TASK FORCE ENIGMA: Justice Served (A Christmas Special)

BATI MODE: Hello there guys! I'm sure pinagbabalakan na ninyo ako ng masama dahil sa hindi ko pagpopost ng mga stories kong nakatengga. Hindi na ako mangangako kung kailan pero ang katotohanan ay itutuloy ko silang lahat. Isa-isa nga lang. LOL. Well, I just want you all to have a Merry Christmas and what's the better way to share it with you? It's the TFE way. Here's Perse, Cody and Jerick sa isang kapana-panabik na Christmas Special. Enjoy reading everyone! Comments are appreciated. Don't be a bitch this Christmas. ^_^

For Rovi, Rick, Cody, Jerick and Perse (Ayhian). Merry Christmas mga anak! I love you all!

JUSTICE SERVED
(A Task Force Enigma Special)

Ni Dalisay Diaz

 December 24, 2011, 4:00 AM

"What do we have here?" Tanong ni SPO4 Perse Verance sa mga SOCO Investigators na inabutan niyang busy na sa ginagawa. May natagpuan daw na isang babaeng nakahandusay sa likuran ng isang sikat na bar sa Tomas Morato.

Napapalatak siya. Ibang klase talaga magbiro ang tadhana sa kaniya. Kakasimula pa lang ng bisperas ng Pasko, heto siya at may aasikasuhing murder case. Malamig ang panahon ngunit hindi niya iyon alintana.

"Sir Perse." Bati ng isang pulis na nauna sa kanya roon.

"Kumusta, Suarez?"

"Mabuti naman, Sir. Kayo pala ang imbestigador."

"Oo. Wala naman akong ginagawa sa ngayon. Ako na ang hahawak dito."

"Ganun po ba? Dito po tayo." Nagpatiuna ito sa kanya sa mismong kinalalagyan ng babae. Nakasilid ito sa isang malaking itim na plastic bag na nasa loob naman ng malaking dumpster. Mukhang bata pa. Maganda ang hugis ng mukha na ngayon ay duguan  na. Maraming basag na salamin ang nakabaon sa mukha nito. Sinilip niya ang ilang bahagi ng katawan ng biktima na maari niyang makita. May nakita rin siyang mga salamin sa braso nito. Kinunan niya ng litrato ang mukha ng babae gamit ang cellphone.

"May nakita ba kayong pagkakakilanlan?"

"Wala po Sir Perse. Wala kaming nakitang ID."

"Ganun ba?"

"Opo."

"Sino raw ang nakakita?"

"Yung isang crew ng Guilty Island. Magtatapon sana ng basura nang makitang may babaeng nasa loob ng basurahan."

"Nasaan siya?"

"Sandali po Sir at tatawagin ko." Tinanguan niya lang ito.

Iginala niya ang paningin sa paligid. May kalayuan ang pintuan na patungo sa loob ng bar at may kadiliman ang lugar. Base sa hitsura ng babae ay mukhang ilang oras pa lang ito namamatay. May isang eskinita na nagdudugtong sa main road patungo sa dumpster. May kasikipan iyon. Tama lang sa isang tao. Kung itinapon lang ang biktima sa lugar na iyon ay mahihirapan ang gumawa niyon o ang mga gumawa dahil sa sikip ng dadaanan.

Tiningnan niya ang relos. Alas-kwatro ng madaling araw. Marami-rami pang tao sa loob ng bar pero ang mga tao sa labas ay panaka-naka lang. May pagkakataon nga ang suspek na madala ang biktima sa dumpster.

"Sir, ito na po yung nakakita sa biktima."

Kasama ni Suarez ang isang may katangkaran na lalaki. May suot pa itong apron. "SPO4 Verance." pagpapakilala niya.

"Gelo po sir."

"Buong pangalan?"

"Godofredo Dela Bajan po." nahihiyang sambit nito.

"O sige Gelo na lang." natatawang sabi niya. Napakamot naman ito sa ulo.

"Anong oras mo nakita ang biktima?"

"Ah, bale mag-a-alas tres y media yata sir."

"Ikaw lang ba mag-isa?"

"Opo. Natakot nga po ako. Kasi parang kakakita ko lang kay Ms. Brenda ng mga alas-onse."

"Huh? Ibig mong sabihin ay parukyano siya rito?"

"Opo. Suki po iyan dito."

"Sinong may-ari nito?"

"Iyong may-ari po nitong bar?" confused na tanong ni Gelo.

"Nariyan ba siya?"

"Ah... Di ko po alam Sir. Nasa kusina po kasi ako madalas. Nadaanan ko lang po sa labas si Ms. Brenda kanina eh."

"Sige, ako ng bahalang maghanap sa amo mo. Isang tanong na lang."

"Sige po. Ano po iyon?"

"Wala ka bang nakitang ibang tao dito ng makita mo ang katawan ng biktima?"

"Wala po."

"Sige. Makakaalis ka na. Salamat."

"Walang anuman po Sir."

Pagkatapos makipag-usap kay Gelo ay napag-isip siya. May tatlong malabong eksena na siyang nabubuo sa isipan. Una, Maaaring ang suspek ay taga-Guilty Island din. Pero kung ganoon nga ay bakit dito lang sa likuran itinambak ang katawan ng biktima?

Pangalawa, kung ang babae ay suki ng bar, malamang na ang suspek ay isang masamang loob na naghihintay ng bibiktimahin sa labas at ang babaeng si Brenda ang minalas. Nawawala kasi ang mga gamit nito. Imposibleng wala itong dalang bag or kahit ano sa paglabas ngayong gabi. Pero bakit may mga salamin na nakabaon sa mukha nito? Kung isang simpleng kaso ng murder with hold-up ang isang ito ay bakit salamin ang gagamitin sa biktima? Usually, mga patalim at baril ang ginagamit ng mga masasamang-loob.

Pangatlo, Kung sa ibang lugar ito pinatay, bakit mag-e-effort ang suspek na dito sa likod ng bar itapon ang katawan ng biktima? Napatingin siya sa bar. Mukhang may kinalaman ang lugar sa kaso.

"Suarez,” tawag niya sa tauhan.

"Sir?"

"Naitanong mo ba kung nariyan ang may-ari?"

"Opo sir. Nariyan daw. Pero di raw muna siya magbibigay ng statement. Wala naman daw kinalaman ang bar kahit sa likod nito nakita ang biktima. Makakasira daw sa imahe ng business iyon sabi ng sekretarya ng may-ari."

"Nakaisip kaagad sila ng dahilan. Business sucks. Pero humanda sila mamaya."

"Bakit Sir? Anong gagawin mo?" Takang tanong ni Suarez.

"Tawagan mo si Hepe. Magpahanda kamo ng warrant first thing in the morning. May tatawagan lang ako."

"Yes Sir."

Nang makaalis si Suarez ay tinipa niya ang numero ng kaibigan niyang alam niyang makakatulong sa kanya.

"Pare! Alang-hiya ka nakabaon pa ako! Mamaya ka na tumawag." naiinis na sagot ng nasa kabilang linya.

"Huwag kang ungas Unabia. Kaya mong tapusin yan kahit kausap mo ako."

"Tarantado! Tumawag ka after ten minutes." at nawala ito sa linya.

Natatawang ipinasok niya ang cellphone sa bulsa. Kasalukuyan ng inilalagay ang labi ng babaeng si Brenda sa loob ng cadaver bag. Sa ngayon, pangalan lang ang meron siya nito. Naisipan niyang tawagan si Jerick na isa pang kaibigan na maraming alam kalkalin na files. Mapa-legal man or illegal.

"Pare." aniya pagkasagot nito sa kabilang linya.

"Uy, Perse! Anong sa atin?"

"Ganoon pa rin. Teka, natutulog ka ba? Si Cody nakabaon pa pagtawag ko. May kinakana ang loko."

"Gago. Marunong naman kaming matulog 'tol. Ikaw ang dapat mag-aral nun."

"Salmorin, kumpara naman sa inyo, kilala ko ang tulog sa gabi."

"Nagsalita ang santo. Sige, ikaw na. O anong atin?"

"Kaya mo bang i-check kung may membership list ang Guilty Island?"

"Yung bar?"

"Oo."

"'Lang'ya ka Perse, magpapasko, kung anu-ano inaasikaso mo. Sandali lang sa request mo 'tol." Natatawang sambit ni Jerick. Nakarinig siya ng pagtipa sa keyboard.

"Walanghiya, nakakabit ba sayo yang laptop mo?"

"Oo. O eto, ungas ka! Nakapasok na ako. Anong meron sa site nila?"

"Narito kasi ako ngayon sa likod ng Guilty Island. May natagpuang patay. At ayon sa nakakita, customer daw ang babae dito. May nakikita ka bang Brenda ang pangalan?"

"Sandali, tingnan ko sa member list."

"Okay."

Ilang saglit lang ay nakabalik agad ito sa kanya. "May tatlong Brenda dito 'tol. Anong hitsura ng babae?"

"Sandali, may ise-send ako sayo."

Pinutol niya ang tawag at nag-send dito ng picture ng Brenda na biktima. Nang matanggap ni Jerick iyon ay ito na ang tumawag.

"Pare, kilala ko na ang Brenda mo. Mukhang magkaka-brenda ka nga diyan sa isang yan."

"Huh? Bakit?”

“See it for yourself. Send ko sa cellphone mo yung file. Merry Christmas na lang 'tol. "

"Okay. Same to you."

Curious man ay hinintay niya ang sinasabi nitong file. Napangiti siya ng mapakla ng maalala ang pagbati ni Jerick. Ganoon talaga ang trabaho ng mga pulis na katulad niya. Naglakad siya patungo sa harap ng bar. Pumasok siya doon at muling sinubukan kung makakausap niya ang may-ari pero tumanggi pa rin ang mga itong ipakiusap sa kanya ang lalaki.

Bumalik siya sa sasakyan ng makitang paalis na rin sila Suarez. "Sir, papagawan na raw ni hepe ng warrant. Makukuha mo daw iyon ng alas-nueve."

"Salamat Suarez."

"Sige sir."

Pagsakay niya sa sariling sasakyan ay tumunog ang kanyang cellphone. Nang buksan niya ang file ay napailing siya sa nalamang file ni Brenda David. Anak ito ng isa sa most wanted drug lord na si Francisco David na pinaghahanap sa buong Asya at maging sa Pilipinas. Malaking problema ang nakikinita niyang dala nitong kaso na ito sa kanya.

Tinawagan niya ulit si Cody. Sinabi niya rito ang pakay. Kailangan niya ito sa pag-aaral sa katawan ni Brenda. Ang expertise nito ang sadyang nararapat sa kasong ito. Lalo pa at bigatin ang kalaban nila.

Naiiling na binuksan niya ang stereo na isa palang malaking pagkakamali. Iglap ang pagbaha ng alaala ng isang partikular na tao sa kanyang isipan nang marinig niya ang pumailanlang na awitin.

Greeting cards have all been sent
The Christmas rush is through
But I still have one wish to make A special one for you... 

Merry Christmas darling 
We're apart that's true 
But I can dream and in my dreams 

I'm Christmas-ing with you...

Napasimangot siya at naiinis na pinatay ang stereo saka mabilis na umalis sa lugar na iyon.   

***

10:00 AM

"DO you know Brenda David?"

Kausap niya ngayon si Larry Salazar. Ang may-ari ng Guilty Island. Nasa loob sila ng opisina nito. Isa itong gwapong lalaki na may kaliitan ang height. Nasa late twenty's lang siguro.

"Nope."

"As the owner, don't you feel a little bit responsible that one of your club members died on your club's premise?"

"It's an unfortunate accident. And I don't have to feel responsible for it. Walang kinalaman ang club ko."

"Diya ka nagkakamali."

"Anong ibig mong sabihin?"

"Dahil dito huling nakitang buhay si Brenda. Ayon sa statement ng nakakita sa katawan niya ay nadaanan niya sa labas ng mga alas-onse ang biktima bago niya ito natagpuang walang-buhay sa likuran. Ngayon mo sabihin na hindi ka responsable para doon."

Natigilan ito. Pero madaling nakabawi. "Still, wala akong kinalaman diyan. Hindi ako ang pumatay sa kanya."

"Wala kaming sinasabing ikaw ang pumatay sa kanya."

"Doon din patungo ang mga tanong niyo. I won't talk without my lawyer."

"Okay. That will give us a lot of time to search this place."

"Fine. Just let my crew clean this place. It's quite messy here."

"Oh don't worry. It's our job to clean messy things."

"Whatever." Kibit-balikat nitong sabi.

Umalis ito ng opisina at hinayaan silang dalawa ni Suarez na maghanap-hanap sa paligid. Binuksan niya ang desktop nito at tiningnan ang mga files. Nakita niya ang membership ni Brenda David at ng ilan pang miyembro. Nang buksan niya ang ilang files ay natigilan siya ng makitang magkasama si Larry at nasa isang compromising na position.

Isinalang niya ang USB at kinopya ang pictures. Si Suarez naman ay natutuwang tinawag siya. "Sir Perse."

"Bakit?"

"Gusto mong manood ng movie?"

Nangungunot ang noong tiningnan niya ito. Na-gets niya kaagad ang ibig nitong sabihin ng makita ang CD na hawak nito galing sa nakabukas na surveillance video control booth na hindi mo mahahalata dahil nakatago sa isang panig ng pader.

"Mukhang may mga pag-aaralan tayo ng husto."

"Mukha nga Sir."

Pagkatapos sa opisina ay bumaba sila para tingnan ang mismong bar. Bakas doon ang iniwang kalat ng nagdaang gabi. Hindi pa nakakapagligpit ang mga crew dahil na rin sa utos niya. Nilapitan niya ang sinabing pinuwestuhan ni Brenda. Inilabas niya ang finger print kit at kinuhaan ang lamesa at upuan. Nang makakuha ng ilang sample ay umalis na sila doon.

***

11:30 AM

"The victim is Brenda David. Daughter of Francisco David, Asia's Most Wanted. Tiyak kong malaking krimen ito. At hindi magugustuhan ito ng ama ng biktima."

Napatango siya sa sinabi ni Cody. Kasalukuyan nitong tinatanggal ang mga salamin sa mukha, ulo at braso ni Brenda. Mukhang hindi iyon sa alak. Masyadong malinaw iyon.

"May needle marks ang biktima sa braso. Sa mismong vein."

"Mukhang user ang isang ito. Look."

Sinundan niya ang itinuro ni Cody. "May mga puting residue sa ilong ng biktima. Must be cocaine."

"We have to test her blood."

"In a minute."

Kumuha ito ng sample ng white residue sa ilong ni Brenda at pati na rin blood samples sa braso nito.

"Hintayin mo na lang mamaya. Daan ka na lang ulit dito. In the meantime, pwede ba akong mag-lunch?"

Natawa siya. "Sige. Sabay na tayo 'tol."

"Pero itong mga salaming ito ay subukan mong ipaayos ang pattern sa lab."

"Sure. Tatawagan ko si Suarez."

***

1:00 PM

"NAGSINUNGALING ka sa amin."

Nagtaas ng kilay si Larry sa pagbalik nilang iyon sa opisina nito. Napanood kasi nila ang videos at nakita nilang nagkausap pa ang biktima at ito nung gabing bago nangyari ang krimen. Nakita niyang ipinakaladkad ito ng lalaki sa isang bouncer. Nagwawala ang babae sa video na napatahimik lang ng lapitan ulit ni Larry at may ibinulong na kung ano na siyang nagpalabas ng tuluyan kay Brenda sa club.

"Kayo na naman?"

"Oo. Nakita namin sa CCTV mo na nagkausap pa kayo kagabi bago siya umalis. Anong sinabi mo sa kanya na nagpa-upset sa kanya?"

"Nakita niyong upset siya sa video?" Tila hindi na ito nagtaka na nakita nila ang surveilance booth.

"Oo. What did you tell her?"

"Nothing. I told her I don't want to see her face again. It's bad for business and besides, malilintikan ako kay Francisco."

"Kilala mo ang tatay niya?"

"Sino bang hindi. Kaya nga hindi ko siya pinatulan sa pagwawala niya. Magagalit sa akin ang ama niya kapag pinatuloy ko siya dito at hinayaang maglasing."

"But that didn't stop you from having an affair with her."

Nagkulay suka ito. Inilabas niya ang folder na mayroong larawan ng mga ito. Lalo itong pinagpawisan sa nakita.

"You sneaked into my desktop?"

"You specifically said "Whatever" to us when we did our search."

"That's invasion of privacy." galit na sabi nito.

"And that's obstruction of justice. Kung ako sa'yo ay sasabihin ko na ang lahat ng alam ko."

Napabugha ito ng malakas na hangin.

"That bitch… she said she'll never come here again ng matuklasan ng ama niya ang relasyon namin. Nalaman kong pinagsasabay niya kami ni Alfie, iyong isa pa niyang boyfriend. I loved her. Kaya naman nalungkot ako sa pagkamatay niya. At hindi ako ang pumatay  kay Brenda."

Napailing siya. "We'll let the evidence speak. So far, wala namang nagtuturo sa'yong suspect. Saan ang address nitong Alfie na ito?"

"Sa Libis. May condo siya doon."

"Okay. I will need his full name."

"Alfie Quinita."

***

2:05 PM

NASA harap siya ngayon ng bahay ni Alfie Quinita dala ang isang search warrant. Madali lang para sa kanya ang kumuha nun dahil tutukan siya kung mag-solve ng kaso. Isang araw lang hangga't maaari.

Itinanong niya sa gwardiya kung saan ang unit nito pagkatapos magpakilalang pulis. Kumatok siya pagtapat nila ni Suarez sa pinto. Bumungad sa kanila ang isang medyo may edad ng lalaki. Sakto sa picture ng file na nakuha ni Jerick ng ipahanap niya ang pangalan nito.

"Alfie Quinita?"

"Oo. Bakit? Anong kailangan nila?"

Ipinakita niya ang badge. "SPO4 Verance. QCPD Homicide Division. Magtatanong lang kami tungkol kay Brenda David."

Nagitla ito. "What about her?"

"She's dead. Natagpuan sa likuran ng bar ni Larry Salazar."

Nanlaki ang mata nito sa narinig. "Larry Salazar?"

"Why? Does it ring a bell?"

"He's Brenda's other boyfriend."

"So you knew."

"Knew what?"

"That she was a player."

Napatango ito. Biglang nagmukhang pagod.

"Nasaan ka ng mga bandang ala-una hanggang alas-tres y media?"

"Narito lang. Maaga akong natulog kagabi."

"Kailan ang huling pag-uusap niyo ng biktima?"

"Noong isang araw pa. Nanlalamig siya sa akin eh. Hindi na siya nagpupunta dito."

"Okay. So, do you mind if we take a look around?"

"What? I didn't kill her."

"Wala kaming sinabing ganyan."

"Wala kayong warrant."

"I thought you'd never ask." Inabot niya ang papeles na hinahanap nito. Sumusukong ibinalik nito iyon sa kanya.

"Okay. Just don't break anything."

"We'll be careful. Promise."

Umalis muna ito ng unit nito. Nakita niya ang cellphone ni Alfie na nakapatong sa ibabaw ng ref. Inabot niya iyon at pinasadahan ng tingin ang call register.

Bingo!

Nakarehistro doon ang pagtawag na naganap kagabi ng alas-dyes. Nagsinungaling ito sa kanya. Kinunan niya ng litrato ang nakalagay na impormasyon at saka pasimpleng ibinalik ang aparato sa pwesto.

Napatuon ang pansin niya sa center table. Parang may kulang doon. Napansin niyang malinis ang kapaligiran. Sumnghot-singhot siya.

"Bleach."

"Oo nga, Sir." sagot ni Suarez

"Padaanan mo ang center table ng blue light."

Tumalima ito at tama nga ang hinala nila. May blood splatter na marka doon. Kumuha ng buds si Suarez at ipinunas doon saka may ipinatak na solution. Nagkulay dugo ang tip ng cotton buds.

"Positive, Sir."

"Sige, bumalik na tayo sa lab. Mukhang nakita na natin ang crime scene. Solidong ebidensiya at motibo na lang ang kailangan natin."

***

3:10 PM

Pagbalik nila sa laboratoryo ay sinalubong sila ng nakasimangot na si Cody. Naiinis na ibinalibag nito ang report sa harap niya.

"It’s contaminated."

"Ang alin?" nagtatakang tanong niya.

"The victim's blood."

"Paanong nangyari iyon? E di ba ikaw ang kumuha nun?"

"I know right? May nakita akong alien na blood components sa dugo niya. It's from an A+ male."

Napahalakhak siya. "Subukan mong kumuha sa ibang bahagi ng katawan niya."

"Ginawa ko na 'tol. Hinihintay ko na lang. "Alas-kwatro na. Merienda tayo."

"Susme, nagugutom ka lang palang ungas ka."

"Mas makakapagtrabaho ako ng maayos kung busog ako."

"Ulol. Sige na nga. Suarez, umorder ka ng pagkain. Yung pinapatapos kong project sa'yo?"

"Tapos na po siguro. Pinaayos ko kay Marco. Kunin ko na lang po ang report."

Inabutan niya ito ng pera at mabilis na nawala sa paningin niya. 

"Saan ka magpapasko, pare?"

Natigilan siya tanong na iyon ng kaibigan. Sa totoo lang, wala pa siyang plano para bukas. Malamang ay sa loob lang siya ng bahay niya.

Sasagot sana siya sa tanong nito ng may kumatok sa pinto. Binuksan iyon ni Cody at may iniabot rito ang pinagbuksan. Result siguro iyon ng lab tests ni Brenda.

"Oh my God!" Malakas na wika ni Cody.

"Bakit?"

"You won't believe this. Ang ikinamatay ng biktima ay isang maling blood transfusion."

"What?"

"The victim's blood type is O positive. The unknown male donor is an A positive. The process killed her instantly. Mabilis ang reaction ng ganyang transfusion sa katawan ng biktima. That explains the needle marks."

"How about the white residue?"

"It's not just cocaine. It's laced with pesticide."

"What?"

"She definitely took a lot. But how can you explain the glasses on her face?"

"It's a fish bowl."

Napaangat silang pareho ni Cody ng ulo. Bumungad si Suarez na may dalang folder. Binabasa nito ang nilalaman niyon habang papalapit sa kanila.

"Sigurado ka?" tanong niya.

Tumango ito at ibinigay sa kanya ang papel. "Opo sir. Marco studied the pattern at iyon ang nakuha niyang malapit na match sa mga bubog na nakuha sa biktima. May nakuha rin kaming prints. At iyon ay match kay Quinita."

"Good job Suarez. Ibigay mo rin nga yung nakuha nating sample na bahay ni Quinita. Pakitingnan pare kung match sa biktima." baling niya kay Cody pagkatapos pasadahan ang paeles.

Nang makuha ang blood sample sa buds ay tama nga ang hinala niyang kay Brenda ang dugo na nakamarka sa center table. Nakita niya ang scenario sa isip.

Nang ilagay ni Brenda  ang inakala niyang cocaine sa lamesa at singhutin at nagkaroon ito ng reaksiyon sa utak ng babae. Malamang na kinumbulsyon ang biktima at naihampas ang mukha sa lamesa. Saktong naroon ang fishbowl. That explains the glass fragments on the victim's body.

Siguro ay isang attempt na pagliligtas sa male donor na iyon kung pagbabasehan ang ginawa nito. Iyon nga lang namali ito ng akala. Hindi ito nakatulong bagkus ay napahamak pa ang biktima.

"Pumunta ka kay hepe at magpahanda ng warrant of arrest para kay Alfie Quinita. Magpagawa rin ng Hold Departure order para dito. Pupuntahan ulit natin siya sa bahay niya." utos niya kay Suarez

"Sir, may tawag sa radyo, may nagaganap daw na barilan sa Guilty Island. Dalawang lalaki daw." singit sa kanila ng sekretarya ng hepe nila.

"Showtime guys!"

"Galingan mo 'tol." pahabol ni Cody.

"Inom tayo mamaya."

"Sige ba."

"Tara Suarez."

"Yes Sir!"

***

3:55 PM

"Bakit mo pinatay si Brenda?!" inabutan niyang sigaw ni Alfie kay Larry.

Nagpaputok ito ng ilang ulit. Hindi makalapit ang mga pulis dahil pinapaputukan din ang mga ito ng dalawa.

"Hindi ko siya pinatay!" sigaw ng huli.

"Sinungaling!" Sigaw ulit ni Alfie.

"Mukhang kailangan ko ng tulong ni Cody dito." sabi niya. Akmang tatawagan niya ito ng marinig niya ang boses nito.

"Hinanap mo raw ako?" nakangiting sambit ng sira-ulo.

"Hanep, ang lakas ng radar."

"Curious ako eh. So paano. Papatulugin ko ba ang dalawang iyan. May baon akong dalawang vials."

Pampatulog ang mga iyon. Tinanguan niya ito at pumuwesto na. Ito ang sniper ng Task Force Enigma –isang top secret search and destroy team na kinabibilangan ng army, police, air force at navy, siya ang second in command ng grupo- kaya alam niyang kayang-kaya  nito iyon. Though hindi lahat ay alam ang tungkol sa sikretong organisasyon nila.

"Pwesto lang ako."

"Sige. Signal ka na lang kung kailan mo gagawin."

"Sure manure."

Kinuha niya ang megaphone. "Quinita. Sumuko ka na. Inaaresto kita sa pagpatay kay Brenda David."

"Hindi ako ang pumatay sa kanya. Itong ugok na ito iyon." ganting sabi nito.

"Nakuhanan namin ng dugo ni Brenda ang unit mo. Nagkalat iyon sa center table. Nawawala ang fishbowl mo di ba?" nang-aasar na sabi niya sa megaphone.

"Hindi ko siya pinatay. Patay na siya ng makita ko siya doon."

"Sa husgado ka magpaliwanag."

"Totoo ang sinasabi ko. Hindi ako ang pumatay sa kanya. Wala na siyang buhay ng abutan ko. Ang tanging mali ko ay itinapon ko siya sa likod ng bar ng tarantadong ito." tukoy nito kay Larry.

"Ulol. Huwag mo akong idamay. Narito lang ako sa bar ko buong gabi."

"Sumuko na kayo. Kung hindi..." pambibitin ni Aries.

"Kung hindi ano? Papasukin niyo kami? Sige, magkamatayan na." galit na sabi ni Alfie.

Tumunog ang radyo niya. Ready na raw si Cody. "Sige, tol. Bibilang ako ng tatlo."

"Copy that."

"Sumuko na kayo. Bibilang ako ng tatlo. One. Two..."

Pagsambit niya ng three ay natahimik ang lahat ng umalingawngaw ang dalawang putok. Pinalipas niya ang ilang sandali at inutusan ang mga tauhan na pumasok. Pagpasok niya ng Guilt Island ay nagulat siya ng makitang sabog ang ulo ng dalawang lalaki. Tinawagan niya si Cody.

"Pare. Bakit mo dinale?"

"Ha? Hindi nga ako naka-tira eh. Nawala yung dalawa. Biglang tumumba si Quinita."

"Eto oh, dedbol na."

"Nakow... mukhang may ibang tumira diyan. Promise ‘tol. Wala akong alam diyan."

"Punta ka dito. Dali."

"Sige wait."

Naiiling siyang lumapit sa katawan ni Alfie. Nagtaka siya ng walang makitang needle marks sa braso nito. Ilang beses niyang tiningnan ulit ngunit wala. Natatarantang lumapit sa kanya si Suarez.

"Sir. Tingnan mo si Larry."

Tumango siya at sumunod dito. Laking gulat niya ng makita ang markang hinahanap kay Quinita ay naririto pala. All along, nagsasabi ng totoo si Alfie.

"Namputsa. Mas sure shot sa akin ang tumira 'tol."

Si Cody iyon.

"Tama ka. Mukhang nabalitaan na ng tatay ng biktima ang pangyayari," ani Perse sa kaibigan.

"Mismo." Ang iiling-iling na sagot ni Cody.

“Hindi talaga papaya si Francisco David na di mabigyan ng katarungan ang anak niya. Para sa kanilang mga nasa ganoong uri ng organisasyon, katarungan na ang pagbabayad ng buhay,” madilim ang mukha niyang sabi.

Napapalatak na lumabas sila ng Guilty Island. May mga dumaang grupo ng kabataan sa di kalayuan na naka-costume para mangaroling.

"Beer?" tanong niya kay Cody.

"Sure."

Naglakad silang dalawa palayo sa lugar na iyon habang nagkakagulo ang mga rumespondeng pulisya at paramedics. Kapwa pa sila natigilan ng may pumailanlang na awiting pamasko.

Merry Christmas darling
We're apart that's true
But I can dream and in my dreams
I'm Christmas-ing with you...

Holidays are joyful
There's always something new
But every day's a holiday
When I'm near to you
The lights on my tree
I wish you could see
I wish it every day
Logs on the fire
Fill me with desire
To see you and to say

That I wish you Merry Christmas
Happy New Year, too
I've just one wish
On this Christmas Eve I wish I were with you...


Logs on the fire 
Fill me with desire 
To see you and to say 
That I wish you Merry Christmas 
Happy New Year, too 
I've just one wish 
On this Christmas Eve 
I wish I were with you I wish I were with you...  

Napangiti si Cody habang tahimik lang na nagpatuloy sa paglalakad si Perse. Kailangan na talaga niyang magpahinga. "Magpahinga" means a breather, or assignment para ilan. Hindi kasi siya nakakapag-isip ng kung anu-ano kapag may inaatupag siyang kaso.


Napalingon siya ulit sa mga nangangaroling. Parang walang naganap na patayan kanina lang at hindi iyon inaalintana ng mga ito. Sabagay, wala namang alam ang mga ito.

Napabuga siya. He needed more work than the usual. He can't just sit around doing nothing but think of someone from his awful past. He needs a diversion. A big one.

"Pare, saka mo mo na isipin ang ibang bagay. Inuman na lang tayo," anyaya sa kanya ni Cody.

Tiningnan niya ito. His friend has always been a cheerful one. Sana lang magaya niya ang katangian nito. Kahit mahawaan man lang siya ng kaunting kakengkoyan sa katawan. Muli, napabuga siya.

"Saan tayo?" tanong niya.

"Sa bahay mo na lang. Mamaya niyan, magpatiwakal ka pa. Pupuyatin mo pa kami sa burol mo," pagbibiro ni Cody.

"Gago!"

Natatawang tinakbuhan siya ng kaibigan. Napangiti siya. At least, may makakasama na siya para sa pinaka-iiwasan niyang araw. Isang kaibigang hindi magtatanong. Dadamay lang at aakayin ka kapag nalasing ka na. Sinipat niya ang relos. Alas kwatro y media na. Isang buong araw lang ang itinagal ng kasong iyon sa kanya. Alam na niya ang gagawin niya bukas. Magpapasko siya sa opisina. For the meantime, magse-celebrate muna sila ni Cody.

"Hintay lang 'tol." aniya.

Huminto si Cody at hinintay siyang makalapit. Inakbayan siya ng loko kaya nakatikim ito ng kutos sa kanya. Tatawa-tawang sumakay sila sa kaniya-kaniyang sasakyan at umalis sa lugar na iyon.

WAKAS

The Strongest Weak Heart (Christmas Special)

             “Merry Christhmas”, ang huli kong nasabi ko habang nararamdaman ko ang pag agos ng luha ko habang nakatingin ako sa mukha ni Gino.

            Matagal na kaming nagsasama ni Gino. Mag apat na taon na din. Kung ano ang hinahanap ko na pag ibig sa isang pamilya ay sakanya ko nahanap. Don’t get me wrong. May pamilya ako at hindi ako isang ulila. Ngunit simula nung malaman nila ang kasarian ko at naging kami ni Gino ay naramdaman ko ang mas panlalamig sa akin ng pamilya. Ramdam ko na hindi nila gaano tanggap o maintindihan ang aking kasarian. Pero wala akong paki. Hindi naman kasi kami close talagang pamilya. Lagi kasi naman lang napapansin ang kapatid kong babae, si Lara. Bukod kasi sa kagandahan nya ay ubod sya ng talino. Habang ako, hindi naman talaga mahina ang utak. Karaniwan lamang ako. Though nakakakuha ako ng honors sa school, mas matataas naman ang awards ng ate ko. She even graduated valedictorian nung highschool at Cum laude nung College. Achiever talaga sya. Ito ang dahilan kaya lagi akong nakukumpara sa Ate Lara ko. At isa pa ay nagkaroon kami ng malaking away ng ate ko kaya di rin talaga kami magkasundo hanggang ngayon. Sa Daddy ko naman, isa syang opisyal sa militar, kaya galit sa bakla. Kahit pa sabihin natin na isa akong bisexual dahil nagka girlfriend naman ako noon ay dahil sa pagkakaroon ko ng relasyon sa kapwa lalake, tingin nya pa rin sa akin ay isang bakla. Ang Mommy ko naman, ay medyo naging mailap din. Takot kasi yun kay Daddy. Actually, lahat kami.

            Ako nga pala si Jake, 23 taon gulang, maputi, may hubog ang katawan dahil sa pag ggym, at may kakayanan sa buhay. Sa ngayon, si Gino ang tanging kinikilala kong pamilya. He makes my everyday perfect kahit pa ganto ang aking sitwasyon. He never fails to put a smile on my face kahit pa anong pinagdadaanan ko o ano mang problema ang meron ako. Napakagaling nya sa pag aadvice at pagencourage sakin. Kaya naman sa twing nanghihina ang loob ko, hindi ako nangangamba dahil alam kong andyan lang sya para sa akin.

            Si Gino ay kasing edad ko din lang. Sa totoo lang, childhood bestfriends turned lovers kami. Nakakatawa nga kasi dati, sakanya ako nanghihingi ng mga advice sa mga ex lovers ko. But then, I ended up falling for him. Little did I know na ganun din pala sya sa akin. And that was the start of our happy days. Si Gino ay isang intelihenteng tao, scholar sa school, gwapo, makinis at higit sa lahat ay mapungay ang mga mata na sa twing titingin sya sayo ay mas nahuhumaling ka. He always had this warm glare and gentle smile na talaga naman nakakatunaw. He is the very description of a perfect partner. Isa lang ang problema. He has a weak heart. Ever since na nadiagnose sya with a certain heart ailment, unti- unti din napapansin ang pagbabago sakanyang pangangatawan. Panahon na lang ang hinihintay namin bago sya tuluyang lumisan. One year? One month? One day? Who knows……..

            “Nakasimangot nanaman ang mahal ko.”, nakangiting sabi sakin ni Gino.

            “Bwisit kasi sa bahay! Ako nanaman ang nakita! Alam mo bem, isanag araw, lalayas na talaga ako sa bahay!!”, galit kong sabi.

            “Ikaw talaga, halika nga dito. Sabi ko naman sayo, they only want the best for you. Walang magulang na gugustuhin na mapasama ang kanilang mga anak.”, sabay yakap nya sakin galing sa likod at pilit na pinalalamig ang ulo ko.

            “Bem? BEST?! By comparing me to my sister?! Kelan pa naging tama ang magkumpara ka ng dalawang tao?!”, galit kong pagmamaktol.

            “Sabihin na natin di maganda ang way nila, pero bem, take it as a challenge to yourself na rin. Wag kang magtanim ng sama ng loob sakanila dahil pamilya mo sila.”, mahinahon nyang sagot.

            “Pamilya? Ni hindi ko nga maramdaman na pamilya kami!”

            “Mahal kong Jake, your family loves you as much as I do. Trust me. Love mo ko diba?”, paglalambing nya. Eto na, naglambing na sya. Namungay nanaman ang mga mata nya. Nawala tuloy bigla ang init ng ulo ko.

            “Mahal na mahal….”, nakangiti kong sabi. Ramdam ko ang biglang pagkalma ko lalo na nakayakap sakin si Gino habang nakatitig ang kanyang pamumungay na mata.

            “Ugh! Ugh! Ugh!”, biglang pag ubo ni Gino.

            “Oh, are you ok? Sabi ko naman kasi sayo, magpahinga ka diba? Uminom ka na ba ng gamot mo? Ayos ka lang ba?”, pag aalala kong paguusisa. Sabay kuskos sa likod ni Gino.

            “Ito naman. Para ubo lang. Nasamid lang ako sa paglunok ko. Huwag ka nga masyado mag alala dyan.”, pilt nyang ngiti sakin. Alam ko sa sarili kong may nararamdaman na talaga syang hindi maganda. Pero pilit nyang itinatago ito sa harap ko.

            “Paano ako hindi magaalala! Gino naman……”

            “Hay nako mahal ko.. Dito ka nga sa tabi ko at makayakap sayo. Higa muna tayo.”, pagaaya nya sakin.

            Nakatingin ako sa paligid ng kwarto ni Gino habang magkayakap kami. Ito ang pinaka naging comfort zone ko simula bata pa lang ako. Sa twing may hinain ako ay kay Gino ko sinasabi ang lahat. Mga accomplishments, disappointments, lahat lahat.  Hanggang sa napatingin ako kay Gino. Nakapikit lang ito habang nakayakap sa akin. Bigla akong natakot dahil naisip ko, paano pag dumating ang araw na hindi na muling dumilat ang mga matang nasa harap ko? Hindi ko alam kung paano ko kakayanin yun. Sya ang naging saksi sa lahat lahat at kabuuan ng aking pagkatao. Kung mawawala sya ay mas nanaisin ko na mawala na lang din ako. Naramdaman ko na lang ang pagtulo ng luha ko. Hanggang sa napapikit na lang din ako. Ayaw ko munang isipin. Ayaw kong isipin. Hanggang sa naramdaman ko na lang ang paghalik ni Gino sa mga mata ko. Pagmulat ko ay nakita ko si Gino na nakatingin sakin.

            “Natatakot ka ba mawala ako?”

            Luha lang ang naisagot ko. Naramdaman ko na tuloy tuloy ng umaagos ang mga luha ko. Naramdaman ko din ang pagdampi ng labi ni Gino sa akin. Mas humigpit naman ang yakap naming sa isa’t isa. Ako lang siguro ang kaisa isang tao na ayaw magkaron ng bukas. Para hindi na matapos ang isang araw ng masigurado kong hindi lilipas ang panahon para sa mahal kong si Gino…

            “Polvoron?”, nakangiting alok ni Gino kahit pa may luha pa rin sakanyang mga mata.

            “Salamat.”, tanging naitugon ko. Alam kasi ni Gino na ispesyal sa akin ang polvoron. Nung bata pa kasi ako, naniniwala ako na may magic ito at pag kumain ka nito ay mawawala ang kahit anong lungkot at sakit na nararamdaman mo..

            Naging madalas ang pagbisita ni Gino sa bahay namin kahit pa pinipilit ko na ako na lamang ang pupunta sakanila para hindi nya na kailanganin pang lumabas. At isa pa ay ayaw ko din sya sa bahay. Kahit pa hindi naman sya ganoong minamata ng aking pamilya dahil na rin sa bata pa lang sya ay pumupunta na sya dito sa bahay, ay ramdam ko pa rin ang mga matang nakatitig palagi sa amin. Alam kong hinuhusgahan pa rin nila kami. Pffff.. Kahit pa sa gantong sitwasyon ni Gino ay di man lang nila pinalagpas.

            Isang araw, bwan ng Nobyembre, ay bigla akong niyaya ni Gino na magpunta sa Enchanted Kingdom. Dito din kasi ang unang date naming nuong nagliligawan pa lang kami. Agad naman akong pumayag ngunit..

            “Ano?! Kasama si Ate Lara?!”, maktol ko kay Gino.

            “Oo mahal ko. Gusto ko lang makasama si Ate Lara uli. Matagal na panahon na simula nung nakasama ko syang lumabas. Ang huli ay bago naging tayo. Namimis ko na rin kasi sya.”, mahinahon na paliwanag ni Gino sa akin. Wala naman akong nagawa. Kaya pinilit ko ang Ate Lara ko na sumama kahit alam kong tatanggi sya. Pero for some reason, napapayag ko sya. Bored din daw sya sa bahay at tsaka isa pa ay ako naman ang taya.

            Nasa byahe kami at tahimik ang lahat. Habang nagddrive ako ay nakaupo lang sa tabi ko si Gino, nakatingiin sa paligid at sa mga taong nadadaanan namin. Si Ate Lara naman ay nasa likod lang at nakikinig ng music sakanya ipod. Naging maayos naman ang byahe naman at maya maya pa’y nakarating na kami.

            Pagkadating na pagkadating ay tinanong ko agad si Gino kung ayos lang ba ang pakiramdam nya. Medyo malayo din ang naging byahe namin. Gusto kong siguraduhin na okay sya bago kami pumasok dahil siguradong mapapagod kami sa loob dahil sa kakalakad at kung sakaling sasakay kami ng mga rides.

            Una kaming sumakay sa Carousel. Kahit pa malalaki na kami ay pumila kami. Halos puro mga bata ang nakapila pero pinilit kami ni Gino na dun muna sumakay. Maya maya ay kami na ang sasakay.

            Bakas sa mukha ni Gino ang tuwa. Animo’y bata din sya na ngayon lang nakasakay sa Carousel. Titingin tingin pa sya sa paligid at minsan ay tumatayo tayo pa sa kabayong sinasakyan nya. Nakakatuwang pagmasdan.

            “Ate Lara, naalala mo ba yung iniwan natin si Jake at tayo lang ang sumakay ng Carousel nung minsan magpunta tayo sa peryahan?”, tanong ni Gino kay Ate Lara. Natahimik si Ate Lara. Ngunit kapansin pansin din ang biglaan nyang pag ngiti. Inaalala ang nangyari nung araw na yun.

            “Oo naman. Iyak ng iyak si Jake kasi hindi natin sya sinama. Hahahaha!”, masigasig na tugon ni Ate Lara. Aaminin ko, medyo nagulat ako. Dahil after a long time ay narinig ko ulit syang tumawa at nakita ko syang masaya.

            “Nakakatuwa pa rin ang tawa mo Ate Lara. Parang walang kaproble problema.”, ngiting tugon ni Gino kay Ate Lara. Napansin kong napatingin sakin si Ate Lara sabay biglang alis ng kanyang mga ngiti at balik sa suplada nyang mukha.

            Kung saan saan kami sumakay. Pero sa bawat sakay namin ay sinisigurado kong okay si Gino. Ayoko may masaman mangyari sakanya. Ngayon pang papalapit na ang pasko. Ito rin kasi ang araw na naging kami ni Gino.

            Masaya ang paglalakad namin at pagsakay sa mga rides. Parang bumalik kami sa panahon na mga bata kami at nasa peryahan. At sa paglalakad namin ay napadaan kami sa roller coaster.

            “Ate Lara, diba sabi mo, gustong gusto mo sumakay dyan kaso takot din ang mga kaibigan mo at ayaw ka din naman samahan ni Jake?”, pilyong ngiti ni Gino.

            “Mahal, hindi pwede dyan. Delikado yan para sayo. Alam mo namang….”, pagtanggi ko.

            “Alam kong yan din ang sinabi mo nung unang beses kitang niyaya na sumakay. Sapilitan pa kitang napasakay. Okay lang ako. Gusto ko lang din talaga sumakay..”, ngiting sabi ni Gino sabay pagpupungay nya ng mga mata. Naloko na! Wala nanaman akong nagawa kundi pumayag.

            “Oh sige, hihintayin ko kayo dito sa may food court. Total, kaharap lang naman.”, sabay yakap naman sakin ni Gino dahil sa pagpayag ko sa gusto nya.

            Habang nakaupo ako sa may food court ay naalala ko ang lahat lahat sa amin ni Gino. Ang first date namin dito, ang first anniversary namin sa beach, ang mga masasayang monthsary sa mga restaurant o kaya naman ang pagluluto naming dalawa para mas masaya, at kungg minsan, ay cinecelebrate naming sa hospital dahil bigla syang isinusugod.

            Maya maya ay nakita kong naglalakad na papuntang food court si Gino at si Ate Lara kaya agad naman ako naglakad para salubungin sila. Gusto ko muna icheck kung okay lang ba si Gino. Pero medyo nagulat ako dahil nakita kong tulala si Ate Lara at medyo naluluha luha ang mata habang nakatingin sakin. Hindi ko alam, nasobrahan ba to sa shock kaya nagkaganto? Naramdaman ko na lang na bigla nya akong niyakap na sadya ko namang ikinagulat ng sobra.

            “A-a-ate? Ok ka lang?”, utal kong sabi.

            “Huh.. Oo, natakot lang talaga ako sa roller coaster. Akala ko kasi mahuhulog ako galing sa taas. Pasensya na.”, sagot ni Ate habang nakayakap sya sakin. Naramdaman ko din ang pag iyak nya.

            “Ate, ok lang yan. Atleast, nakasakay ka na diba?”, nakita ko naman si Gino na nakangiti lang sa amin.

            Pagtapos ng sandaling yun ay alam kong may nagbago. Hindi man gaano kahalata. Pero ngayon, ikinagugulat ko ang pagkatok ni Ate sa kwarto ko at pagyaya sakin pag kakain na kami. Medyo naninibago talaga ako. Ngunit hindi lang yun ang nagbago, pati ang pakikitungo sakin ng lahat sa bahay ay nag iba. Hindi na ganoon kasungit ang Daddy sakin. Si Mommy naman ay tinatanong ako kung may gusto ba kong ulamin. At si Ate naman ay nakikinood sa akin twing nanonood kami ng dvd ni Gino sa entertainment room namin na hindi naman nya ginagawa noon. Hindi ko na rin masyado nararamdaman ang pagmamata sa amin ni Gino hindi tulad dati. Dahil kaya ito sa lumalalang sitwasyon ni Gino? Kaya naawa sila at nagpapakitang tao sa amin?

            Isang araw bago magpasko. Umaga pa lang ay nakahiga kami sa kwarto ni Gino at nagkwekwentuhan habang magkahawak ang aming mga kamay. Sinasariwa namin ang lahat ng alaala na nagdaaan samin. Hindi lang as lovers, pero as bestfriends. Mga kalokohan at mga problemang napagdaanan naming. Mga masasayang sandal at mga panahon na gusto naming ibaon sa limot. Bigla akong napatingin kay Gino. Medyo namumutla na talaga ang ichura nya. Ito yung mga sandali kung saan gustong gusto kong itigil ang oras at iniisip ko nanaman n asana wag na dumating ang bukas. Sana ganto na lang.. Para hindi na ko mangangamba na mawala pa sakin si Gino.. Ang taong minamahal ko ng buong puso.

            “Bem.. pwede mo ba ko ikuha ng tubig? Nauuhaw kasi ako. Hindi ako makatayo.”, nakangiti pa ring sabi ni Gino kahit bakas sakanyang mukha ang paghihirap. Tumango lang ako kahit naramdaman ko ang biglaang pagpatak ng luha ko. Agad akong pumunta sa kusina at kumuha ng tubig. Ngunit pagbalik ko, nakita ko si Gino na hindi kumikilos at halata ang hirap nya sa paghinga. Nagpanic naman ako kaya agad kong tinawag ang Mommy nya at dinala namin sya sa hospital.

            Pagdating na pagdating namin sa hospital ay agad pinasok sa emergency room si Gino. Habang ako naman ay hindi mapakali. Nararamdaman kong gumuguho ang kinakatayuan ko sa sobrang gulo ng utak ko. Maya maya ay lumabas ang doctor at umiling ito. Dinala na lang daw nila si Gino sa isang kwarto at oras na lang ang hihintayin bago tuluyang umalis si Gino. Napatingin ako sa mommy ni Gino, umiiyak ito at may kausap sa cellphone.

            Tuliro akong napaupo sa sahig. Biglang nablanko ang utak ko. Gusto kong umiyak pero walang mga luhang tumutulo. Tinatanggi ko kasi sa isipan ko ang mga nangyayari. Okay lang si Gino. Isa lang to sa mga attacks nya. Hindi pwede ngayon. Mag papasko na mamaya, 4^th year anniversary din namin. Magiging okay siya. Alam ko. Magiging Okay siya. Hanggang sa di ko namalayan na umiiyak nap ala ako. Hindi ko alam kung kelan tumulo ang mga luha ko. Pero parang biglang nagsink in sakin lahat ng mga nangyayari. Unang pumasok sa alaala ko ay ang ngiti ni Gino. Kailangan ko makita ang ngiting yun. Natataranta ako. Dyos ko po! Wag muna…

            Agad kong tinakbo ang chapel ng hospital. Dito ko binuhos ang luha ko. Nagmaka awa ako  sa harap ng Panginoon na wag muna. I was willing to give my life para lang ma extend ang buhay  nya kahit isang araw pa. Huwag muna ngayon. Hanggang sa naramdaman ko na lang ang isang kamay sa balikat ko.

            “Mommy………”, bigla kong yakap sa aking Mommy. Kasama nya din si Daddy at si Ate Lara. Niyakap din ako ni Daddy at ni Ate Lara.

            “Anak, hindi ko alam na ganto ka palang nasasaktan na. Araw araw mo itong pinagdadaanan. Ang takot na mawala si Gino. Pero mas pinili kong pairalin ang galit ko. Ang galit ko sa mga bakla. Ayaw ko kasing malihis ka ng daan. Gusto ko magkaroon ng sarili mong pamilya balang araw. Pero ng kausapin ako ni Gino ay parang bigla akong namulat. Ako dapat ang unang sumuporta sayo. Hindi si Gino. Ako ang ama mo at kami ang pamilya mo, per okay Gino mo nahanap ang dapat na sa amin mo nakuhang appreciation. Ngayon ko naiintindihan ang lahat.”, sabi ni Daddy sabay hawak sa aking mga kamay.

            “Anak, naaalala mo ba nung maliit ka pa? Sa twing natatakot ka o nalulungkot ka ay gusto mong hinahawakan ko ang kamay mo dahil lage kong sinasabi sayong isusumbong ko sa military ang kung ano mang dahilan ng kalungkutan mo. Heto anak ang kamay ulit ni Daddy, at ngayon hinding hindi na bibitaw ang Daddy.”, naluhang sabi ni Daddy. Bigla ko namang naramdaman ang pagyakap sakin ni Ate Lara.

            “Jake, I’m so sorry… Naaalala mo ba yung bumaba kami galing sa roller coaster ni Gino. I hated you for the wrong reason. Sinabi kasi sakin ni Gino ang dahilan ng pinagawayan natin noon. Nung bigla mongg pinalayas ang boyfriend ko at kinasahan ng baril pag nakita mo pa syang umapak sa bahay. Nagalit ako sayo noon dahil akala ko ay binastos mo sya. Yun pala, ayon sa sabi ni Gino ay nakita nyo si Arvin minsan sa isang bar na may kahalikang ibang babae. Kaya pala ganun na lang ang galit mo kay Arvin. I’m so sorry hindi ako naging mabuting Ate sayo. Ako dapat ang nagaalaga sayo bilang nakakatanda pero ako pa pala ang iniisip mo. I’m so sorry Jake……”

            Wala akong nasabi kahit isang salita. Nagiiyak lang ako. Kaya pala nagbago ang pakikitungo sa akin ng aking pamilya. Lahat pala ay dahil kay Gino. Totoo pala ang sinabi nya. Na mahal ako ng pamilya ko. Naalala ko bigla ang mga ngiti ni Gino na sya namang lalo kong kinaiyak.

            Pagtapos n gaming paguusap sa chapel ay tinungo na naming ang kwarto kung asan si Gino. Halatang halata sa kanyang mukha ang paghihirap. Alam kong anu mang sandal, mawawala na sya sa amin. At dadating na ang kinakatakutan ko. Ang hindi na muling pagmulat ni Gino. Agad akong nagtungo sa tabi nya at hinawakan ang kamay nya. Dahan dahan itong dumilat at tumingin sakin.

            “B-bem-bbem.. M-ma-hal na m-ahal k-ita. T-an-daan m-mo y-ung s-si-nabi k-ko s-sayo ha. I l-love y-ou so m-uch.”, nakangiti nyang sabi habang nakatingin sa mga mata ko. Hindi ko napigil ang aking emosyon at hinayaan ko lang umagos ang mga luha ko. Sumenyas naman sya sa akin na lumapit at dahan dahang hinalikan ang mga labi ko. Pagkalas ko ay kita ko naman ang sobrang paghihirap sa kanyang mukha.

            “Mahal kong Gino. Pahinga ka na. Kung pagod ka na. Pahinga ka na. Huwag mo na kami isipin. Pahinga ka na mahal ko. Mahal na mahal kita. At di ko malilimutan ang lahat ng sinabi mo. I love you. I love you so much mahal kong Gino.”, hirap na hirap kong sinabi.

            Nakita kong tumingin si Gino sa wall clock ng kwarto. 12: 03. Sabay tingin nya ulit sakin.

            “M-me-rry C-Christ-mas.. H-ha-ppy 4^th y-ear a-an-nipv-ver-sa-ry. I l-love y-ou so m-uch..”, nakangiti nyang sabi sakin.

            “Merry Christhmas. Happy 4^th year anniversary. I love you so much mahal kong Gino.”, ang huli kong nasabi ko habang nararamdaman ko ang pag agos ng luha ko habang nakatingin ako sa mukha ni Gino. Hanggang sa nagbigay ito ng huling pisil sa mga kamay ko. Agad naman akong humalik sakanya at gusto kong hulihin ang huling hininga nya. Hanggang sa iyakan na ang narinig ko sa buong kwarto.

            Nakayakap ako kay Gino habang inaaalala ang lahat ng aming nakaraan. Hindi ko alam na magiging ganto pala kasakit ang sandaling ito. Araw araw ko mang pinaghandaan ay hindi ko pa rin pala kaya. Ngayon, ang lahat ng kay Gino ay isang magandang alaala na lamang. Hindi, isa syang parte ng pagkatao ko. Binigay nya sa akin ang lahat ng kanya. At ibinalik nya pa sakin ang dati kong nawala, ang aking pamilya.

            Sunod kong namalayan ay nasa loob ako ng aking kwarto at nagbibihis para sa lamay ni Gino. Nakaupo ako sa aking kama at nakaharap sa salamin. Hindi pa rin makapaniwala sa mga nangyayari. Sa biglaang pagkawala ni Gino. Ngayon pang araw ng pasko at 4^th anniversary naming. Kung dati ay buong galak naming sinasalubng ang araw na ito, ngayon, ni hindi ko alam kung saan at paano magsisimula ngayong wala na sya. Naramdaman ko na pumatak muli ang luha mula sa aking mga mata. Kinakain ako ng sakit at kalungkutan. Nang biglang may kumatok at pumasok.. Si Mommy.

            “Anak……”, agad nyang bungad at abog sa akin ng isang plastic. Agad ko itong binuksan. Ngunit pagbukas ko ay mas lalong umagos ang mga luha ko. Isang plastic bag ng polvoron. May inabot ding sulat sa akin si Mommy. Binuksan ko agad at ito ang nilalaman..

            “Dear Mahal kong Jake,

                        By the time na mabasa mo ito ay nangangahulugan lang na wala na ako. Noon, natatakot akong mawala at dumating ang araw na mabasa mo ito. Pero I guess, wala tayong control sa sitwasyon.

                        Sabin g Doctor ay nalalapit na daw ang oras ko. Kanina, paguwi natin galing sa hospital ay sobra akong natakot. Hindi dahil sa alam kong mamatay na ko.. Kundi dahil natatakot ako at nalulungkot dahil narealize ko, sa sumpaang ginawa nating dalawa ay ako ang sisira. Ako ang unang mangiiwan. Napakasakit dahil ang dami ko pang gustong gawin kasama ka. Pero masaya na rin ako, dahil minsan sa buhay ko, naramdaman ko ang magmahal at mahalin.

                        Ginawa naming itong polvoron na to ng minsang dumalaw ako sayo. Kaso inutusan ka daw ni Tita kaya hindi mo alam. Minabuti ko na rin na wag muna sabihin. Dahil magiging sakto ito sa oras na to. Natatandaan mo ba nung sinabi mo nung bata pa tayo? Na pag kumain ka ng polvoron ay may magic ito? Na lahat ng kalungkutan at problema mo ay mawawala? Kaya ginawa ka naming ng sangkaterbang polvoron. Wala na kasi ako para making at punasan ang mga tutulo mong luha.

                        Nakausap ko na ang Tito at Tita. Alam kong tutol sila sa ating relasyon dahil na rin sa gusto nilang magkapamilya ka balang araw. Naiintindihan ko sila dun. Pero sinigurado ko sakanila na matutupad yun. Dahil alam naman nila na malapit na ang pag alis ko at sinabi ko sakanila na mas kakailanganin mo sila sa gantong panahon. Napaluha ako ng marealize din nila na malayo na ang loob nyo sa isa’t isa. Simula ngayon daw ay magbabago na ang lahat.

                        Ikaw talaga bem, hindi mo din pala talaga sinabi ang totoo kay Ate Lara about kay Arvin. Pasensya ka na kung sinabi ko sakanya nuong araw na sumakay kami sa roller coaster. Ginawa kong excuse ang pagsakay dun para makausap ko sya. Alam ko naman na mahal na mahal mo ang ate mo. Masyado ka lang pa macho kaya ayaw mo sabihin sakanya. Pasensya na ulit ha. Pero sigurado ko, magiging ayos na uli kayong magkapatid.

                        Bem, tulad ng sabi ko sayo, your family loves you as much as I do. Kaya kung mahal mo ako, ay mahalin mo sila. Huwag mong ilayo ang loob mo sakanila. Dahil ang bawat alaala na meron tayo ay ipamahagi mo sakanila. Ipakita mo ang naging resulta n gating pagmamahalan.

                        Bem, nararamdaman ko na malapit na ang panahon ko. Nararamdaman ko sa katawan ko na nanghihina na ako. Pero tulad ng pinangako ko, hihintayin nating sabay ang pasko, at syempre, ang anniversary natin. Pangako, aabot tayo..

                        Ito na ang mga huling katagang maiiwan ko sayo bem.. Sana pakaingatan at tandaan mo ang sasabihin ko..

                        Mahal kong Jake, kung bumigay man ang katawan ko ngunit ang puso at pagmamahal ko sayo ay hindi bibitiw. Mamahalin kita hanggang sa kabilang buhay. Kung saan man ako mapunta, sisiguraduhin ko na babantayan kita. I love you so much mahal ko.. I love you till the day after forever…..

                                                                                                Mahal mong Gino :)”

            Bumuhos ang aking luha kasabay ng agos ng damdamin ko. Npahawak ako sa aking mga labi at pilit na inaalala ang pakiramdam ng mga halik ni Gino. Napapikit ako. Sa aking isipan ay nakita ko ang mga ngiti ni Gino habang nakatingin sa akin ng may mapupungay na mata. Narealize ko na maaring namatay nga ang kanyang katawan, ngunit hindi ang alaala at pagibig nya. Mananatili sya sa aking puso habang buhay….

            “Anak, binilin yan sa akin ni Gino. Na kung dumating man ang iras na to ay ibigay ko ang polvoron at sulat na yan sayo. Anak, hindi ko alam na naniniwala ka pa rin pala sa sinabi ko na may magic ang mga polvoron. Bata ka pa noon nung una kong sinabi ko yun sayo. Hindi ko alam na dadalhin mo ito sa iyong paglaki. Pasensya ka na anak ha.. Hindi kita nasuportahan sa naging decision mo. Pero hayaan mong ang polvoron na ginawa naming ni Gino para sayo ang bumawi sa pagibig ko para sayo. I love you anak…”

            Napakayap lang ako kay Mommy at gumaan ang aking paramdam. Binigay ni Gino ang pinaka magandang regalo sa akin, ang kanyang pagmamahal at ang aking pamilya. Nakuha ko na ring patawarin ang aking pamilya. Napahalik lang ako sa aking Mommy. Kinuha naman nya ang kamay ko at niyaya na papunta sa lamay ni Gino.

            Hindi ko man alam kung paano pa haharapin ang bukas ngayong wala na si Gino. Pero alam kong lahat ng iniwan nyang aral sakin ay magagamit ko. Ang akala ko ay hinahanda ko ang sarili ko para sa sitwasyon na to, pero si Gino pala ang naghanda ng lahat para sakin. He really is the very definition of a perfect partner. Mapagmahal, mapagbigay, mapagintindi, lahat na ata na sakanya. He is the person with the strongest weak heart.

Memoirs of a Gay-Sha: Chapter 9

By: Ace

------------------------------------

CHAPTER NINE

------------------------------------

"AHAHAHHA, now we're even" He continued laughing.

"Fuck you Rei!" I suddenly blurted out because he punched really hard and I was surprised. 

"Is that a threat? Or an invitation? I'm open to your suggestion." He laughed his annoying laugh again.

Dan suddenly stood up, left his seat and went outside without saying a word. Why does he keep on doing that, the walking away thing.

"Hanz, I told you to stop spacing out. The next time you space out again, I'll steal something from you."

He told me with a devilish grin showing his cute dimple.

"You could have told me nicely Rei, not punch me." I harshly said

"What were you thinking of this time?" He asked.

"Why is Dan always like that?" I interrupted. He seemed so mysterious. I didn't know any details.

"What do you mean?" Rei asked, his eyebrows were raised, as if curious and annoyed at the same time.

"He doesn't talk, he keeps his head down, he's so slow and lazy. Does he have a lot of friends?"

I wanted to ask a lot about this enigmatic guy beside me.

"Whoah slow down, are you trying to make a scrap book?" He teased.

"I asked you seriously Rei, for once will you stop being annoying. I'm just curious."

"He just transferred here last year. He was like that when he arrived. You should see him play basketball, I'm sure you'll rethink the slow and lazy part. He transforms when he's in the game."

"Does he have a lot of friends here?" I had more questions in my mind.

"He's actually not very friendly, even in our team he doesn't talk much. He says something when its necessary other than that, you won't hear him talk too much. Most of the time he just nods or smiles. But he doesn't have any enemies. Either they are afraid of how big he is or they just can't seem to find any reason to hate the guy. I mean if you look at him. He's like some sort of... I can't put my finger on it, but maybe like a mountain. I mean he's just there. Very visible and silent but deep. Or maybe like an inactive volcano waiting to erupt. I don't know him that much, he could be a cyborg, robot or alien"

Rei looked annoyed, like he didn't want me to ask so many questions about Dan, it was obvious in the way he acted. 

"Aren't you gonna ask anything about me Hanz? I'm sure I can answer you." 

That was unexpected. Why would I be interested in you. I'm sure you'll be the first to tell me unnecessary things about yourself, like the time you defeated a dragon and random bullshit you make up. But anyway, I didn't have much to do so. I thought of something that he would answer seriously.

"How would you define love Rei?" I did answer that question for him and it reminded me that he had some questions in mind before I could finish. Out of curiosity maybe I should pursue the topic.

Love is intriguing, everyone supposedly experiences it yet no one has ever completely explained how it works. There are very thin lines separating infatuations, crushes, likes, adoration, admiration so many words yet they all refer to one thing. Attraction.

He looked somewhat surprised from the looks in his eyes.

"I honestly don't know. I haven't experienced love yet. Or maybe I have I just can't make sure of it. I mean, its unexpected. You'll never know when it comes and when it does you become confused. You have no idea what to do with it. I mean falling in love is like making yourself vulnerable, you give your heart to someone else and hope with all you got, that they don't break it."

He looked liked he was in a daze and that he wanted to say a few more things but he didn't say anything else.

He asked me, just to break the silence...

"Hmmm... Well I was thinking of that we should get lunch together. I didn't see you take your lunch yesterday." 

Was he following me yesterday then? What an odd guy, but the thought of eating lunch with him... Yesterday's snack was a disaster. Maybe I should say no. I might end up not eating anything if he decides to take all my food.

"Hanz, you don't have to say yes. All you have to do is eat with me later." He went back to his seat and I couldn't even say anything to avoid his invitation. I couldn't make up any excuses.

Dan returned and went back to sleeping on his shirt, he looked so peaceful.

I wanted to sleep as well, so I crossed my hands on top of my table and started sleeping. I could still hear my classmates talking and running about. The background noise started fading away, I was a bit tired from thinking too much last night and I ended up sleeping less.

I was barely conscious but I could feel someone caressing the hair on my head. Petting me like a puppy. Repeatedly.

I didn't care, I thought I was dreaming or half asleep. I didn't pay too much attention to it. It felt kind of nice actually someone touching your hair while you're half-asleep or half-awake. 

Whatever.

I realized that I had fallen asleep I don't know if the person touching my hair continued or not. I had a hazy memory of that event. 

I was jolted awake by the bell ringing signaling our first recess, we still had no teacher. It was announced earlier that all the faculty would have a meeting so it was expected. There were only student council members roaming around checking which classrooms were too noisy. Which seemed like another one of the useless things that schools do. If they wanted students to be silent when there were no teachers. They should have carpeted the school and made walls out of egg cartons. To minimize noise.

Some of my classmates were leaving and some just stayed inside and continued their banter.

I noticed Dan was still sleeping beside me. The bell didn't even wake him up. Slowpoke. 

I couldn't see Rei inside the room, he must have taken his snacks. Why am I even looking for him.

I decided to open my bag, to take a book and read something. I was curious when I saw a piece of yellow plastic. When I tried to take it, thinking it was some sort of trash. To my surprise it was a mini toblerone. 

That's odd. "Who could have put it here, its not like yaya would put something like that in my bag. I don't remember bringing any chocolates with me. Could it be? No way, why would he?" 

I put it back in my bag, it could be some sort of magical thingy. I don't know. Maybe if I eat it, I'll never be able to return to the real world and get stuck in some fairy dimension or I could fall into eternal sleep and wait for the kiss to wake me up.I laughed at myself. I'm being crazy again. Too much anime.

I took my english book and randomly opened it.

I started reading excerpts from Don Quixote of La Mancha. I could somewhat relate. He had all sorts of delusions in his head, the only difference is that he followed those delusions and strove to make it as real as possible. I found it quite admirable, but crazy. To live your dreams. Not many have the courage to do that these days. They bend to social standards and they regret it. Why do we even have to live by standards that other people set. 

I continued to ponder Don Quixote, while looking outside the window. The trees were visible and the day was clear. I could still hear my classmates continuing their laughs and discussions..

*smack*

I was brought back to earth, from the adventures inside my head. By a sudden kiss to my cheeks.

To be continued...

Memoirs of a Gay-sha: Chapter 8

By: Ace

-----------------------------------

CHAPTER EIGHT

-----------------------------------

There were four of them, one appeared to look like some sort of tribal leader. Their head honcho, who needed some sort of eagle feather headdress to complete the Apache indian chief look. 

The rest seemed to be his posse, or his tribe mates. They seemed to be threatened by my presence as if I'm going to take their farms and crops. Maybe they were trying to protect their herds. 

Anyway I was thinking that these tribesmen had some sort of business with me, which wasn't good.

I could see it in their eyes looking intently at me. With the leader's eyebrow raised.

They were in front of me now.

"Hanz was it? What a wierd name. Sounds like ketchup or some sort of canned good." He said it while raising one of his thin eyebrows, obviously trimmed. I could see hints of black eye liners attempting to highlight his dull eyes. His mouth looked shimmery as well, lip gloss I think. His face looked like he'd fallen into flour face first. It was ghastly white, like one of those ghost with horribly done make-up. He should fire his make-up artist. 

Those lips started to move.

"Listen, I haven't seen your face around here. So you must be new, I can let it slip this time but you better know who I am." He/She/It was looking at me head to toe, as if assessing me. I might not be that tall but I can still pack a punch. If it comes down to it. I can use the metallic trays to defend or attack. Whichever seems needed at the moment. I was thinking "maybe I should just shut up, ignore them and walk away." I didn't want to draw attention to myself. There were still groups of other people around sitting, minding their own business. I didn't want them to see me murdering people in daylight, I'd rather do it at night. Or I could have just murdered them in broad daylight along with all the witnesses. Why am I always thinking about murdering people, I might turn into a psychopath someday. Hope that doesn't happen. 

I was just musing at myself trying to calm down. 

I wasn't exactly the type that was expressive, sometimes I have outbursts when I can't take it any longer. Which could range from punching a hole in walls, setting houses on fire, assassinations, throwing goats. That kind of outbursts. 

Its hard to stop being a psychopath. Lol.

He continued, "Don't you dare act all sweety pie with Dany or Rei." 

"Uhuuum" His tribe nodded in unison. 

WTF this is it? Thats the effing reason? 

This bitch was thinking I'm stealing his men? 

I stood up so that I won't be put in a position where he can look down at me.

I might be a bit taller, but there are four of them. 

Still bad for me if I started anything. Even if I did have a metal food tray at my disposal and hidden weapons concealed inside my uniform. Seriously.

"So this is the real reason? You think I'm all over those two?" I spoke calmly.  

I was annoyed at this group as well. What the hell is fking wrong with this school. Why can't anyone understand that I don't like too many people talking to me, specially if they're intimidating me. 

It makes me feel... murderous. 

I should probably learn to count back from ten to one or if very angry start from one thousand.

If still angry, murder. Oh my, I'm already close to my boiling point. I didn't want to explain how crazy

their logic was, neither did I like to start murdering people. I'm exaggerating again. 

"I don't think... My gaydar knows you liiiikkkkkeeeed both of them, taking free snacks from Dan and sharing drinks with Rei." I realized I did all of those earlier because I didn't effing mind it. No other agenda.

As if I believe any of that psychic bullshit. 

"So you know me better than I know myself. Fking hilarious." I was already starting to count from ten.

 

"Before you get any funny ideas of thinking you're so much better than me ketchup, you should know your place." He continued looking down on me with his chin up, I think they we're a year higher or they could have been from a different section. I didn't bother to ask. I didn't care as usual.

"If you want them so much, you can keep them. But I noticed, they didn't even bat an eyelash towards any of you. If your gaydar can't pick up the fact that they don't think you guys exist. Then let me point out what is painfully obvious." 

I'm so awesome, at making zingy come backs. Its probably a bad idea to make them angrier or me angrier. They might start scratching me and pull my hair or shoot me with their primitive crossbows, I might start beating the shit out of them with a bloody food tray...

Not necessarily in that order. But you get the idea. 

This time I was already counting back from over nine thousand.

I got my bag and took my leave, before anyone got hurt. I walked away from their tribe going the opposite direction without giving them a chance to come back at me with some half baked retort. The tribe members just shouted "Whore!" 

I wanted to correct them and say "courtesan" would have been more apt of my status. If I told them that they'd think of some sort of royal party people. I would have wasted my breath.

Go back to class tribe people...

One of the reasons why I was enrolled at this school was because of its proximity, its walking distance to our house. Which is like a fifteen to twenty minutes walk away if you don't take the short-cuts. I was used to walking, In fact I liked walking around. I don't know sometimes I just get out of my house, walk anywhere and ride going back home. I would of course travel familiar routes, I easily get lost. I couldn't even memorize the short cuts going to my house. 

"OPEN SESAME!!"

Our gate suddenly opens, out of the ground.

Kidding, our maid came out and heard me ringing the door bell.

She opened it and let me in and went back to watering the garden or whatever it was.

I'm the only child left, I do have one other sister. But she lives away from us, because her school is in manila and she's in a dorm there. At home, I only have my mom. Dad's been dead since I was a kid and my mom shuffles all her business and comes home at least twice a week. She either sleeps in her own office or is travelling somewhere. So most of the time its just me and yaya. My other aunt who visits almost everyday checking on me, since she just lives two houses away. The only other relative I have.

We live inside a subdivision and either there are no kids in the neighborhood or they don't come out.

Just like me. I stay at home I spend my time reading or playing with my pets. 

I have two show type pitbulls, not the bully types that look short and fat with cropped ears. And before any of you start thinking anything bad about the breed. Shut it. It was either a pitbull looking dog that bit your damn neighbor or saw in the news. Or some sort of half-breed or what not. Their temperament isn't wild at all.

They were originally bred for bull baiting, wherein they bite the nose of bulls and hang on to dear life for as long as they can. It was barbaric. Then that practice was banned. But stupid humans are always thinking of ways to inflict harm upon other creatures so they bred them into fighting dogs. 

The reason why they are very loyal is because during those times when they were bred for fighting and guarding, it required humans to break up their pit-fights hence the name. So even if they are biting each other, don't be afraid to break them up. They will not bite you. The ones that were wild or bit humans are shot in the ring not allowed to breed and they also shot losers. 

So that wild part of the evolutionary tree was killed out by humans. Along with the other weaker bloodlines. The only good thing or not, depends on what your view on animals is, that came out from having them fight in pits.

Ok so enough of my dogs, I love them to death. I could write a novel about them.

While I was going inside, I heard the familiar barks.

I had to run fast towards the door which is a good distance away from the gate, yaya lets them out during afternoon. The reason I'm running is because I'm not wearing my own uniform. The last thing I want is mud and dog lick on this white uniform. 

Too late... 

They were both jumping all over me, my uniform had big paw marks on as well as with my pants.

The designs match, yey.  

UGHHHH!! I can't help it those cute puppy eyes just can't get me mad. So I let them jump all over me, Now I had paw marks on my hands and they licked me all over. Thats just their usual greeting. They never get tired of it, no matter how long I've left them. Wonder why humans can't be the same. I calmed them down and threw one of their toys far. They ran after it and I finally went inside.

My aunt was already inside. 

She was reading a magazine on the sofa. 

Looked at me from head to toe. I know what she's thinking. She just pressed her lips together. Giving me another one of her signature disapproving looks.

"Playing with the dogs again? How many times do I have to tell you not to let them jump all over you, they don't do that when I come here." Its probably because they don't like you either. I thought.

"So how was your first day?" She asked.

"It was good, I got new teachers and classmates." Obviously.

"I just came here to check on you, I've made you spaghetti, you can just reheat it in the microwave if you feel hungry." She promptly left without too much fanfare. 

I ate silently, alone. I'm used to it. 

That damn sandwich tasted ten times better or maybe five because I only had half when I was eating with Rei. Food tastes less crappy when you're having fun eating it. I just left my dishware at the table. I took Dan's uniform off and placed it there as well so our maid can wash it.

It had paw marks all over it, good thing they didn't think to play tug of war. Like what they did with my slippers, the chords to my pc monitor, one of my belts, my shades, mom's sandal, etc.

They were still puppies I couldn't blame them for teething. They looked too cute, I couldn't help but forgive and forget and throw away couple of my things.

I went to my room and turned on my pc. 

Went to my favorite manga site and looked if the manga that I was following had any update. The last time I counted. I was following at least twenty seven mangas. Watching twelve animes. 

Looked at the anime site as well and watched some of the shows I was following. 

I was tired by the time I finished my manga/anime update. I took a quick half-bath and changed to my boxers and tried to sleep. I was damn tired. But I couldn't sleep I keept thinking what happened earlier.

I was reviewing how I felt and how I could forget them. 

I didn't notice myself smiling. I would sometimes laugh a bit while thinking of how my last snack went.

It felt kind of good. I was always lonely and school was the only place where I could see other people. 

I have relatives and cousin's on my dad's side, but they live outside the country. So most of the time, its my aunt that I see often. She has kids but all of them are grown up. 

I was tired of the day, looking back. I think too much happened. Too many accidents happened.

I tried thinking of how sleepy I was during the program and mr. math's class.

It beats counting sheep.

I have recurring nightmares a dream that happens four or five times a week. I'd always feel like I'm falling. I would be hanging on to something or in the edge of some tall building. No matter how hard I try to stop, I would always fall and I would wake up in the middle of the night with a jolt and all sweaty. I had this kind of dream almost every night. There would be different ways, but the ending is that I would always fall. My dreams don't want to cooperate with me. I can't even try to change the ending no matter how hard I tried to imagine myself flying. All I could do is hang on and finally fall back to consciousness...

Someone was tickling my foot. 

Yaya, she know I won't wake up if she just sounds an alarm or shakes me. She's been my yaya since childhood and she knows me very well. Almost like a second mom. 

I would roll around in bed trying to evade and she'd still tickle me until I got up. She would only leave me alone if I went to the bathroom and started showering. Before I changed into my clothes I still had to feed my dogs.

I finished preparing for school, ate my breakfast and took my things. Not forgetting Dan's shirt which was already dry and folded. Clean. 

I could still smell some of his perfume, it was really strong and lasting. Which is the exact opposite of his personality. 

Inside the room...

"Dan, thanks for the shirt. You saved me from my aunt's hour long sermon if she saw me bloody."

He looked at me, took his shirt and just smiled an said. "Its nothing at all, just as long as you forgive me."

He still didn't forget that? I mean I wasn't mad at him after he let me borrow his shirt. 

He placed the shirt on the table and slept on it, using it as a pillow. He looked cute when he was trying to sleep, I could still see him smiling.

I wanted to erase the thoughts clouding my mind. Was I starting to like him? Maybe not, I was just touched when he let me borrow his uniform. While I was thinking about all of that.

"FUUUUUUUUUUUUUUUUU" 

someone suddenly punched my shoulder...

To be continued...

TASK FORCE ENIGMA: CHRISTMAS SPECIAL

THEY'RE BACK... THIS HOLIDAY SEASON...

Perse... Jerick and Cody...

Soon...