiretso sa banyo kung saan naroon ang medicine cabinet nila.

Naglabas siya ng gasa at betadine. Pagbalik niya sa binata ay nakita niya itong nakatingin sa mga litratong nasa estante. Medyo nahiya siya kasi mga lumang larawan iyon na kuha pa noong kabataan niya.

"Ang seksi mo pala nung nagdadalaga ka na." halata ang panunukso sa boses nitong sabi.

Isang irap ang isinukli niya saka walang pakundangang hinila ang braso nitong may sugat. Napasigaw ito sa sakit.

"Shhh... Huwag kang maingay. Natutulog ang inay." saway niya rito.

"Eh ikaw eh. Hilahin mo ba naman ako eh, alam mong may sugat." pagrereklamo naman nito.

"Para kang bata. Ang dami mong satsat."

"AH, ako pa ngayon ang asal-bata. Ibang klase ka rin eh no?"

"Salamat."

Hindi na ito umimik ng sinimulan niyang linisin ang sugat nito. Sa halip, nakatitig lang ito sa mukha niya. Nailang tuloy siya.

"Huwag ka ngang tumitig."

"Bakit? Naiilang ka?" nanunuksong sabi ni Mark.

"Oo. Masaya ka na?" mataray niyang balik rito.

"Siguro crush mo ako no?"

"Ang kapal ng manong."

"Totoo naman."

"Oo na. Gwapo ka na. Dagdag mo ng mayabang ka."

"May ipangyayabang naman."

"Susme. Para kang bagyo. Ang lakas ng hangin mo."

"Ikaw naman parang kriminal. Iwas ka ng iwas sa akin."

"Hanep sa banat Mark."

"Trabaho ko iyan, Sweetheart."

"Tse! Ayan maayos na!" sabay bitaw niya sa braso nitong nakabalot na ng gasa.

"Salamat Melvin."

"Walang anuman."

"Balik tayo doon kina pinsan." sabi nito kapagkuwan.

"Ayoko na. Baka nag-aabang yung mga lokong rugby-boy."

"E di dito na lang tayo."

"Ha?"

"Oo. Dito na lang tayo uminom. Bibili ako diyan ka lang."

Bago pa siya magreklamo ay nakalabas na ito. Walang nagawang inilabas na lang niya ang cold-cuts sa ref nila. Minsan kasi, habang nagsusulat siya ay umiinom din siya. Nai-stimulate nun ang utak niya ng husto. Lalo pa kung kumplikado ang plot.

Naihanda na niya ang lamesa ng makabalik ito. Anim na beer lang ang dala nito. Tamang pampatulog lang daw. Para silang timang na nag-inuman na walang kibuan. Mabuti na lang at nagsalang siya ng cd sa player nila. Kanta iyon ni Sitti.

"Ganyan ka ba talaga? Tahimik lang?" basag ni Mark sa pananahimik nila.

"Minasan. Kung wala kasing maayos na paguusapan o mahalagang bagay na dapat talakayin eh hindi ako nagsasalita." sagot niya.

"Ang haba naman. Konti lang sinabi ko eh."

"Tse! Nang-aasar ka na naman."

"O sige ito na lang. Type mo ba ako?"

Napa-inom siya ng alak ng wala sa oras. "Ano bang tanong yan?" ilang na ilang na sabi niya.

Tumayo ito. "Gusto mo ba?"

Napalunok siya ng bahagya nitong itaas ang t-shirt dahilan para makita niya ang tiyan nitong may pinog balahibong tumutumbok paibaba na waring nag-aanyaya ng isang-libo't isang-laksang ligaya.

"Kung aamin ka na gusto mo ako ay pagbibigyan kita. Tutal, mukha namang tigang na tigang ka na."

Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Niloloko lang pala siya nito at lihim na pinagtatawanan kung sakaling papatol siya. Para ma-save ang pride ay tinarayan niya ito.

"Huwag mo akong itulad sa ibang bakla na hayok makakuha ng lalaki. Maaaring gwapo ka, pero kung anong iginanda ng katawan at hitsura mo, siya namang ibinulok ng ugali mo. Makaka-alis ka na." banayad ang pagkakasalita niya pero mararamdaman ang asin sa bawat salita niya.

Napataas ang kilay nito. "Ang dami mo talagang satsat." kinuha nito ang kamay niya at ipinako sa umbok nito. Unti-unti niyang nararamdaman ang pagkabuhay ng nasa loob nun.

"Ah-anong ginagawa mo?"

"Eh di iyong makakapagpasaya sa'yo at sa akin." sabi ni Mark sabay baba ng mukha nito sa kanya. Mainit ang pagkakasakop nito ng kanyang labi. Para siyang kinukumbulsiyon. Nanginginig siya sa antisipasyon ng maaaring mangyari. Parang hinti totoo. Nakarinig siya ng pagtikhim pero hindi niya pinansin.

Kumakalabog na ang lamesa pero hindi pa rin siya tumitinag. Nagising lang siya sa tila pagkakatulog na iyon ng yugyugin siya sa balikat ng lalaking kanina lang ay kahalikan niya. Wala na sila sa bahay. Wala na itong sugat sa braso. Kumakain na ulit siya ng salad. Nasa kusina sila ng kanyang kaibigan. At hindi sila naghahalikan!

"Ayos ka lang." tanong sa kanya ni Mark.

"M-Mark?"

"Kilala mo ako." takang tanong nito.

"Ha? Ah.. Narinig ko lang ang pangalan mo." saka niya nagmamadaling lumabas ng lugar na iyon at dumiretso ng uwi.

Naiwan ang nagtatakang si Mark at naguguluhan sa inakto ng estranghero.

FIN

Terrified 3

AUTHOR:Unbroken/Rovi
FB:Iheytmahex632@gmail.com
BLOG:http://strangersandunbrokenangels.blogspot.com/


NOTE:Eto na po yung kadugtong bago nahinto yung Terrified before. Salamat po sa mga magbabasa at magbibigay ng komento. Pafollow na rin ng blog ko. Salamat po!

“TERRIFIED 3”
-UNbrokEN-

Malamig na ang simoy ng hangin. May kahabaan na din ang gabi kesa sa araw. Malapit na din ang pasko. Paalis na ang karamihan ng tao sa building dahil na rin malapit nang pumatak ang gabi. Kalma. Yosi. Hithit. Buga. Ang ganda pagmasdan ng sunset mula sa labas ng building. Makikita mo ang malalaking anino ng mga higanteng mga gusali na nagbibigay lilim sa mga abalang tao ng Ortigas.

Nakita ko ang naglalaban na synchronization ng mga kulay ng araw at buwan. Makikita mo ang paglaganap ng dilim mula sa isang napakaliwanag na langit. Mula asul,naging dark blue na may halong kalat kalat na orange,dilaw at pula. Napakaganda. Isang malalim na buntong hininga.

Nakakiliti ang hampas ng hangin sa aking mga balikat. Tila ba dila ito ng demonyong lumalaplap sa aking kabuuan. Nagdadala ito ng kakaibang sensasyon na nagpapatigas sa aking laman. Ilang Segundo pa ay tuluyan nang nilamon ng dilim ang langit. Nang Makita kong kaunti nalang ang mga nagyoyosi sa labas ng building,napagpasyahan kong umakyat na sa opisina para tapusin ang natambak na trabaho ng kumpanya. Pumasok ako sa building at nagantay ng elevator. Bumukas ang pinto ng elevator at nakita ako ng ilang sa aking mga empleyado. Ngumiti ang mga ito at nagpaalam na uuwi na.

“Sir Jared,mauuna na po kami ha?” sabi ni Lily.

“Sure Lily. Ingat kayo pauwi.”sabi ko sabay ngiti.

“Salamat po Sir. Wag din po kayo masyadong pagabi po. Salamat Sir.” Sabi nito at lumakad na paalis kasabay ang ilan sa mga bagong empleyado.

Pumasok ng elevator at pinindot ang 15th floor. Ilang Segundo ay nakababa na sa ninanais na palapag. Agad na binuksan ng nakangiting guard ang pinto. Magiliw itong bumati sa akin.

“Boss Jared,nagdinner ka na?” sabi nito habang nangangamot ng ulo.

“Hindi pa manong,maya maya siguro or baka sa bahay nalang. Bakit?”

“Wala naman Boss, Basta pag magpapabili ka sa akin sabihin mo lang.” sabay ngiti.

“Sige manong,tatawagin nalang kita. Anong oras ka ba uuwi? Baka hinahantay ka na ng asawa mo.” Sabi ko.

“Sir maya maya po. Sabay na tayo para ako na magsara ng office po.”

“Sure ka? If you want to go early okay lang. I can manage naman na. Salamat manong.”

Mula ng makabalik ako matapos ang limang taon ay naging maayos ang lahat. Nakabalik ako ng trabaho,kasama na ang posisyon na matagal kong pinaghirapan. Naging mas okay ang mga tao sa bahay,mas naging maganda ang buhay ko. Gumaling din ako agad pero nakaramdam ako na hindi pa ako ready sa stress ng trabaho kaya nagantay ako ng tamang panahon. Masasabi kong ngayon na yung panahon na yon,handa na ako,kahit alam kong nangungulila pa din ako.

Binukas ko ang pinto ng aking opisina maging ang mga ilaw. Tumambad sa akin ang sandamukal na papeles at kung ano ano pang mga tatapusin. Eto ang tamang pagwelcome sa akin makalipas ang ilang taon. Paperworks overload. Parang ayoko na magtrabaho. Pwede bang umuwi nalang? Nakikita ko palang yung dami ng gagawin ko parang ayoko na. Pero kakayanin ko to. Ako pa.

Umupo ako sa upuan at nagbuntong hininga. Napatingin ako sa may gilid ng table ko ng may malaking pagtataka. Natulala ako sumandali at nakaramdam ng kakaiba,nakaramdam ako ng lungkot at inis. Kape? Sinong magbibigay ng kape sa akin? Ilang taon na akong hindi nagkakape. Buntong-hininga.

“Manong!”

“Manong!”

Agad na pumasok sa kwarto ang nagtatakang guwardiya.

“Bakit Boss?”

“Sino naglagay ng kape dito sa table ko?” naiirita kong tanong.

“Sir,hindi ko po alam. Baka po si Lily?” balik nito sa akin.

“Alam ni Lily na hindi na ko nagkakape mula ng…”

Natahimik ako bigla.

“Mula ng ano po boss?”

“Basta. Sino nga naglagay ng kape dito? Ikaw ba? Umamin ka. Ipapasisante kita.” Naiinis kong tugon.

“Boss naman,walang ganun,hindi po ako.” Defensive na sabi nito.

“Eh sino nga?”

“Boss hindi ko po talaga alam. Promise. Isa pa po boss,diba hawak nyo po yung susi ng office nyo?”

“Ha?” Nagulat kong sabi.

“Boss,hawak nyo po ang susi ng office nyo,paano po ako makakapasok dito? Wala naman po akong duplicate ng susi ng office nyo. Kaya di ako makakapasok.”mahina at sinserong sabi nito.

“Impossible kuya. Hindi ako nagkakape.” Nagtataka kong sagot. “Hindi kaya si Lily?” dagdag ko pa.

“Kala ko ba boss alam ni Lily na hindi na kayo nagkakape? At isa pa nauna kayong bumaba kila Lily.” Paliwanag nito.”

“Manong sige,pasensya na. Iwanan mo na muna ko.”

Umalis ang napagbintangan inosenteng guwardiya. Napatingin ako sa tasa ng kape sa aking mesa. Hindi ko maiwasang hindi magtaka kung sino ba? Someone’s playing tricks on me? Crap. Kape,si Raf lang naman ang nagpapainom sa akin ng kape ah? Ano ba to,pumasok na naman sa isip ko si Raf. Lalaking dumating at nawalang parang bula. Napansin ko nalang ang pagtulo ng aking luha. Hindi pwede to. Dali dali kong hinawakan ang tasa para itapon sa lababo ang laman nito,pagdampi ng kamay ko sa tasa ay naramdaman kong mainit ito. Nabigla ako,ibig sabihin,kakagawa lang ng kape na nasa table ko,so sinong gumawa? Nakaramdam ako ng kakaiba sa loob ng kwarto. Kinuha ko ang bag ko at umalis na ng opisina ng walang pasabi sabi. Nakakakilabot.

“Manong,uuwi na ako. Ikaw na bahala dito.” Sabi ko sa guard at agad kong tinungo ang elevator.

Nagmamadali. Natatakot. Tumatakbo.

✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖✖

Wala pang limang minuto ay nakababa na ako sa building. Muli akong sinalubong ng malamig na hampas ng hangin. Tuliro ang aking isip sa nangyari. Puzzled pa din ako sa lintik na kape na yun. Isa pang buntong-hininga Jared,hindi pa din ako mapanatag. Asar. Lumakad ako ng hindi malaman kung saan ba ako pupunta or kung may pupuntahan ba ako? Ayoko pang umuwi. Lakad Jared,Lakad.

Lutang pa din ako. Dahil sa kape sa table? Hindi,dahil naisip ko na naman si Raf.

“Jared?” sagot ng isang lalaking nasa kotse.

Inaninag ko ang mukha. Nakita kong rumehistro ang ngiti sa mukha nito. Namukhaan ko ang gago,kilala ko nga. Agad akong lumapit,lumabas sya ng kotse at yumakap sa akin. Naramdaman ko ang pagtulo ng aking luha,luha ng tuwa at labis na pasasalamat.

“Oh? Kailangan may yakap? Namiss kita ah.” Sabi ko habang nakayakap sya sa akin.

“Kuya,namiss kita sobra.” Sagot nito na parang bata,hindi pa rin nagbabago.

“Saan ka ba nagsusuot Mikey?” tanong ko. Kumalas sya sa pagkakayakap.

“Sakay ka na sa kotse kuya,tambay tayo.”

Sumakay kami sa kotse. Nagusap ng matagal,ilang taon kaming hindi nakapagkita ni Mikey,mula ng ikasal ang mommy kay Victor ay naglayas ang aking pinakamamahal na kapatid,ayaw daw nya kay Victor kesyo daw minomolestya sya etc. I always believed my little brother. Kumain kami sa isang sikat na Burger shop sa Greenhills. Napagusapan din ang mga bagay na may kinalaman sa paglalayas nya. Sa loob ng 7 taong hindi naming pagkikita,napakalaki ng kanyang pinagbago,mas naging toned ang katawan nito. Fully developed na ang kanyang katawan,malalapad ang balikat,at halatang alaga ng work out,hindi ko maiwasang hindi mamangha.

“Sa loob ng pitong taon,alam mo ba na lagi kitang iniisip kuya?”sabi nito.

“Sweet pa rin ang bunso ko.” Sabay batok dito.

“Ang laki na ng pinagbago ko no? I’m sure na magsisisi si Mom dahil sa ginawa nyang pagpapakasal sa baklang yun.” May galit na sabi nito.

“Galit ka pa din hanggang ngayon?”

“Oo kuya,sagad hanggang buto. Alam mo iniisip ko na kung hindi ako ginalaw nung hayop na Victor na yun,malamang I never doubted my sexuality.” Diretsong sabi nito.

Nagitla ako sa narinig. Tumingin ako sa kanya na nagpapahiwatig na kailangan kong maintindihan ang sinasabi nya. Tumitig ito sa akin at pinisil ang kanyang ilong na parang nagtatanggal ng oil dito. Bumaling ito sa akin at nagbuntong-hininga.

“Kuya. Wag ka magagalit. Please?”

“Ano yun Mikey? Tell me.”

“Kuya please,wag ka magagalit.”

“Oo naman Mikey. Sabihin mo na sa kuya.”

“I’m gay.” Sabi nito na nakatitig sa akin.

Pagkasabi nya noon ay tumitig ito sa akin na para bang nananantya sa magiging reaction ko. Nagulat ako. Lalaking lalaki sya tignan,gym buff at napakakisig,pero siguro ganoon talaga.

“Kuya? Did I disappoint you?” malungkot na tono nito.

“Nope Mikey. I’ve seen this coming.” Sabi ko sabay ngiti.

“Really kuya? Salamat po. I love you kuya.” Sabi nitong naglalambing.

“I love you too Mikey. Just make sure na magiingat ka ha? Alam mo naman na sobrang daming may sakit ngayon.” Sabi kong nagaalala.

“Oo naman kuya.” Sagot nito.

Niyakap ako ng aking kapatid. Sobrang nagpasalamat. Nagkwentuhan pa hanggang inabot ng halos na madaling araw. Nabanggit ko ang planong pagpapakasal namin ni Kath at kung ano-ano pa. Nabanggit ko din ang pagaadik ko limang taon na ang nakakaraan. Naikwento ko lahat ng bagay maliban lang sa isa kong sikreto.

“Kuya,sure ka na ba na magpapakasal kayo ni Kath?” all of a sudden na tanong nito.

“Oo. Bakit mo natanong?”

“Kuya,alam kong kadugo kita.” Sabi nito.

“Oo,magkapatid tayo diba?” nagtataka kong sagot.

“Hindi yon kuya. I mean,kalahi kita.”

“Ha?”

“Kuya,I know you’re gay too.” Sabi nito sabay bungisngis.

Namula ako sa sinabi ni Mikey. Hindi agad ako nakaimik at hindi ako makapaniwala na alam nya. Pero paano? Kailangan kong ideny.

“Mikey,saan mo naman napulot yan ha?” galit galitan kong sabi.

“Kuya naman. Umamin ka na kasi. Ramdam ko naman eh,kahit di halata sa kilos mo,amoy naman kita.”

“Ha? Paanong amoy?” nagtataka kong tanong.

“Malansa ka kuya,” sabi nito.

“Shit ka Mikey. Fine,I admit it,I’m gay.” Sabi ko sabay iling.

“Di nga kuya?” sabi nito sabay laki ng mata.

“Ngayon ayaw mo maniwala.” Mahina kong sabi.

“Omg kuya,I was just joking. Hindi ko alam na member ka pala ng club. OMG. So paano na kuya? Sisters?” sabi nito sabay tawa.

“Tarantado ka,nahuli mo ko dun ah. Fine,basta wag ka maingay.”sabi ko,namumula

“Oo naman kuya, Ikaw pa!”

Dahil alam na naman ni Mikey ang totoo ay nagawa ko na din iopen up sa kanya si Raf. Inamin ko sa kanya na minahal ko si Raf at ganoon din si Raf sa akin. Nakinig ng husto sa akin si Mikey habang nagdadrive sya pauwe sa bahay namin,ihahatid nya ako pero hindi sya papasok ng bahay. Aminado syang galit pa din sya kay Mommy na naging dahilan naman para maging malungkot ako.

“Kung alam mo lang kuya kung anong pinagdaan ko after kong lumayas. Mom never believed when I told her that Victor was a fag. Galit ako sa kanya. Wala syang alam kung paano ako inabuso ng stepdad mo. I cried and pleaded her na wag na nyang pakisamahan pero anong ginawa nya? She tied the knot with Victor.”galit at umiiyak na sabi nito.

“College ata ako nun ng lumayas ako kuya diba?” tumango ako bilang sagot.

“Paano ka nabuhay? I mean? Kanino ka humingi ng tulong?”

Nakita kong nagbuntong hininga ito.

“Nung lumayas ako kuya,kasagsagan ng escort service yun,wala akong kapera pera,so yung isang kaibigan ko,sabi bakit di ko subukan? Nung una ayaw ko,pero nung naggrocery ako at nalaman ko na nakablock ang ATM ko at Credit Card,dun na ko kumapit sa patalim. Pinablock ng nanay mo yung mga card ko para mawalan ako ng funds. Nagpagamit ako sa bakla para sa pera. May mga naging kliyente akong public official,yung iba businessman,dun ko kinuha lahat. Lahat ng klaseng panghuhuthot alam ko,nang makapagipon ako ng pera,pinagpasyahan kong bumalik ng school. Dun ko nakilala si Erdie,isa syang doctor,nagustuhan nya ako at dahil don,ibinahay ako. When Erdie died sa akin napunta lahat ng assets nya dahil wala naman syang natirang kamaganak.” Mahabang sabi nito na umiiyak.

Nakaramdam ako ng panlulumo sa narinig,tinamasa nya ang hirap samantalang ako ay hindi mamomroblema. Ako ang nakatatandang kapatid at ako dapat ang prumotekta pero wala akong nagawa. Ngayon na nagbalik na si Mikey,oras na para gumanti.

“Sorry Mikey,hindi man lang kita napagtanggol. Wag kang magalala. Gaganti tayo.” Nanggigil kong sabi.

“Wag na kuya,ako ng gaganti para sa sarili ko,wag ka magalala. Hindi ako galit sayo.”sabi nito.

Ilang minuto pa ay narating na naming ang bahay. Ipinark ni Mikey ang kotse sa harap ng bahay at bumaba ito. Nagusap saglit at nagpalitan ng number. Sobrang saya na nakita ko muli ang aking kapatid. Nagulat kami ng biglang bumukas ang gate at nakita naming tumatakbo si Mommy na umiiyak. Bago pa man makalapit si Mommy sa amin ay agad na pumasok si Mikey sa loob ng kotse.

“Kuya,kita tayo tom. Sundo kita. Ayoko Makita yang ina mo.” Sabay pasok sa kotse.

“Mikey! Anak! Mikey!” sigaw ni mommy habang pinapaandar ni Mikey ang sasakyan.

“MIkeeeeeyyyyyY!!” sigaw ng mommy kong lumuluha.

Hindi ko sya pinansin dahil sa galit at agad akong pumasok sa loob ng bahay. Tinungo ang kwarto at binuksan ang ilaw. Naghubad ng damit at nagpalit ng pantulog. Lumabas ako ng kwarto at sinara ang pinto. Pumunta ako ng kusina at nakita ko si Mommy na umakyat sa kwarto nilang umiiyak. Hindi ko na pinansin. Narinig ko nalang ang pagsara ng pinto ng kwarto nila mommy. Naiwan akong magisa sa kusina. Pumasok ako sa loob ng banyo para maghilamos. Naghilamos ako at nakaramdam ng kakaibang lamig. Hindi ko maipaliwanag pero parang lumalaki sa kilabot ang ulo ko,parang namamanhid na ewan.

Nagpunas ako ng mukha at humarap sa salamin. Nagpupunas ako ng makarinig ng kakaibang kaluskos sa loob ng bahay. Teka? Parang may nagtitimpla ng kape? Kape? Na naman? Pinakinggan kong mabuti ang tunog. Una mahina,palakas na palakas yung tunog ng pagtatama ng kutsara sa tasa. Nakaramdam ako ng kakaiba. Ang tinis ng tunog. Tunog kapag hinahalo mo yung kape gamit ang kutsara,palakas ng palakas ang tunog. Palakas ng palakas, palakas ng palakas. Naramdaman kong tumayo ang aking balahibo. Lakas ng kalabog ng aking dibdib.

Kinuha ko ang bakal ng shower curtain para may proteksyon man lang ako kung sakaling may magnanakaw sa bahay. Pero hindi ako mapakali,patuloy pa rin ang tunog ng naghahalo ng kape. Kinakabahan ako. Dahan dahan kong ibinukas ang pinto habang hawak ang bakal na pwede kong ipamalo. Naibukas ko ang pinto ng banyo at natanaw ko agad ang mesa. Kinilabutan ako,nakasarado lahat ng pinto sa bahay. Walang tao,walang tasa ng kape sa mesa,walang kutsara o kahit ano mang bagay na maaring magdala ng ganoong tunog. Nakaramdam ako ng malamig na hininga sa aking batok. Walang pakundangan akong tumakbo sa aking kwarto. Takot na takot,namumutla.

Agad kong binukas ang pinto at nakita kong madilim ang kwarto. Walang ilaw. Pero impossible,bago ako umalis ay nakabukas ang ilaw. Sa sobrang takot sa tunog ng naghahalo ng kape ay pumasok ako sa kwarto kahit na madilim. Sinara ko agad ang kwarto. Nakaramdam ako ng presensya. Wala akong Makita sa dilim. Nang iaangat ko na ang aking kamay para kapain ang switch ay nakaramdam ako ng malamig na kamay na humawak sa aking dalawang braso. Hindi ako makapagsalita sa takot,hindi ako makagalaw,nanginginig ako sa takot. Makalipas nito ay nakaramdam ako ng malamig na hininga sa aking batok. At unti unti kong naramdaman ang dila nito na gumagapang sa aking kaliwang tainga.

ITUTULOY….

Task Force Enigma : Cody Unabia FINALE

Ganito siguro talaga kapag nagtatapos ang mga nobela ko. Nagiging emotional ako. Again, for the nth time ay gusto kong pasalamatan sila Kearse Allen Concepcion, Cody Unabia, Jhay-L Lagman, Jaime, Migs at Earl for letting me abuse, este, use your names for this particular series. I love you guys! And of course, if there's goodbye, there's hello. Say hello kay Perse and Alex. Sila ang latest conquest ko sa Task Force Enigma. Paki-abangan po ang love story nila.

Sa akin namang nobela na Earl and the Grumpy Flirt named Ronnie, please bear with me. Wala kasi ako sa Manila. Itong TFE lang pala ang nasa e-mail ko ang file kaya nagawa kong i-post. Pasensiya na mga anak. Pagbalik ko na lang. After Holy Week siguro. Ahihihi... Enjoy this finale. :-)

Chapter 14


Masakit ang ulong nagmulat ng mata si Kearse. Nahihilo siya. Wari ba’y sumakay siya sa isang napakabilis na tsubibo. Pulos puti ang paligid. Ang dingding. Ang kisame. Ang pinto. Ang ilaw. Puti lahat. Napasisip siya sa kabila ng pumipitik na sakit ng ulo.


Ang villa ni Jhay-L! Sumabog!


“Syet! Tegi na yata ako”. Nasabi niya sa isip.


Iginala pa niya ang paningin pero parang pinipigilan ang leeg niya. Nakaramdam siya ng kirot sa bahaging iyon. Sinubukan niyang tumayo pero parang napakabigat ng pakiramdam niya.


“Ganito ba talaga lahat ng namamatay? Mabigat sa pakiramdam?”


Nanakit ang lalamunan niyang bigla. Gusto niyang umatungal ng iyak pero tanging ungol lang ang lumalabas sa kanyang makipot at magandang labi.


“Weh?”


“Sino yun? Eh sa iyon ang naisip kong description ng maganda kong bibig. Eksenadora ka. Mama Dalisay ikaw ba iyan?”


“Wala ng iba.”


“Thank goodness. Pero bakit mo naman ako pinatay dito? Akala ko ba ako ang bida? Bakit ganoon?”


“Hindi ka pa patay. Nasa ospital ka. Kung hahayaan mo akong ipagpatuloy ang pagsusulat at hindi muna ako kakausapin ay malamang na todasin nga kita sa istoryang ito.”


“Ay ganoon ba? Hoxia Zsa Padilla. Magsulat ka na ng bonggang-bongga.”


Busy tone...


“Ay? Telephone ulit?”


Naramdaman niya rin ang pananakit ng mga mata hanggang sa ang mainit na dampi ng pagtulo ng kanyang luha ay maramdaman din niya.


Buhay siya!


Wala naman sigurong patay na umiiyak at mararamdaman pa iyon di ba? Kaya ganoon nga ang ginawa niya. Umiyak siya ng umiyak kahit pa ungol lang ang sinasambit ng kanyang bibig.


“Kearse? Kearse! Thank God at gising ka na!” si Cody!


Bigla itong lumitaw mula sa kanyang tagiliran. Lalo siyang naiyak ng makita ang hitsura nito. Napaka-haggard ng fez. Mukhang limang araw ng hindi naliligo at natutulog. Pero in fairness, kahit tinadtad na ng stubbles at eyebags ang mukha nito ay yummyness pa rin.


Nangangalumata man ay parang hindi nagbago ang hitsura ni Cody para sa kanya. And he felt a strong pang on his chest. He felt lucky to be alive. That relieved emotion on Cody’s face will forever be etched in his memory. Napakasaya niya na sobrang pag-aalala ang nakaukit sa mga mata nito at para lamang iyon sa kanya.


Sure, his family would care for him. But no one --aside from them will show their affection for him—did bother to care, except for Cody.


Niyakap siya nito mula sa kanyang pagkakahiga.


“I thought I’m going to lose you, Kearse.”


Lalo siyang napaluha. Naiinis siya sa sitwasyon dahil gusto niyang magsalita pero hindi siya makapagsalita. Umungol na lang siya ng malakas.


“Yes Cody. I’m still alive. And thank God too. I’m so happy to see you. At bakit hindi ako makapagsalita?” sigaw na lang niya sa isip.


Napatitig naman ito sa kanya. Nagtataka. Pero dahil nga isang doktor, agad itong naka-unawa.


“I know Kearse. Gusto mong magsalita but hindi pa pwede. Naapektuhan ng mga debris na tumama sa ulo mo ang isang bahagi ng utak mo nagko-control ng kakayahan mong magsalita. Don’t worry. May therapist naman na naka-stand by para sa mabilis na recovery mo.”


Napa-iyak na naman siya. Damang-dama niya ang pagmamahal sa bawat salita nito. Hindi niya mapigilang ma-frustrate sa kaalamang hindi niya pa pwedeng sabihin dito kung gaano siya kasaya na buhay siya. Na kasama niya ito. Na ito ang unang namulatan niya ng mata. That he would move heaven and earth para lang mapabilis ang paggaling niya.


“As much as I wanted to kiss you baby, hindi ko magawa. May tubo pa kasi sa bibig mo. May pilay din ang isang braso mo. Swerte na nga at nagising ka pa. Bakit pa naman kasi sinalo mo lahat ng sumabog na pader? Kung hindi ka pa nagising, bubugbugin ko na talaga ang hayop na Marisay na iyon eh.”


Napatitig siya rito. Namamangha siya dahil sa kabila ng pagbabanta sa boses nito ay hindi napalitan ng mas matitindi pang emosyon tulad ng galit ang pinakamasarap at pinakamasuyong pagtitig na inilaan lamang para sa kanya. Punong-puno ng kagalakan ang kanyang puso ng mga sandaling iyon.


“Don’t give me that look Kearse. Baka di ko mapigilan ang sarili ko. I want you and I know you know that. So stop giving me that wanting look.” Namamasa ang matang sabi nito sa kanya. Alam niyang sa kabila ng pagbabanta nito kunwari ay ang pinipigil nitong emosyon. Ayaw nitong makitang nahihirapan itong makita siya sa ganoong kalagayan.


Kaya naman, pinilit niyang pasiglahin ang ekspresyon ng kanyang mata. As much as possible, he doesn’t want to give him pain. Ganoon niya ito kamahal. So, kung hindi magagawan ng paraan na makita nitoa ng kanyang ngiti sa mga labi, ipapakita niya iyon sa kanyang mga mata. Alam niya, makikita nito ang nakangiti niyang mga mata.


And Cody did. The man he dearly love smiled back at him. Masuyo nitong hinaplos ang pisngi niya and Kearse felt a warm hand touching his heart.


“Get well baby. Nang maipakita ko sa’yo kung gaano kita kamahal. For the meantime, hayaan mo munang ikwento ko sa’yo kung ano ang mga naganap.”


He gave him an interested look.


Napangiti itong muli.


“I knew you’d be interested.” Sabi pa nito.


Kumislap ang excitement sa mga mata niya kaya nagpatuloy ito sa pagku-kwento...




“Pare. Sure ka ba sa set-up na ito?” tanong ni Cody kay Jerick habang tsine-tsek ang static ng frequency para masagap ang signal ni Kearse.


“90 percent lang ‘tol.”


“Huh? Hindi 100 percent? Bakit?”


“May kutob akong isa lang pain si Jhay-L Lagman sa lahat ng ito.”


Napakunot ang noo niya. “Kung ganoon ay bakit mo pa isinuong ang buhay ni Kearse dito? Anong kinalaman ni Jhay-L sa lahat ng ito kung hindi naman siya ang dapat nasinu-surveillance natin?”


“Dahil siya ang ugat ng lahat ng ito.”


“What do you mean pare? Pwede ba? Stop talking in riddles.” Nabubwisit ng sabi ni Cody sa kaibigan.


“Relax.” Natatawang sambit ni Jerick.


“Don’t tell me to relax pare. Baka masapak kita diyan. Bakit ilalagay mo sa panganib si Kearse? Hindi naman pala si Lagman ang target ng operasyon na ito.”


“You really care for him that much?” tanong nito sa halip na sagutin siya.


Napipilan siya. Of course. Hindi naman siguro siya mag-aalala ng ganoon kung joke lang ang lahat ng iyon sa kanya. Mahalaga sa kanya si Kearse pati na ang kaligtasan nito.


“Obvious naman ang sagot sa tanong mo pare.” Naiirita niyang sabi.


“Huwag kang magalit sa akin ‘tol. Hindi lang ako makapaniwalang isang katulad lang pala ni Kearse ang katapat mo.”
Nagpanting ang tainga niya sa sinabi nito. Isang mabilis na kilos ang ginawa niya at nagawa niya itong pitserahan. Ila-lock niya sana ang braso sa leeg nito pero mabilis nitong na-block iyon ng isang braso nito habang ang isang kamay ay naka-abot na sa kanyang leeg. Napalunok siya, kung ang intensiyon ni Jerick ay patayin siya, malamang, nung mga oras na iyon ay bumagsak na siya. Pero ng maalala niya ang ibig sabihin ng sinabi nito ay bumalik ang galit niya.


“You better explain what you really mean pare. Baka magkabalian tayo ng buto rito.” Galit na galit na sabi niya.


“Don’t underestimate me pare. Maaaring hindi ako kasing-husay nila Rick at Perse, pero magkakasabay pa rin tayong nag-training. Hindi lang ako simpleng data specialist.” Said Jerick while giving him a mocking grin.


“Alam ko iyon pare. Pero ang tanong ko ang sagutin mo.”


“Chill Cody. Wala akong masamang ibig sabihin sa sinabi ko. Bakit ba pagdating kay Kearse ganyan ka ka-sensitive? In-love ka nga talaga. Ganyan din nun si Rovi kay Bobby. Madaling mag-init ang ulo.”


Bigla siyang natauhan. Lumuwag ang mahigpit na pagkakasakal niya sa kaibigan.


“S-sorry pare. Nabigla lang ako.” Aniya.


Jerick just chuckled. “Okay lang ‘tol. In-love ka eh. Karapatan mong masiraan ng ulo.”


“Gago.”


“Seriously ‘tol. Ang ibig kong sabihin kanina, Kearse wasn’t your type. Alam ko iyon. Hindi lang data ng kalaban o ng mga iniimbestigahan natin ang kinukuha ko. Obsessed ako sa pagkalap ng mga data ninyo. Kung anu-ano ang mga developments sa buhay nating mga taga-TFE. Ako man ay mayroon ding data sa laptop ko. Kaya naman nasabi kong isang katulad lang pala ni Kearse ang makakapagpabago sa iyo ng ganyan.”


Napatitig siya rito ng husto. Hindi niya alam iyon ah? But knowing Jerick, sigurado siyang 100% ang katotohanan sa mga sasabihin nito.


“Mahal mo na siya ‘tol. Hindi na simpleng atraksiyon lang ang nararamdaman mo para sa kanya.”


And Cody was strucked with the truth.


Kaya nga siguro ganoon na lang ang pag-aalala niya para kay Kearse. Kasi mahal na niya ito. Kaya ganoon na lang din ang pagkulo ng dugo niya kapag nalalait at napipingasan ang marangal na pangalan ni Kearse. Kasi mahal na niya ito.


And it actually felt good.


“Silence means yes.”


Hindi pa rin makasagot si Cody. Hindi iyon ang unang pagkakataon na nain-love siya. In fact, he was always in love. Mabilis kasi siyang mahulog sa mga taong nagpapakita ng concern sa kanya. But that was then. Until Kearse came. Dito, siya ang nagpapakita ng affection. Mas nauuna siya. Siguro kasi ay lahat ng mga naging karelasyon niya ay mga discreet. Samantalang siya, he was out and proud. Kaya naman kapag naghahanap siya ng pagmamahal sa ka-partner niya laging kulang ang mga iyon sa pakiramdam niya. Palagi kasing hindi sila pwedeng maglambingan sa harap ng iba.


But with Kearse, it was different.


Kapag magkasama sila, hindi ito natatakot ipalupot ang mga kamay nito sa katawan niya. Hindi ito natatakot lingkisin siya. Hindi ito natatakot titigan siya ng puno ng pagmamahal. Hindi ito natatakot ipakita ang nararamdaman para sa kanya.


Hindi ito takot.


Pero siya? Bakit siya natatakot aminin sa sarili na mahal na nga niya ito. Dahil ba ayaw niyang ang susunod na pangyayari ay lalayo sa kanya si Kearse kasi nakukulangan ito sa ibinibigay niyang pagmamahal?


Sawa na kasi siyang ibinibigay ang lahat. Ending kasi, siya rin ang nakukulangan sa isinusukling pagmamahal sa kanya. Bakit hindi na lang ba niya tanggapin na maaaring may magmahal sa kanya na kayang tumbasan ang kaya niyang ibigay.


Kailan ba siya makukuntento?


“Earth calling Cody.”


Napabaling siya ng tingin kay Jerick. Isang nakaka-unawang tingin ang ipinupukol nito sa kanya ngayon. Napangiti siya.


“Salamat sa realization pare.”


Tinapik siya nito sa balikat. “You’re welcome ‘tol.”


Pinaki-alaman na ulit nito ang gadgets na nasa harapan nito. Sakay sila ng isang van hindi kalayuan sa villa ni Jhay-L Lagman. Napakalaki at grandiyoso noon. May nararamdaman siyang inggit pero kaunti lang. Duda kasi niya kung totoong pinaghirapan nito ang karangyaang iyon.


Maya-maya ay may narinig na silang boses.


“Twenty.” Bungad ng tinig sa aparato.


“Ah... mura lang. Twenty-million. Kayang pag-ipunan. Siguro, pitong manuscripts lang isang linggo keri na yan.” Sabi ng isa pa na nakilala niyang si Kearse. Mukhang si Jhay-L iyong isa.


“Billion.”


“Dedma.”


“Twenty billion.”


Nakarinig sila ng impit na tili ng kung sino.


“Seryoso?” si Kearse ulit.


“Yes.”


Nagtaka siya kung ano ang pinag-uusapan ng mga ito.


“Oh bakit?” si Jhay-L.


“Eh baka marumihan.”


“Exaggerated ka naman. Okay lang iyan.”


Clueless ulit na nagkatinginan na sila ni Jerick.


“Kailangan ko sigurong maging kriminal para magkaroon ng ganito.” Anang tinig ni Kearse.


Bigla ang katahimikan na pumailanlang sa linya.


“B-bakit? May nasabi ba akong mali?”


Nagka-idea na siyang bigla sa tinutumbok ng mga salita ni Kearse. Mukhang ginagawa na nito ang trabaho nito kaya naman tinutukan na nila ng husto ang pakikinig sa mga pinag-uusapan. Kinuha pa niya ang headset para mas marinig ng husto ang mga salitang binibitiwan ng dalawa.


“Wala. I just don’t think na dapat kang gumawa ng masama para lang maabot ang gusto mong maging sa buhay.” Salat sa emosyon ang tinig na iyon ni Jhay-L. Parang nakikinita na rin niyang nakataas ang kilay ni Kearse sa naririnig.


“Nakamit ko ang lahat ng ito Kearse ng walang panggagamit sa parte ko at pagsanib sa kung anu-anong kalokohan. Sure, there was a time that I was offered to be a part of an illegal mob but I refused politely. Nang magpilit sila, humingi ako ng tulong sa authorities. So you see, hindi dapat dungisan ang pagkatao mo para lang makamit ang gusto mo.”


Nagpapa-impress ang loko. Tiningnan ni Cody ang katabing si Jerick at katulad niya ay hindi rin gaanong kumbinsido ang ekspresyon ng mukha nito.


Nagpatuloy sila ng pakikinig. May sumingit na boses na nagsasabing nakahanda na ang pagkain. Narinig pa nila ang pagsang-ayon ni Kearse sa nagsalita ng mabaling ang atensiyon nila sa paparating na sasakyan sa di kalayuan.


Tumigil iyon ilang metro ang layo sa gate ng villa. Pagkatapos nun ay lumabas ang isang babae at may dinukot sa bulsa.


“Sino iyon ‘tol?” tanong niya kay Jerick.


Nagkibit-balikat ito saka lumapit sa monitor ng nakaset-up na computer. May pinagpipindot itong file saka may lumabas na picture at profile ng isang babae.


“Siya iyan.” Sabay turo nito sa babae na nasa labas ng sasakyan.


“Maria Dalisay Dealagdon Penta, a.k.a. Marisay Penta. Isang starlet. May previous case na siya bilang con-artist noon. Nasabit na rin sa ilang drug lords ang pangalan niya. Mukhang masama talaga ang kalibre ng babaeng ito.”


Napatangu-tango lang si Jerick mula sa kinauupuan saka nagpipi-pindot na naman ng kung anu-ano. Lumabas ang hacking software sa monitor at nagsimulang i-track ang lahat ng active device sa paligid. Maya-maya ay pumailanlang ang boses ng isang babae.


“I can’t let this happen Mr. Fouchion. Wala sa usapan natin na papatayin si Jhay-L. You only told me to deliver something for him.”


“Yes I did. You actually delivered him his death.” Anang tinig sa kabilang linya.


Nagkatinginan sila ni Jerick. “Mukhang tama ka pare. Namputsa.” Aniya rito.


“Let’s listen pare.”


“No way! Don’t tell me... Don’t tell me... My god!” naghihisteryang sabi ni Marisay saka nagtatakbo papunta sa gate ng villa ni Jhay-L.


“Yes my dear. That package is a bomb.” Saka ang nakakalokong tawa ng lalaking tinawag ni Marisay na Mr. Fouchion.


“Putek! Pare! Si Kearse!” nahihintakutang sabi niya.


Tatakbo na sana siya palabas ng van ng marinig niya ang sinabi ni Kearse mula sa sariling linya na nakakabit dito.


“Jhay-L, tingnan natin ang laman ng package.”


“No.”


“Bakit naman?”


“Hindi ko ugaling maki-alam ng pag-aari ng iba.”


“Kahit pa kahina-hinala ang mga iyon?”


“I don’t think na kahina-hinala ang mga iyon.”


“Sige na, titingnan lang naman natin eh.”


“No Kearse. Huwag mo ng pag-initan ang mga iyon.”


“Nasaan ba ang mga iyon?”


“Nasa backseat ng kotse ko.”


“Ah okay.”


“Anong okay?”


Nagkibit balikat siya.


“I just thought na dinala natin iyon papasok. Buti nasa labas. Kasi kung bomba iyon, eh sasabog na iyon ngayon.”


“Hindi—“


BOOM!!!


At nanlalaki ang matang napatingin na lang si Cody sa villa ni Jhay-L mula sa kinaroroonan. Mabilis siyang tumalon palabas ng sasakyan at tinakbo ang sumabog na bahay. Hindi matumbasan ang kaba niya ng mga oras na iyon.


“Kearse!!! Kearse!!!”


Habang papalapit siya ng papalapit sa natutupok na villa ay lalong tumitindi ang pag-aalala niya. Halos lundagin niya ang bawat nakaharang na halaman, bato at kung anu-ano pa sa dinaraanan niya.


“Kearse!!! Kearse!!!”


Nang sa wakas ay makalapit siya sa gate ay saka niya natuklasang auto-locked iyon. Mabilis niyang pinag-aralan ang mataas na bakod. Ang bakal na gate ay computer ang nagpapa-andar pero mukhang dahil sa pagsabog ng bahay ay automatic na nagshut-down ang power nun kaya hindi iyon basta-basta mabubuksan.


Tiningala niya ang pader na mayroong mga basag na boteng nakatanim sa tuktok. Mukhang wala siyang choice. Kailangan niyang akyatin ang pader at tiisin ang sugat na pwedeng likhain ng mga bubog na iyon. Nagsimula siyang sumampa sa pader. Nakakapangalahati na siya ng muli siyang bumagsak ng dahil sa malakas na pagsabog.


Pagbangon niya ay nakita niyang wasak na ang pader na pinaghihirapan niyang akyatin. Hindi siya makapaniwala sa nakikita pero may idea na siya kung sino ang may gawa nun. Nilingon niya ang posibleng pinanggalingan ng nagpasabog sa makapal na harang na iyon at nakita niya si Jerick na hawak-hawak ang bazooka habang sa isang kamay ay ang walang malay na si Marisay.


Napa-iling na lang siya pero umusal ng pasasalamat saka nagtaas ng kamay na nakathumbs-up. Nagmamadaling pinasok niya ang villa at isinigaw ang pangalan ni Kearse. Nakarating siya sa malaking dining room na ngayon ay punong-puno ng usok at nagkalat na debris.


“Kearse!!!”


Nakarinig si Cody ng mga ungol. Nakita niya ang nagkalat na mga katawan ng mga unipormadong katulong. Napapalatak siya ng makita na duguan ang ilan sa mga iyon.


“Kearse!!!”


Sobrang kaba na niya ng mga sandaling iyon. The house was a total wreck. Imposibleng simpleng pampasabog talaga ang inihanda ng nag-utos kay Marisay. It was meant to kill. Swerte at nasa garahe lang ito, but still, napakalakas ng impact na ginawa ng pagsabog.


“Kearse!!! Kearse!!!”


Inikot niya ang mahabang dining table na bahagya lang natinag ng pagsabog.


“C-cody...”


It was almost a whisper but Cody swore under his faith that he heard his name being called underneath the pile of debris. Halos hindi humihinga na tinungo niya ang malalaking tipak ng semento na iyon. He was praying to high heavens that he heard it wrong. Hindi niya kakayanin kung nasa ilalim nga ng mga batong iyon si Kearse.


“K-kearse... baby! Don’t give up on me babe... I love you! Nandito na si Daddy!” parang tanga niyang sabi habang parang papel lang ang bigat ng mga naglalakihang bato.


Halos panawan siya ng ulirat ng makita ang duguan na mukha ni Kearse. Maingat niya itong dinaluhan. Making sure that no fractured or broken bones will be damaged. As a doctor, mabilis pero sigurado ang bawat galaw niya.


“Kearse... fight for me babe. Huwag mo munang iwan si Daddy!” pagkausap niya rito to which Kearse replied with a soft moan.


“Very good babe...” naiiyak na niyang sambit. “ I love you. Daddy loves you...” then he gently kissed his bloody lips.




“At ganoon nga ang nangyari. Dinala ka namin dito kasama nila Jhay-L at ng iba pang nasugatan. Naririto na rin ang iba pa naming kasamahan sa TFE para sa follow-up investigation. Mukhang isa itong kaso ng paghihiganti. Ayon kasi sa report, isang underground syndicate ang nasa likod ng pagpapasabog sa villa ni Jhay-L.”


“Sinundan pa talaga siya ng isang grupo ng nalansag nilang mafia sa Paris. Buti na lang ay naka-alerto ang interpol at ang mga pulis dito sa atin kasama na ang secret service para sa bagay na ito. Hindi lang nila nahulaan na malulusutan sila ng con-artsit na si Marisay Penta. Siya ang gumawa ng mga hindi kayang gawin ng mafia na iyon.”


Naiiyak pa rin na umungol si Kearse dahil sa kwento ni Cody sa kanya. Hindi niya mapaniwalaan na pati ang pag-uusap nito at ni Jerick ay isasama rin nito sa kwento. He tried to move his unbroken arm but to no avail, hindi siya talaga makakilos.


Mukhang nahulaan naman nito ang gusto niyang gawin.


“Don’t stress yourself baby. Alam kong gusto mo akong hawakan. I also want to touch you. Feel you. Ganoon ko kagusto. Kaya naman bilisan mo ang recovery ha? I can’t wait na mapagsolo tayong dalawa.”


Walang magawa si Kearse kundi ang ikurap ang mga basang mata dahil sa kaligayahan. Nakaramdam siya ng masidhing kagustuhan na gumaling kaagad.


Hinawakan ni Cody ang kamay niya upang marahang pisilin iyon. And he can swear that he felt it. May pumasok na nurse kapagdaka at sinabihan si Cody na tapos na ang oras ng dalaw. Lumapit ito sa kanya at maya-maya lang ay naramdaman niya ang pamimigat ng talukap.


Pero bago siya tuluyang mawalan ng malay ay narinig pa niya ang pangako ni Cody sa kanya.


“Get well baby... Daddy’s waiting for you...”


At tuluyan ng pumikit ang kanyang mata...




“FRIEND! Bakit naman naglalakad ka ng wala ang crutch mo? Pasaway ka talaga.” Naiinis na sabi sa kanya ni Earl.


Sasagot sana siya rito sa mas naiinis na tono ng masilaw sa nakakalokang kaputian nito. Ang hitad, naka-red-shirt at red pek-pek shorts. Nakakaloka! Buti hindi ito nag-red shoes.


“Gusto mo talagang mapilay forever ‘no? Di ba ang bilin ng doktor mo eh kailangang may kasama ka kung mapagti-trip-an mo ang maglakad ng walang crutch. Kainis ka ah.” Eksaherado pa itong nagpaypay ng kamay gayong di naman ito pinagpapawisan.


Nasa loob sila ng bakuran ng safe house na pinagdalhan sa kanila ng pamilya niya hangga’t hindi pa nahuhuli ang grupong nagpasabog sa villa ni Jhay-L.


Hindi birong therapy ang kinailangan niyang pagdaanan para lang gumaling ang lahat ng napinsala sa kanya. Mula sa boses niyang kailangang ibalik. Nabali niyang kamay. Pati na ang paglalakad niya, lahat ng iyon, kailangan niyang pagdaanang mag-isa.


Yes. Mag-isa.


For Cody wasn’t there to support him every step of the way. It has been two months since he last saw him. Iyong mismong araw na nagising siya, three days after niyang ma-comatose, iyon na rin pala ang huling araw na makikita niya itong muli.


Akala pa naman niya ay napaka-swerte na niya na nabuhay siya at malamang minamahal rin siya nito. Iyon pala, mukhang pinaasa lang siya nito.


Maski kasi mga kaibigan nito na kasamahan din sa TFE eh hindi na nagpakita sa kanya. Si Jerick na huling dumalaw sa kanya sa ospital ay sinabi lang na busy si Cody sa operation na ipinahawak dito ni Rick at babalik din ito kapag natapos na iyon.


Gusto niya tuloy murahin si Rick kapag nakita niya ito. Alam niya ay ito ang lider ng mga ito sa TFE. Nakaka-irita ang kaalamang nagbibigay ito ng assignment na pwedeng ikamatay ng mga miyembro nito pero sige lang ito at tila wapakels sa maaaring mangyari.


With that in mind ay wala sa loob na naitulak niya si Earl na pa-cute sa tabi niya.


“Ay kabayong walang balakang!” sigaw nito.


“S-sorry friend.” Saka niya ito paika-ikang dinaluhan.


“Heh! Ewan ko sa’yo! Makapanulak ka ng kagandahan ko ganun-ganun na lang.” Reklamo nito.


Natawa tuloy siya habang pinagmamasdan itong tumayong mag-isa. Bubusa-busa pa ito habang pinapagpagan ang sarili.


“Hoy! Ang ingay mo bakla.” Sigaw ng isa sa mga kapatid niya. Si Jaime. Nasa may bintana ito at nakadungaw.


Inirapan ito ni Earl saka pasigaw na nagsalita. “Nahiya naman ako sa pagiging straight mo My Bebeh! Pasalamat ka at mahal kita.”


Nakita niyang namula si Jaime mula sa kinaroroonan nito. Mabilis itong nawala sa paningin nila.


“Ikaw talaga. Kaya mo ng hiyain ng ganun-ganun ang kapatid ko ah.” Puna niya rito.


“Asus. Dapat lang sa kanya yan. Masyadong maarte yang kapatid mo di naman ganun ka-gwapo.” Nakabungisngis na sabi nito.


“Kwidaw ka! Mamaya niyan, reyp-in ka ng isang iyan. Wala kang magawa.”


“Ay game! Tingnan natin kung makalusot pa siya sa kagandahan ko.” Saka humalakhak na sabi ng kaibigan.


“Tse! Goodluck sa’yo.” Nakangusong sabi niya saka pilit na humakbang palayo rito.


“Hoy saan ka pupunta?” sigaw ni Earl. Mukhang hindi namalayan na nakalayo na siya rito.


“Sa bahay mong bulok.”


“Anong kukunin mo?”


“Gitara mong bulok.”


“Ewan ko sa’yo. Baliw ka na naman. Bahala ka na nga sa buhay mo!” sigaw na lang ng kaibigan niya.


Hindi naman siya masyadong lumayo. Sa ngayon ay sa diretsong daan lang siya makakapaglakad ng maayos. Medyo pababa na kasi ang susunod na hahakbangan niya kung magpapatuloy pa siya ng paglalakad.


Masakit ang pagpipilit niyang maglakad pero mas masakit ang kaalamang wala si Cody habang nagpapagaling siya.


He promised him that he’d wait.


He promised him that he’d be there for him when he’s well.


He promised him.


Hindi niya namamalayang basa na pala ang pisngi niya kung hindi pa umihip ang malamig na samyo ng pang-hapong hangin. Pinabayaan niya lang iyon. Kagaya ng pagpapabaya sa kanya ni Cody. Nakapag-desisyon na siya. Magpapagaling na siya ng tuluyan kasabay rin ng paglimot niya rito...


...ng tuluyan.


“I hate you Cody!” sigaw niya.


“I hate you!”


“Kinalimutan mo ako. Pinabayaang mag-isa. Kaya naman kakalimutan na rin kita. You won’t feel my love again. I’ll erase you from my memory. Kahit magpa-untog ako ng ilang beses para lang makalimutan ka, gagawin ko! Magagawa ko iyon. Gagawin ko iyon. Basta makalimutan lang kita!”


Saka siya humahagulgol na napaluhod.


At katulad ng mga nakaraang pagdurusa niya, wala na namang bisig na umalo sa kanya. That is why he decided na iyon na ang huling beses na magsisisigaw siya ng frustration. Iyon na ang huling beses na magpapaka-lukaret siya ng dahil sa nasawi siya sa pag-ibig.


“I hate you...” he whispered softly. “...and I love you.”


Haharapin na niya ang buhay niya. Kesohodang maraming banta doon. Life has to move on at hindi isang Cody lang ang makakapagpahinto nuon.


Tatayo na sana siya ng tumama ang bumbunan niya sa isang matigas na bagay. Napahiyaw siya sa sakit pati na rin ang natamaan ng bumbunan niya.


“Aray! Ano ba iyan?”


Papaulanan na sana niya ng mura ang sinomang herodes na iyon ng makilala ng mata niya ang bulto ng katawan na nasa harapan niya at nagkakamot ng nasaktang mukha.


“C-cody?”


Hindi siya makapaniwala! Para lang siyang nakakakita ng aparisyon. Si Cody. Nasa harap niya! At... dumudugo ang ilong?


“A-anong nangyari sa’yo Cody?” nag-aalalang lumapit siya dito. Hindi alintana ang sakit na dulot ng pwersahang paglalakad.


“C-careful.” Sambit nito.


Hinaplos niya ang duguan nitong ilong. “Masakit ba?”


“Wala yan, kumpara sa mga sinabi mo kanina. Mas masakit iyon.” Nakabadya ang pait sa mga mata nito.


“Huh?” naguguluhang sabi niya.


“Don’t hate me baby. Hindi ko kasi kaya.”


“C-cody...” naiiyak na niyang sabi. Naalala na kasi niya kung ano ang tinutukoy nito. Narnig pala nito ang mga isinisigaw niya.


“I love you baby. And if you’ll take me, willing akong bumawi sa’yo. Huwag mo lang sasabihing galit ka sa akin. Babawi ako. Even if it takes me forever.”


Pinahid niya ng kamay ang dugo sa ilalim ng ilong nito.


“I can’t hate you forever Cody. Because I will be hating myself more in the process. Pero bakit ka nawala ng two months?” aniyang di napigilan ang panunumbat.


Hinapit siya nito ng mahigpit.


“Remember Marisay?” tanong nito.


“Ah... iyong starlet na trying hard?”


“Yes. Pinaamin namin siya kung saan ang hideout ng Paris based na Mafia. Hinuli namin nila Rick ng tuluyan ang mga iyon na pinamumunuan ng dating underling ng isang lider nila. Malaki ang paniniwala kasi nitong Mr. Fouchion na kapag napabagsak si Jhay-L na i-n-offeran nila na maging parte ng kanilang grupo noon ay magbabalik ang kaayusan sa organisasyon nilang nabuwag na.”


“Little did they know that they were building castle in the sand.” Matalinghaga niyang sabi.


“I’m sorry if I kept you waiting, baby. Inabot kami ng two months sa pagbuwag sa grupo nila.”


Kearse looked into those begging eyes. Napatunayan niyang napakahirap magalit ng husto sa taong mahal mo. Na napakahirap manatiling galit sa taong mahal mo dahil sarili mo lang rin ang pahihirapan mo.


Hinaplos niya ang namamagang ilong nito. Hindi siya makapaniwalang naririto na ngayon si Cody at yakap-yakap niya. Na nasa mga bisig siya nito. It was surreal. Yet it was really happening. Hindi siya ginu-goodtime lang.


Maging ang napakagaling na author (ehem!) ng seryeng ito ay pinagbibigyan rin siya. Hindi ito umeentra sa mga pagpapa-cute niya. Hindi rin umeepal sa kanya si Rubi –ang kontrabidang bahagi ng isip niya—sa pagkakataong iyon.


“I’m sorry too Daddy if ever I hurt you. I didn’t mean those words.”


“I know baby. Narinig ko naman ang pambawi mo eh.” Nakangiti na nitong sabi.


Syet!


Napakagwapo talaga nitong mokong na ito kahit pa namumula ang ilong ng dahil sa pagkakabunggo nito sa bumbunan niya. Masuyo niyang hinaplos ang parteng iyon ng mukha nito.


“Sorry din dito Daddy.”


“Okay lang iyan. Pwede na ring ipang-tapat sa head-butt ni Rovi ito.”


Namilog ang mata niya. “Ikaw talaga. Nakukuha mo pang magbiro.”


“Eh wala naman talaga eh. Mas malala pa kaya diyan yung mga tama ng baril na nakukuha ko dati.” Mayabang na sabi nito.


“Ah ganoon? O sige, dagdagan natin.” Saka niya marahang pinisil ang ilong nito.


“Aww...”


“Oh my God. Sorry Daddy.”


Maagap nitong kinuha ang kamay niyang ipinangpisil sa ilong nito. Hinalik-halikan nito iyon that he melted with the sweet gesture.


“Kahit ilang pasakit pa ang gawin mo sa akin Kearse. Kahit ilang torture pa ang gawin mo, mahal na mahal kita kaya kakayanin ko iyon.”


“I can’t bear it Cody. Hindi kaya ng konsensiya ko na saktan ka para lang patunayan na mahal mo ako.”


“Oh yes you can. Sinasaktan mo na ako gnayon pa lang.” Nakangising sabi nito sa kanya.


Napa-isip siya at tinapunan ito ng nagtatakang tingin.


“Wala kang idea?” ang ngiti ay napalitan na ng pilyong ngisi.


“Wala eh.” Clueless na sabi niya.


Hinapit siyang lalo nito at saka lang niya naintindihan ang ibig nitong sabihin. He can feel his growing maleness under the confinement of his jeans. Eskandalosong tumutusok iyon sa may tiyan niya.


Tiningala niya ito.


“Pilyo ka Daddy.”


Humalakhak lang ito. It was music to his ears.


“Sa’yo lang ganyan ang reaksiyon niyan. Promise. Kapag malapit ka, instant ang pag-attention niyan.”


Wala siyang masabi sa sobrang kasiyahan. So after-all, happy ending pa rin pala ang nakatadhana sa kanyang first love. And he have Cody for that. Marahan siyang umusal ng panalangin ng pasasalamat para sa Diyos bago tumugon sa mainit na halik na iginawad sa kanya ni Cody.


Indeed, fairy tales do come true.


F-I-N